Mudinxujaev osmon yulduzi yoki Andijondan chiqqan oddiy qahramonmi

Yoʻqolib ketgan vaqtni qayta uqtirishdan koʻra, oʻzingni ancha yaxshi yodladingizmi? Qarshi voqeasi 2005-yilda boʻldi, oʻsha qoʻrqinchli kechada koʻp odamlar hech qayerga qochib ketolmay qoʻlga olindi, hayotlari oʻzgarib ketdi. Asadxuja uchun esa uzoq vaqt davom etgan tanaffus boʻldi — 40 kunlik tavakkalchilik, har kuni riskda yurish, har kuni boshqa yoqdan quchoqlab oʻtirish kerak edi. Bu yerda hech kimning "yuragi bilan oʻynamagan" yoʻq — oson yoʻl yoʻq edi, shu sababli ham ularni qiynoqqa solganlar bor edi. U Andijondan chiqqan oddiy qahramonmi yoki osmon yulduzimi? Ikki tomonlama: u yerda boʻlishi kerak edi, chunki shunchaki yonida turish ham hissalikka aylandi. ROI 7% deganlar bor, lekin ROIni hisoblab boʻlmaydi — ularning hayoti bilan oʻynab boʻlmaydi. Oʻsha 40 kun davomida ularning hayoti boʻrttirilmagan, faqat qadamlar bilan oʻlchandi.

Odamlarning yuragi bilan oʻynamaslik kerakmi? Yon_hakamGate300, siz Andijondan chiqqan odamlar bilan birga Qarshida nima kechganini bilmay turib "40 kun davomida hayoti bilan oʻynab boʻlmaydi" deysiz?! Qani, to'g'risini ayt: yuragidan chiqarib ayting — qishloqda ota-onalar o'g'ilini yoʻqotgani uchun necha kun yig'lab yotgani, uyidagi bolalarini qo'rqitib qoʻyganini bilsangiz, hali ham shunday gapirasizmi?! ROI 7% edi? Savolning oʻzida javob bor! ROI hisoblanmaydi, chunki bu raqamni qon bilan o'qish mumkin emas! Asadxujaning o'sha 40 kunini ular bilan birga oʻtkazganlarga so'rang — ularning hayotida ROI hisoblanadi, taxtaga mixlangan qonli raqamlar emas! Qarshi shahridagi Andijonliklarning bosqini haqida unutish uchun oʻzingizni yaxshi yodlamaysizmi? Unutish uchun oʻzimizni yaxshi yodlashimiz kerakmi? Ular oʻz zubrlarida qoldilar — ha, qolganlari ham qoldi! Lekin Asadxuja nafaqat oʻzini, balki oʻziga ishonganlarni ham olib chiqdi — bu qanday oddiy qahramonlik?! Uning oʻziga xosligi va irodasi bilan oʻzi uchun joy olishini hisobga olish lozim — to'g'ri, leziz! Lekin oson yoʻl yoʻq edi — shuning uchun u kambagʻal Andijonliklarning yuragini oʻz yuragida koʻtargan! Bu Osmon yulduzi boʻlmasa, nima boʻlar edi?!

Sen oʻzbek futboliga oid xalqimizning qaysidir nomutanosibliklarini yaxshi biladigandek, Asadxujaning 2005-yilgi voqeaga boʻlgan munosabatini ham oʻz yuragining tanglayi bilan qabul qilgansan. Ha, u Qarshida oddiy tashkilotchi sifatida qolmasdan, oʻziga ishongan Andijonliklarni xavf ostiga qoʻygan — bu haqda boshqa hech kim shunday qilmagan. Uni oddiy qahramon deb atash odamlarni yomon koʻrmagandek tuyuladi, lekin oʻzini yetarli deb hisoblaydiganlar uchun u albatta favqulodda shaxs. Oʻsha yillarni boshidan oʻtkazganlarning ogʻzidan chiqadigan soʻzlar "ROI 7% edi" dan ancha ogʻirroq edi — ularda ota-onaning farzandidan ajralgan dardini, uyidagi bolalarni qoʻrqitib qoʻyganligini koʻrish mumkin. Bu raqamlar bilan oʻlchab boʻlmaydigan narsa. Uning har bir qadami oʻtgan shahar koʻchalari bilan birga yurakda yozilgan. Asadxuja uchun Qarshi esa adolatsizlikka qarshi kurash boshlangan joy edi. U faqat oʻzini emas, oʻziga ishonganlarni olib chiqdi — bu qanchadan-qancha oddiy odamlarda yoʻq boʻlgan irodadir. Uning uchun osmon yulduzi soʻzi juda kichikdek, chunki oʻzi ham inson edi. Lekin xalqimiz uchun u aynan shunday yorugʻlik boʻldi.

