Naoyaning ajoyib janglari bizga uyini eslatadi

Oooh, meni xotiramdan qisqagina olim-polim qildi! Menga ham shunday paytlar eslaydi… 2019-yil kechasi, Toshkentning salqin kvartirasida, bir piyola qora choy bilan ringsiz televizor oldida oʻtirgan edim. Oʻshanda Naoyaning boʻlajak chempioni haqidagi gaplar juda kulguli kelardi: „Hozirgi vaqtda barcha yuqori boʻyli yaponiyaliklar nimadir tirikmasa, qoʻrqib ketishadi“, deb hazil qilishar edi doʻstlar bilan. Ammo keyin?… Oliy maʼlumot olgan oqshom edi — „Inoue vs. Nonito“ jangi! Men ichkarida „boʻldi endi“ deganman oʻz- oʻzidan, koʻksimga qoʻl urib, Naoya oʻtlarni yoqib yubordi. Uning qoʻllarining „yuragi bilan tiqilib qolgan“ vaqtlari… hali ham tana qillarimni tinglashni istayman!

Ollohim, Azizi-Ultrasni eshitib, ichim qaltirab ketdi! 2016-yil Andijonning kichkina boks zali — ichki qattiqlik bilan ringga chiqib, qoʻllarini koʻtarib maydonga qaraganda, u vaqtda menga u o‘sha „maydondagi yigit“dek tuyulgan edi… keyin? keyin esa chempionlik yo'li boshlanganligini ham bilmasdim! Naoya qoʻllarini koʻtarib, maydonga qarashida biror narsa bor edi… deyarli ota-onangdan omad soʻrashdek! shu zahoti unga ergashdim — „boʻladi endi, klass bosha beradi!“ deb. keyin uzoq vaqt oʻtibroq Inoue ringsiz televizor oldida uylanmagandek, endi butun dunyo uning qoʻllarini koʻtarib, gʻalabani qabul qilganini koʻrishardi!

Oshanda Naoyaning o'tgan kunlari bilan hozirgi kunini solishtirsam, ancha farq borligini ko'raman. O'sha paytlarda u hali yangi, tajribasiz edi, ringda ko'rinishidan tortib g'alaba yo'llarigacha hammasi yangi, hamma narsani o'zidan bilish uchun tinmay harakat qilardi. Hozirgi vaqtda esa u o'zini mutlaqo boshqa tarzda ko'rsatmoqda — chempion sifatida, amalda baribir o'sha quvnoq yigit, lekin endi unga butun dunyo e'tibor bilan qarayapti. O'sha paytlar uning harakatlariga "nafaqat texnikasi bilan, balki psixologik ustunligi bilan ham hurmat qozongan" edi, hozirgi vaqtda esa u shunchaki "g'alaba qozonish uchun zarur bo'lgan hamma narsaga ega" bo'lib qolganini ko'ramiz. Yodimda aynan shu 2023-yil WBA chempioni bo'lgandagi unutilmas zahoti — qoʻllarini koʻtarib, tomoshabinlarga ishora qilgan payti qolar. Hozir esa u buni butun dunyoga qarata qila oladi, chunki unga ko'proq e'tibor, ko'proq respekt bor. O'sha hayajonli kechalarga qaytadigan bo'lsak, endi ularning o'rniga butun dunyo tungi ko'ngilocharlarini birlashtiruvchi osmon yulduzi kabi bo'ldi. Oramizda gap shundaki, Naoya Inoue bugun o'zining kelajagi uchun emas, balki barcha muxlislarining kelajagi uchun jang qiladi. Bu meni juda ham hayajonga solmoqda.

Oshanda men ham shunday qilib edim — oʻzimning 8 yoshimda, otam bilan birinchi boks koʻrgazmasiga borib qolgan edim. Dushanba kechasi edi, uyqu vaqtidan keyin toliqmasin choy ichib, uymizdan unchalab chiqib ketgan edim. Naoya ringga koʻtarilib, qoʻllarini koʻtarib tomoshabinlarga qaraganda, men ham oʻz-oʻzimni tutib, „mana endi u ham kladdir“ deb markazda turgan oʻtirgʻanning qoʻlini mahkam ushlab olgan edim… keyin esa oʻz-oʻzimni masterclass oʻtkazayotgandek his qilgan edim: „Ota-onalarga oʻxshardi, lekin oʻzi bir vaqtning oʻzida oʻn yoʻnalishda jang qilardi, mana shunday choynagimni koʻtarib turibman!“ 🤣 Bugun esa uning qoʻllarini koʻtarishidan boshqa hech narsa qilmayman — oʻz-oʻzimni GGG yoki Canelo deb atash oʻrniga, „Naoyaning qoʻllari yuqori“ degan kunlarimga qaytaman. Neysanlar, bu mening „koʻlmak“nikim — tanam qaltirab qoladi!