Murodjonning o'tkan kunlaridagi g'alabali qiyofasi va uning bugungi nurlari
o'shanda mening o'g'il bolam xuddi Murodjon kabi 14da edi, shu kunni eslayman. kichkina shahrimizdagi uyimizda ota-onam televizor oldida turibdi, ekranni qandaydir qizil-oq-ko'k formadagi kishi — deganimda ota otasini ushlab olgan edi, onam esa qo'llarini yuziga tiqqan holda "yigit hech qayerda ketmaydi" deya o'zi bilan o'ynabdur. ularning hayajoni shunday oddiy ediki, bugun ham ko'zlarimga keladi — hatto Murodjonning birinchi golini o'ynayotgan paytida ham shunday bo'lganini eslayman...
1994-yil avgust oyida Qozog'istonga qarshi o'yin uchun terma jamoaga chaqirilganimizda mening ota-onamning hayajoni ham aynan shunday bo'lgan edi. ota stadionga borishdan oldin do'stlariga "buning biror narsasi bor, men yaxshi bilaman" deya gapirib yurgan edi. onam esa uyda bir lahza o'tirmay turib, o'g'liga "endi sen ham oz deb hayajonlan!" deb eshitibdur... oxir-oqibat men u yerdagi 17-debyutimdan so'ng ota-onam bilan telefon orqali gaplashib, ularning "shunday urinishlardan ozgina ustozlik olish kerak, shucha Murodjondek bo'ling..." degan so'zlarini eshitgan edim. ah, o'shanda nimalar bo'lgan edi!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bo'ldi endi, shu nurni eshitganimda o'zimni ham stadiondagi shovqin ichida his qilganman — 94-yil avgust, Qarshi, "Nasaf"ning sobiq maydonchasi, men u yerda 15 yoshdagim bilan ota bilan kelgan edim, u ham Murodjonning debyuti tufayli kelgan edi, lekin boshqa sabab bilan: "o'g'lim, bir kun sen ham shunday bo'lasan!", degani esda. Ekrandagi kichkina Murojonga qaraganda ota oyoqlarini qaltiratib turardi, shunchaki "quyoshda qolib ketgani uchun" deb aytardi, lekin men uning qo'lida qaltis tutgan biletini ko'rib oldim va "u ham bir xil umidda ekan" degan xulosaga keldim... zo'r-ku shu, o'zimizdan chiqqan sahnalar!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ota-onam bilan bu o'yinni eshitib qolganimda, uyimizning oldidagi ko'cha chiroylari ham Murodjonning debyutidan qayta nur sochayotgandek tuyulgan edi... ota esa "yigit endi yo'lini ochdi" deganicha oyoqlarini qaltiratar ekan, onam esa qo'lidagi radio teshigini og'izga olib, "bu nima bo'ldiiii?" deya qichqirgan edi... 94-yil avgust, Qarshi, o'sha maydonni eslayman, Murojondan keyin ekrandan tarqalib chiqqan bir ovozni eshitdim: "Bizniki ham zo'r olish kerak, bola!" — mana shu so'zni ota-onam mening foydasiga aytgani uchun hali ham yig'lamasdan bo'lmayman...
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, Aziz_Ultras gapirar ekan, men o'zim ham eslayman-ku, o'sha 94-yil avgust oyida Qarshi shahridagi "Nasaf" maydonchasi yonidagi qishloqdagi uyimizda ota-onam bilan o'tiribdi edik. Ota radio eshitib turardi, onam esa choynagimni ushlab turibdi — kichkina Murodjon maydonga tushganda, ota oyoqlarini qaltiratar ekan: "Ey, bu bola kelganini bilsa, 14 yoshli o'g'lim ham shunday qilib oladi!" deb ovoz chiqaribdi. Onam esa choynagini qo'yib, qo'llarini yuziga tiqqan holda: "Yigit, yig'ilma, oyoqing qaltiramoqda!" deb qichqiribdi. Men esa kichkina bo'lishimga qaramay, darhol 1:0 hisobini aytib yubordim — Murodjonning birinchi golini! Ota esa shu paytda radiosi bilan "bu bola mening farzandimdek" deb eshitib qoldi va hammamiz bir-birimizga qarshimizdan quvonib, choynaklarimizni ushlab yig'lab yubordik...🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.