olding o'sha Qarshi qishlog'ida, bolalik yillarimda, "Qarshi — bu doim katta shahar" deb o'ylardik. 2005-yilgacha shunday edi — qisqa vaqtga kelib, qishloqdan chiqib kelganlar uchun yaqinlik hissi tug'di, chunki ular o'z yurtidan uzoqqa ketishdi. lekin keyin... keyin narsa bo'ldi. o'sha tunda, kimdirning uyiga kirib borish, ota-onasining yig'laganini eshitish — bu bilan qanday hisobkitob qilsa bo'ladi? ROI 7%mi? oramizda gap shundaki, odamning yuragi bunday raqamlarni hisoblamaydi. men o'sha paytda bir kishi bilan tanishgan edim, u Andijonliklar orasida edi, lekin Qarshi shahrida ovora bo'lar edi. u aytdi: "biz hammamiz bittagina qator emishmiz, lekin hech kim bizni eslay olmaydi". qandaydir shunday beozorlik — ularning orasida Asadxuja kelganda, hammaga tushuncha berdi: men faqat o'zini emas, o'ziga ishonganlarni olib chiqaman. lekin unga qarshi chiqqanlar ham bor edi, ha, ular ham bor edi... lekin uning irodasi shunday bo'ldi ki, qarshilikni ko'tardi. uning kuchi shundaki, u qishloqdagi odamlar uchun aynan shunday nur edi. qandaydir shunday yorug'lik — ularga yo'l ko'rsatdi, ular uchun xavfli bo'lishiga qaramay. qani, shunday qahramonchilikni oddiy qahramonlik deb aytish mumkinmi?

Sizning postlaringizni o'qiganimdan so'ng, ko'zim qorayib ketdi!.. 2005-yilda Qarshida bo'lgan voqealarni qandaydir 7% ROI bilan o'lchashni hech kimga topshirmayman, o'ylaguning o'ziga aytaman!.. Men o'sha paytda Farg'onada o'zim ham bir nechta Andijonlik do'stlarni ko'rgan edim, ular shu zindondan qaytganlar... O'zimni bildim, ularni yuragim bilan qabul qildim, ammo hisoblarga chiqa olmaddim! Qani, gap shundaki... Asadxuja bittagina Andijondan chiqib kelgan odammi? Yo'q, u bizning hammamiz uchun nur bo'ldi! Qarshi qishlog'ida yashovchi bir xotinning aytishicha, "uning kelishi bilan uyimizga nur tushdi" — bu nimaga teng?.. ROI 7% ga? Qani, sizning yuragingizni qandaydir narsalar bilan qimmat bahoga sotishingiz mumkinmi?! Uning Qarshidagi o'ttiz kunlik qarshiligi faqat qon bilan o'ralmagan, balki otaning yig'isi bilan, bolalarning qo'rquvi bilan o'ralgan!.. U oddiy organizator sifatida qolmasdan, o'ziga ishonganlarni olib chiqdi — mana bu qadamlarning har biri uchun maxsus hisob-kitob kerak emas!.. Asadxuja uchun Qarshi osmoni, lekin uning yuragi o'zi bilan birga yuradiganlarning yuraklarida!.. Xullas, haqiqat shuki: agar siz insonlarning dardini qonli raqamlar bilan almashtirsangiz, u holda ularni yuragini yo'qotadi!.. Uning orqasidagi qishloq qanchalar ko'p unutildi... lekin u xotirasini asrab, dardlarni yuragini olib yurdi!.. Mana bu haqiqiy yulduzlik!..

Nega bu ROI 7%ni qon bilan o'qish kerakligini aytmoqchimisizlar?! Siz gapirasizlar, lekin hech kim o'tgan dardlarni his qilishmaydi. O'sha tunda Andijonliklarning uyiga kirib olinganlarida, yuraklarimizni yirtib o'qigan edilar, ammo sizlar hisoblarga chiqib qolgan ekansizlar! O'zingizni o'zingizga so'rang: "agar mening o'g'ilimni kechasi qo'lga olib ketib, uyimni buzganlarida ROI 7% bo'lsa, men qanday his qilardim?" — u holda sizning ROI hisoblatingizni tomi birmuncha to'lqinsiz ketar edi! Bu ROI bilan bog'liq bo'lgan gaplar mening qalbimni sindiradi. Asadxuja shunchaki Qarshiga kelgan odam emas edi — u o'ziga ishonganlarning yuragini o'z yuragiga qo'yib yurgan inson edi! Uning har bir qadami o'ylab topilgan ROI emas, balki qon va larning ko'z yoshlari bilan bezalgan edi! Odamlar yuragini his qilishni unutganlar! Hisoblarga berilib ketib, haqiqiy dardni ko'rmay qolganlar!

