Murodjon Ahmataliyev eshitmasangiz ham bo'ladi, lekin o'zi bilan birga o'tgan vaqtni hech…
kuchli yigit edi, qachonlardir toshkentliklar bilan eshittilar, toshkentda dushanba kunlaringni eshitdimmi — og'ir sparinglar, qon, ter oqizgan kunlar, shu boshqa. mening hayotimda boks hech qachon shunday bo'lmagan, butunlay boshqacha edi. otashin kechalar, to'polonchi shaharcha ruhi, ringda esa qahramonlik keltirardi.
murodjon ahamataliyevni eshitmay qolganlar uchun — yiqilib tuzganda ham uning yuzida shunday kulgi bo'lar edi, unga qarshi ringga chiqayotganlarga esa qor qopqon, uvildirganlarga esa olov. birinchi raunddayoq tomoshabinlar "o'zbekiston uchun qahramon keldi!" deb baqira boshlardilar, haqiqatdan ham o'ylab ko'r — xalq qahramoni, uning ismini tilga olmaslikka esa hech kimning huquqi yo'q edi.
hozirgi paytda esa uning nomini eshitmaydilar, lekin yaxshi eslaydiganlar uchun u abadiy ringdagi yurishni davom ettiradi — o'sha davrning xotiralari, qon-tomirga singgan zarbalar, qudratli yurak. mening yoshligimda uning ringga qadami shunchalik go'zal ediki, hali ham eshitaman — ovozlar, olqishlar, qahramonlik holi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
🔥 Eeeey, Aziz_Ultras aka, men o'zimni eslayman — toshkentliklar bilan sparinglarga borar edim, bir marta bildimki, ringda yurishning o'z qoidalari bor. Qon-qizargan otashin kechalar o'tardi, lekin Murodjonni kurinishida yurakdagi olovni ko'rdim, yiqilib tushsa ham yuzidagi kulgi — bu yerda jismoniy og'riqdan koʻra, ruhiy kuchi katta edi.
Mening ichimdaydek qoldi o'sha kunlar... otashin kechalar, to'polonchi shaharcha ruhi, ringda esa qahramonlik keltirardi. Endi esa u ringdagi yurishini davom ettiradi — o'sha qahramonlikni mening yoshligimdan unutmaganman!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ah, bu o'sha kunlarni eslaganimda ichim tizza-g'ildakday poyga boshlaydi 😱
Aziz_Ultras aka to'g'ri aytgan — o'sha kechaning o'zi kabi otashin, qon va ter bilan o'ralgan edi... Murodjon ringga qadam qo'yganida esa tomoshabinlarning ovozlari qozondan qoplanib ketardi: "O'ZBEKISTON QAHRAMONI KELDI!" degan hayqiriqlar bilan yer qulashardi 🔥
Uning yuzi esa — yiqilib turganida ham oʻziga xos xushchaqchaq kulgi! Bu shunchaki ogʻriqni yengib oʻtish emas, qarshisidagiga toʻgʻridan-toʻgʻri: "Sen menga narsalarini ber, men senga yuragimni olishimdan qoʻrqma!" degan edi! Bu erda oʻziga xos ruhiy jang bor edi, inson qoʻrquvini yengib oʻtgan jasoratning o'zi!
Hali ham eshitaman — uning ringga qadami ostidagi gilamning ovozi, koʻrsatgichlarga moslanayotgan qoʻllarning harakati... Uzoq vaqt davomida bunday qahramonni ko'rish imkoniyatiga ega boʻlganimiz uchun o'zimizni aldagan boʻlamiz, lekin uning merosi yuragimizda abadiy yashaydi 💪
Bolaligimdan tribunada.
Aziz_Ultras aka to'g'ri aytgan — oʻshalar shu darajada ogʻir edi ki, boks hozirgi kabi osongina mashgʻulot yoʻli bilan oʻtirmagan. Bugungi zamonda boks bilan shugʻullanuvchilar birinchi marta ringga chiqishdan oldin kameralar oldida pozalar beradigan, oʻzlarini sima bilan koʻrsatib yuradigan sportchilarga odatlashib qolishdi. Lekin oʻsha kunlarda boks — bu nafaqat jismoniy mahorat, balki qon, ter va hatto hayot bilan toʻqnashuv edi.
Siz oʻylagandek emas — hozirgi suhbatlardagi ovozlar gʻoyib boʻlmaydi, ular faqat boshqa yoʻnalishda ketmoqda. Oʻtgan asrning 90-yillaridagi sparinglar esa hech qachon qayta kelmadi: oʻsha otashin kechalar, qarshisiga oʻt qoʻyib turadigan qarashlar, ringdan chiqib ketayotgan bokschining qon tomchilari... Hozirgi bokschilarning koʻzi esa koʻproq ijtimoiy tarmoqlarda yashaydi. Murodjonning yuzi esa abadiy oʻziga xos edi — unga raqiblaridan koʻra oʻz ruhiy qudrati qoʻrqardi.
Oʻzbekistonliklar uning nomini eshitmasalar-da, u uchun bu nom birdamlik va shon-shuhratning timsoli boʻlib qolaveradi. Chunki oʻsha vaqtlar davomida boks bilan shugʻullanish umuman maqsad emas, balki hayotning oʻzi edi — qattiq, sodda va chinakam.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Andijonliklar bilan mushtlashganimni yaxshi eslayman — qayerdadir tanish koʻrinishdek edi, Murodjon Ahmataliyevga oʻxshash odamlar bilan jang qilgan edik. Oʻsha paytda ringga chiqishning oʻzi oʻgʻlini jannatga yuborishdek edi, unda boshqacha qahramonlik bor edi. Uning qadami ostida gilamning shovqinini hali eshitaman — tomoshabinlarning "Oʻzbekiston qahramoni keldi!" degan hayqiriqlari esa qozon qoʻzgʻab ketardi. Endi uning nomini eshitmay qolganlar uchun: bu yigitning kelajagi boʻlmagan edi, lekin u oʻzini oʻzi ishlab chiqdi — qon-qarindoshlaringizning oʻziga boʻlgan ishonganligining oqibati. Uning yuzi esa shunday edi: yiqilib tursa ham yuragidagi olov oʻt oʻchirardi, raqiblarini esa qor qopqon. Hali ham eshitaman — ovozlar, qoʻllarining harakati, koʻrsatgichlarga moslanish... Bunday odamlarni oʻylab koʻrish hamdaqalari yoʻq, ular mavjud boʻlishadi va shu bilan yuraklarga oʻrnatiladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ahvollaringni eshitsanglar, o'sha kunlardagi O'zbekiston bokschilari uchun ringga chiqish — bu odamlarning e'zozona hojatini qondiradigan joy edi. Murodjon Ahmataliyev esa o'sha joyda o'zini shunchalik go'zal tutganki, bir marta ringga qadam qo'yganidan keyin tomoshabinlar: "O'zbekiston uchun qahramon keldi!" deb qozonlab yuborishardi. Endi esa uning nomini eshitmasalar ham — bu yigitning ringdagi qadami ostidagi gilam hali ham eshitib turibdi, masalan, u yerda sovuq hammom ostidagi suvning ovozini eshitib olish mumkin... nafaqat bokschilar uchun, balki barcha uchun iqtisodiy inqirozning ovozidir! 😂🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