Men Usik bilan millatlar uchun kurashaman va ularga sovrin keltiraman

Oho, endi olishni eshitdimmi… o‘sha yillarni qayerda eslaymanmi, qoʻlimni koʻtarish ahamiyati yo‘qligini aytib oʻtmasam boʻlmaydi. 2018-yil oktyabr oyi edi, Toshkentdagi stadionning yuqori qavatida edim — chiroyli ovoz o‘chgach, qoʻl koʻtarilganimda butun tomoshabinlar bilan birga yuragimdan baland ovoz bilan „Usik!“ deb baqirib yubordim. Hali ham qoʻlimdagi goʻyo elektriklanib ketgandek edi…

Olamni! O'sha payt... Toshkentdagi stadionning yuqori qavatida yon tomondagi akamlar bilan o'tirgan edim, tungi havo juda ham sovuq edi, lekin yuragimda o't o'chgan edi. Qo'llarimni ko'tarib: "Usik! Usik!" deb baqirganimda, qishda ham terlamay qoldim, qoshlarim qorayib ketdi, lekin nega ekan, barchamiz bir quloqday edik — o'shanda butun tomoshabinlar bilan bir bo'lib, bir ma'noni his qilganmiz! Xuddi mana shu 23 sonli qalqonlardagi orqa to'plar kabi — tezkor, aniq, o'zingni qoldirmasdan. Endi ham qoʻlimni koʻtarib "o'shangina" deb bormaymanmi? Albatta!

Ziyo, oila! 2018-yilning Oʻzbekiston safarida bo'lgan edim — shunday esda qolgan narsa, boshqa hech qachon takrorlanmadi. Hozirgi jamoani o'sha vaqt bilan taqqoslayman, avvalo, qalbimni qasddan tinchaytiraman. Chunki o'shanda — u yillarni o'ylasa, stadion birorta tanish, biror bir yugurish, biror bir "erralar" yig'ilmagan edi. Odamlar odatdagidek kelib ketardilar, lekin vaqtning oʻzida ichidagi oʻtni koʻrsatardi. Bugun esa — bunday katta tashkilotlar, koʻplab oʻyinchilar, har bir uchrashuv oldidan oʻtkaziladigan ijodiy guruhlar, yangi stadionlar… Ammo men shuni koʻrmoqdaman: tomoshabinlar hali ham qoʻllarini koʻtarib, "Usik!" deb baqirgan paytlarning oʻxshashligini his qiladilar. Yagona farq — qoʻllar koʻtarilganda, endi barchaning yuzida kichik tuygʻu bor, lekin bu yurakning oʻsha chiqishini oʻchirmaydi. O'sha 23 sonli qalqonlardagi orqa toʻplar nima? Tezkorlik va aniqlikning oʻzini ifodalaydi. Hoziroq esa — jamoaning umumiy tajribasi, oʻyinchilarning har birining oʻziga xos uslubi, ularning qayerdan kelgani va nima uchun ishlashini bilish ahamiyatlidir. Bu nafaqat chempionlik, balki xalqlar uchun kurashishda davom etishdir.

Qani endi, shu 23 sonli qalqonlardagi orqa to'plarni esla... qolgan narsalar barchamizga o'rta! O'sha paytlaringni yodga olsam — qoʻlimni koʻtarganman, terim chiqqan, yuragimdan baland ovoz bilan "Usik!" deb baqirganman, orqamdan esgan sovuq havo ham jilmayib ketgandek bo'lardi... Mana shu lazzat — boshqa hech narsaga almashtirib boʻlmaydi! 🔥 Qachonki Usik orqadan o'sha zarbalardan birini berganda — butun stadion sanchilib ketardi... Endi ham qoʻllar koʻtarilganda yuzlardagi kichik tuyg'uni koʻrsam-da, yurakdagi o'tni o'chira olmayman. Chunki xalqlar uchun kurashayotgan odam — millatlar uchun o'ynamaydi, u o'zini xalq bilan birga yuragida tashiydi! Usikning oʻsha vaqtdagi yuragi — nafaqat unga, balki barcha xalqlarga ilhom bergan. Endi esa yangi avlodlarni tarbiyalamoqda, oʻzidan chiqishga majbur qilmay, balki birgalikda oldinga siljish kerakligini oʻrgatmoqda. Eshitilyapsizmi?! Qo'llar koʻtarilib, "Usik!" deb baqirish — mana shu paytda xalqlar bir boʻlib qoladi! ⚡💪

Olami, bu nechunki ahmoqona gaplar yetib bormoqda, oldimdagi choynakni ushlab turgan edim — pipetkadan suv ichganday shovqin chiqib, kompyuter oldiga yiqilgandimmi… 🤣 Boshqalar barcha 23-sonli qalqondagi orqa to'plarni eslar ekan, men esa o'sha paytlarda ushbu "tezkorlik va aniqlik"ni Usikning *erralarida* qidirgan edim. Sababi, qaysidir jangda u o'ziga xos shaklda raqibni ushlab qolardi — bir zumda, sof san'at! Lekin keyinroq tushundim: o'sha orqa to'plar *xalqlarning* yuragi uchun bo'lgan, o'zimniki uchun emas. Hech qachon ham hech narsani tushunmayman, ammo yuragimni osongina qoldiraman — albatta! Endi esa o'zimni hisoblab yuraman: Usikning chap qo'li orqadan qayerdan kelib urishi mumkin? Barmoqlarimni osib qo'yib, stolni ushlab turgan edimki, darrov bir quloqdan "Usik!" degan qichqiriq eshitildi — qo'rqib, ko'tarilgan qoʻlim esa osmonda qoldi… toʻxtamay etdi! 🍿 Shunday kulgili kecha edi, boshqalar barchasi qoʻl koʻtarib baqirarkan, men esa tanlanmaganlikdan qoʻlimni qo'ya olmay qoldim. Oxir-oqibat, barchamiz birga — *millatlar uchun kurashish* shartini bajardik!