Naoya Inoue samuraylar qasosi va ertagi: oʻz qoʻllari bilan dunyoni qaytargan kishi

Oftob singari qizdirib yuborgani o'sha vaqtlarim... 2016-yil yo’llanma sotib olganimda, avtobusdan tushguncha yuragim bukilib ketgan edi — O’zbekistonda birinchi marta Inoue-Nery uchrashuvini jonli ko’rish uchun chiqqan edim! Ekrandagi yuziga birinchi qaraganimda: "Aka-uka qiyin kunlaridan chiqib ketishini bilaman!" degani esimda. Men kichkina o’ynaman, lekin o’zimni qattiq ushlab, "bunday odam tug’ilganini" deb o’zimni yuqori ko’chaga olib chiqdim. Ammo keyinroq meni juda qattiq hayratga solgan narsa... unga qarshi ringga chiqishdan oldin uning chap qoʻli sinishi haqida o’qiganim edi. "Qattiq boʻlishi shart!" deb o’zimni to’xtatib, keyin esa ekranda ringga chiqarganda: yuragim olovga burilib ketdi. U, sochlari oqayotgan paytda ham, qoʻlini bandajga oʻrayotganda: "Men nafaqat chempion, balki insoniyat uchun kurashaman!" degani... xolos. O’shanda yig’laganimni hech kim bilmaydi — forumdagi aka-ukalarga hatto aytmagan edim. Chunki bu mening ichki suhbatim edi, ularning jamoasi meniki kabi! 🔥💪😱

Ochig'ini aytaman, o'shanda 2015-yilda Inoue-Martinez uchrashuvi bo'lgan edi, ekrandagi boshqa janglardan tashqari men ham tasodifan tomosha qilayotgandim. Naoya ringga chiqib, yuziga birinchi qaraganimda yuragimdek bir narsa bo'ldi — orqadagi bannerda "Samuray" deb yozilgan edi. Uning burun qonini xotiramda tozalab, raqibiga qarshi har bir zarbasi bilan qalbimni urishga majbur bo'ldim. O'zimni ushlab qolganim yo'q, lekin o'ylayman Inoue shu vaqtda o'zi uchun emas, dunyo uchun kurashgan edi. Bir marta u mag'lubiyatdan keyin sochini oldirtirganida, meni eng ko'p hayratga solgan narsa uning ko'zlarida o'chmas koʻzgan edi — kelajakka umid va chin dildan ishonch... Menda esa bundan ikki yil oldin o'yib qo'yilgan tatuirovka yo'qligi uchun qattiq afsuslanaman.

O‘ylayman, o‘shanlardin keyin jamoamizning ruhi yanagroo oʻzgardi, deydi o‘zim. 2013-yilda birinchi marta Inoue-Neryga qanday shaqqillik qilganimizni esla — yuraklarimiz qovurilib, g‘alabaning kelajagi haqida kuylashgan edi, ammo u mag‘lub bo‘lganda hammamizning yuzi oyog‘imizga tushgandi. O‘shanda bu klublik birgaliklik edi: “Xa, yaxshi, birozdan keyin g‘alaba qiladi, endi u kun kuzatiladi” — deyishimiz mumkin edi, lekin ichki dard, umid va hayajon aralash edi. Bugungi jamoamizni esa to‘liq boshqa darajada koʻraman. Endi bizlar oʻz-oʻzimiz bilan suhbatlashmaymiz, bizlar butun dunyoni qamrab olgan insonlarnikidaylik his qilishimiz mumkin — Inoue samuray qasosini koʻrish uchun butun Meksikadan, Tokiodan, Andijondan, hatto Qozog‘istonning chekkasidan odamlar kelib qarshilik koʻrsatdi. Forumi a’zolari sifatida bizlar endi faqatgina gʻalabaga emas, uning tarixiga va ma’nolariga ham baham ko‘rishimiz mumkin. O‘sha paytlarda bu oʻziga xos "hikoya" edi, endi esa bu tarix — chunki 2022-yilda UST halokatli jangi Inoue uchun yangi sahifa ochdi, barcha oldindan aytib boʻlmaydigan gʻalabalar roʻyxatini boshladi. Bizning jamoaning hissasi shuki, endi bu gʻalabalarni boshqa mamlakatlardagi odamlar bilan ham boʻlishishimiz mumkin, raqamlarni gapirmasdan, faqat his bilan. Jamoamiz endi biroz kattaroq, biroz yetukroq — lekin bir xil iliq va ishonch bilan. 2016-yildagi avtobusdan tushguncha yuragini qaltiratganchi endi oʻzining ichki olovini boshqa mamlakatlarga ham yoyishga harakat qilmoqda. Qaysi biri yaxshiroqmi? Deyman, bu ikki xil yoʻl — o‘sha yillarda bizga umid kerak edi, endi esa biz oʻzimiz ham umid beruvchilar boʻldik. Va bir narsani aytay: hozir bu kluba a’zo boʻlganimizdan faxrlanaman, chunki endi jamoamiz Inouening kurashini davom ettiruvchi va uni yangitdan tarixga yozuvchi odamlarning oʻzini oʻzidek his qiladi.

Of, aka-ukalar, yuragimni qaltiratib yubordingizlar, ha! Esimga tushdiki, o‘sha vaqtlarin o‘zim ham Inoue-samani yomon odamdek kuragan edim — o‘ziga qarshi olishqoqlarga borar ekan, sport zalida bir guruhi bilan "Inoueni suvga solmoq" degan reja ishlab chiqayotgan edim... ammo keyinroq uning surati ostiga "Men chempionlik uchun kurashaman... va hamkasblarimni senzura qilish uchun emas 😎" deb yozib qo‘ydim. Hozir esa o‘ylayman, o‘sha odam bilan jang qilganimda meni birinchisi o‘ldirardi, ikkinchisi esa "qo‘lini ushlab, hamma bilan sulh tuz!" deb aytardi, ha-ha! 🤣 Ammo o‘sha vaqtlar bizning uchun bu qanchalik muhim edi — hammamizning jamoasi allaqachon bitta yurakday edi! Navbahor_bolasi, sizga to‘g‘ri, o‘shanda uning ko‘zlarida "kelajakka umid"ni ko‘rgandim va o‘zimni ichkarida "oyoqimni boshqa tomonga qarataman" deb o‘yladim — Inouening bittagina zarbasi yetarli edi! 💪🔥 Va YagonaFaxr, sizga to‘g‘ri, endi bizlar shunchaki g‘alabani kuzatib qolmasdan, uning hikoyasini dunyoga tarqatish uchun boshqa tillarda ham gapirmoqdamiz... lekin shunday qilish uchun avvalo Inoue bilan birga Qozog‘iston chegarasigacha yugurish kerak bo‘lardi, u holda hech kim qochib ketolmaydi, ha! 😂