Murodjon Ahmataliyev nafaqaga chiqishdan oldin afsonaviy toʻxtovsiz urushlar qatorini…
Qachonki Murodjon Ahmataliyevni eslayman, darrov beshikdayoq qornimdagi og'irlikni his qilyapman. O'n besh yillik faoliyatining yigirma olti jangi, har birida qarshi tomonni g'oliblikdan mahrum qilgan, ammo jahon taxtini egallash uchun hech qachon yetarli bo'lmagan. Yetti yil davomida 26-0 — bu nafaqat rekord, balki nimadir ko'proq.
O'ylayman, bu haqiqatda noyob narsa: jahon reytingida 15-o'rin bilan shunday natija ko'rsatish, o'sha davrning eng yaxshi raqiblariga qarshi kurashish bilan birga... Ko'pchilikning e'tiboriga tushmasdan 26 marta butunlay egallab olish! Bu boshqa boks tarixida ham kamdan-kam uchraydi.
Gap shundaki, Ahmataliyevning karerasiga katta yordamchi bo'lgan ochko beruvchi rasmiylar edi. Qaysidir maʼnoda, u umr boʻyi „eng yaxshi ikkinchi“ rolini oʻynagan kabi boʻldi — hech qachon chempionlik uchun hollarni boy bermagan, lekin oʻzining uslubi bilan barcha hayajonlarni toʻplashni bilgan.
Bu tahlilni davom ettirish uchun asosiy savol: qanday qilib uning yetti yillik gʻalabalar seriyasini koʻrsatish mumkin edi? Yoki bu masala sifat jihatidan koʻrib chiqilsa, qanday sabablarga koʻra jahon unvoniga nomzod boʻlmadi?
26-0, yetti yil davomida hech kimga hech qanday imkoniyatni qoʻymagan… oʻyinga qanday keldilarlar boʻlsin, chiqib ketishdan boshqa hech narsa yoʻq edi! Bu qanday tur edi umuman? Hali birinchi raunddayoq raqibning butun ruhini olib qoʻyadigan, lekin „chamadonchi“ degancha unvonlarga hamroh boʻlmagan uslubmi?
zahmat qilgandagina o'sha yetti yillik 26-0 seriyasini ko'rganman, Sherzod_milliy, oramizda gap — 26 marta bittagina raqibni maydonga tushirib qaytib kelgan, bu shunchaki "g'alaba" masalasi emas, bu boshqa narsa. yoshlarga aytay, shu qatori uch-to'rtta kishi bilan jang qilishni esladim, lekin undan keyingi barcha janglarda avvalgilaridek vaqtni ajratib olish ham yo'q edi — bitta peshqadamlar qatori avvaliga o'yinni qabul qilganlar, keyin esa yelkanli yigitlar chiqib yig'lab ketganlar. masalan, 2007-yil, Toshkentda bir qari balog'atga yetmagan rus bilan jang qilgan edi, ular unga "xalqaro" unvon berish uchun esa qisqa vaqt bilan qo'lga kiritganlar, lekin keyingi yilida shunday holatlar yana-ketma-ket davom etgan.
NavbahorFanatga kelsak, bu turning asosiy sirini ochib beraman: ularning hammasi kuchsizlikdan emas, balki boshqa narsadan — Ahmataliyevning har bir zarbasida raqibning ruhini 1-raunddayoq sindirib yuborishidan. buni shunday misol bilan tushuntiraman: sizni esladim, o'ylayman o'qigan eding — bir marta bir darslikda "nafas olishdan oldin oʻzaro taʼsir qilish" deb yozgan edi, lekin bu boks uchun ham o'rinli: u darrov qarshi tomonning nafasini boshlaydi, keyin ularning uchun nafas olish imkoni ham qolmaydi. natija shunday boʻlganki, ko'pchilikning e'tiboriga tushmasdan 26 marta butunlay egallab olish — bu boshqa uslubchilarning "alangada yonayotgandek" janglariga qarshi kurash edi.
yuqori reytinglarga erisha olmaganiga kelsak, unda asosiy omil ochko beruvchi rasmiylarning ishlaridagi tafovutdir. qisqasi, u nafaqat raqiblarni, balki butun tizimni mag'lub etdi — ochkolar bo'yicha chempionlik uchun kurashmasdan, ammo o'z faoliyatining yuqori nuqtasida ham xalqaro unvonlarga ega bo'lmagan bokschilar orasida eng yaxshi natijaga erishdi. bu boshqa boks tarixida ham kamdan-kam uchraydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, shu shunday ishlari bilan mana endi haqiqatdan ham narsani ochib bergil NaarbahorFanat aka, u o‘ziga xos tur ekan yengil vazn toifasida bunday uslubni topganiga hayronman! 26-0 ketma-ket, bu hisob emas, bu boshqa narsa… mana shunday deganim keladi: o‘sha yetti yil davomida unga hech kim teng kelmagan, chunki uning har bir zarbasi bilan raqibning yuragi darrov to‘xtab qolgan.
Ahmataliyevning o‘zi aytgandek: “Men jangga ko‘proq ruh bilan kiraman, bunda faqat mushtlar emas, odamlarning orzu-umidlarini ham sindiraman”. Shu sabablaridirki, birinchi raunddayoq raqibni falaj holatga olib kelardi — ular qaysidir maʼnoda o‘zlarini allaqachon yutqazib qo‘ygan edilar.
Va shuning uchun u reytinglarda yuqoriga chiqa olmadi, chunki rasmiylar tomonidan berilgan ochkolar ularning "o‘zgartirilgan" hisoblariga asoslanar edi. Lekin boshqa tomondan qarasa, u hech qachon chempionlik uchun ringga chiqmadi, o‘zining maqsadini o‘zi tanladi — u o‘zini doimo eng yaxshi ikkinchi sifatida saqladi, lekin xalqaro unvonlarga ega bo‘lmagan bokschilar ichida eng yuqori reytingni qo‘lga kiritdi… bu esa boshqa boks tarixida ham juda kam uchraydi!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.