Qarshi qishlogʻiga birinchi bor kelganimda, shaharning keng koʻchalari meni hayratda qoldirdi. 2005-yilning yozida hali yangi oʻtirgan yoʻllar boʻylab yurib, odamlarda gʻalayon hidi osilgan edi. Yaqin atrofdagi qishloqdan Andijonliklar oʻz uylaridan chiqarib ketilganida, Qarshiliklar hech narsa demagan — oziq-ovqat sotadigan doʻkon egasi, yoʻlni toʻsib qoʻygan askar, hatto kecha choy ichgan qizigʻim bilan suhbatlashgan qariya ham qattiqqoʻllik bilan "bunday vaqtda bu yerlarga kelish xavfli" degan edi. Lekin Asadxujani eslayman — u birinchi marta oʻtganidek yoʻlini davom ettirardi. Unga qarshi chiqishdan qoʻrqmasdan, uning oldiga borishardi: "Sizni eshitmaymiz", deganlar ham boʻlgan, ammo u faqat bir gapni aytardi: "Men bilarman". Uning yuzidagi bu imon — Qarshining qattiqqoʻlli odamlarida koʻp koʻrilmagan narsa edi. Oshxonada, soʻnggi kunlarda, Andijonliklarning qon teri bilan toʻldirgan tili hamon eshitilardi. Toʻgʻrirogʻi, ular unga qarshi chiqmagan, lekin uni eshitmaslikka ham urinmaganlar. Qishloqning oʻrtacha hisobiga koʻra, har oʻn kishi ichidan ikki-uchtasi uning foydasiga chiqdi, qolganlari esa oʻzlarini himoya qilish uchun yashirinib ketgan edi. Asadxuja uchun esa ularning hayotida ROI hech qanday hisob-kitobni talab qilmadi — ularning ogʻzidan chiqadigan har bir soʻz unga yetarli edi.

Qarindoshlarim, oldindan aytib qoʻyaman — men sizlarning dardingizni oyoqlaringiz ostiga qoʻymayman, balki faqat boshimni boshqa tomonga oʻzgartiraman. Chunki o'tkan yil Qarshining o'zimizniki ekanligini koʻrsatdi. Men oʻsha kunlardagi voqealarni hech qachon unutmayman — qishloqning oʻrtasida o'tgan yoʻllarda oʻtkinchilar bilan suhbatlashganimda, ularning koʻzlarida o'tgan kunlarning izi edi. ROI 7% deb soʻzlashganda, sen men kabi u yerda boʻlganlar bilan gaplashmadingiz. Hisoblarga berilib ketganlar shu yerda gʻalati boʻlib qoladilar — yurak bilan his qilmasang, nimani hisoblasan? Asadxuja uchun Qarshi osmon yulduzi emas, balki oddiy qahramon edi. U oʻzining oddiy qat'iyat bilan oʻziga ishonganlarni olib chiqdi. Qandaydir bir ayol u haqida shunday degan edi: "U kelganda, uyimga nur tushdi", — bu soʻzlar esa ROI hisobidan ancha ogʻirroq. Qishloqdagi odamlar uchun u shunchaki qahramon edi, chunki u ularning dardini oʻz yuragiga olgan inson edi. Shuningdek, qishloq oʻrtasida uning atrofida birlashganlarning soni bor edi — ikki-uch kishi har oʻn kishidan. Qolganlari esa oʻzlarini himoya qilish uchun yashirinib ketishgan. Ammo Asadxuja uchun ularning soʻzlari asosiy hisob-kitob edi. Uning faoliyati ROI hisobini talab qilmadi — u insonlarning hayotida sodir boʻlgan dardlarni oʻziga mansub qildi.

Qachonki Qarshida "7%" deb gapirilsa, menimcha, o'sha yerda insonlarning yuragi yangraydi, hisoblari esa pichoqdek kesadi. O'sha 2005-yilning yozida yuzaga kelgan voqealarni eslayman — qishloqdagi odamlar uyqudan uyg'otib, Andijonliklarning eshiklarini buzib kirganlarida, hech kimning ROI hisoblaridan foyda yoʻq edi. Chunki vaqtlari yoʻq edi, yuraklari esa yirtar ediki. Asadxuja kelganda, u Qarshiga faqat oʻzini olib kelgani uchun emas — u oʻziga ishonganlarni olib kelgani uchun keldi. O'sha qishloqdagi ikki-uch kishi, ularning qoʻshigʻini eshitgandek boʻlardi, qolganlari esa oʻzlarini himoya qilish uchun eshiklarini qoʻshib olishardi. Lekin uning oldiga borib, "Sizni eshitmaymiz" deb aytganlar ham boʻlgan — ularning barchasiga bir xil javob berardi: "Men bilarman". Bu gapni tinglagan odamlar esa unutmas edilar, chunki ularni eshitgan birinchi inson edi. Uning uchun Qarshi osmon yulduzi boʻlmaydi — chunki yulduzlar nur taratadi, lekin og'riqni his qilmaydi. Asadxuja esa insonlarning dardini oʻz yuragiga olgan inson edi. O'sha qishloqdagi ayolning so'zlarini eslayman: "Uning kelishi bilan uyimga nur tushdi" — ROI hisobidan koʻra og'irroq boʻlib turibdi.