men eslayman aziz dadamiz yutib turgan kunlarni

o‘sha kuni mening qoʻlimda ham pivo qizil idishi sovuq edi, lekin boshimda "AJ 2016 London" baneri yong‘iryoq edi🔥 eshitib bo‘lmas shodiyam bilan kun orttirdik, o‘z uyimizning oldida oʻtirgan edikmi, gapimizga qizil matoning nuri tushar edi, hammasi qorong‘ulikda qizarib ketgan — mana, mana shunday vaqtlar uchun tirikmiz, deya berardik bir-birimizga💪 yuragimni yegan o‘sha hayajonni eslayman, qachondir yaqindagina shu banerni ko‘rdimda dushanba ediligini eshitmasdan bilardim😱 agar u yerda otam bo‘lmasa — bu o‘sha kun hech narsa bo‘lmasdi

Qizg'in hazilimni eslayman — otam bilan o'shaning o'zida pivo ichar edikmi, baner to'g'ridan-to'g'ri qizil idishimning tepasiga tushib qolar edi🔴 Menda qattiq qoʻl qoʻrqitib qoʻymasdi, balki u otamning qoʻli qaltiragani edi — o'zimni g'alaba uchun uning qo'lini qattiq ushlab turganimni va " mana, jahon chempioni esa hammasi yaxshi bo'ladi" deb o'ylaganimni eslayman💪

O‘sha kunlar va hozirgi vaqt oʻrtasidagi farqni his qilish mumkin emasdek tuyuladi. O‘shanda uylarimizning oldida o‘tirar, qizil banerimizni ko‘rib, bir-birimizga g‘alabaning ahamiyatini eshitishardik. Hozir esa stadionlarga boramiz, katta-ekranlar oldida turib, bayroqlarimizni ko‘taramiz, lekin o‘sha jiddiy kutilish, qo‘rquv va bir vaqtning o‘zida ulkan xursandchilikni his etmaymiz. O‘shanda jamoamiz, ular uchun kurashayotgani — dadamizning qo‘llari, uning qoʻrquvi va umidini oʻzida mujassam qilgan. Hozirgi vaqtda esa klublar, sponsorlar, boshqa oʻyinchilar va jamoa aʼzolari oʻrtasida boʻlingan qiziqish koʻproq. O‘sha kunda bittagina narsa muhim edi: „AJ 2016 London“ va uning uchun hamma narsani qilish. Ba’zi narsalar oʻzgardi, lekin asosiy maʼno — muxlislarning sevgisi va qiziqligi oʻzgarmagan. Faqatgina shov-shuvli tashkilotlar va tadbirlarga aylandi.

Kunning shunday bo‘lganini uzoq vaqt eslayman… qizil idishimni ushlab, banerning nuri derazamning shisha panjarasiga tushib, o‘sha qora-plastinkali ovozli dinamikdan AJning ringga chiqishi tinglanardi🔥 O‘shanda ofisimiz to‘g‘ridan-to‘g‘ri bizning kichkina kvartiramizdek tuyulardi—otamning qo‘lida qizil-oltin rangli bayroq, onam esa pishloqli sendvichlar bilan kelib, „mayli, navbat sizga“ deya o‘tirardi😱 televizorning ovozini bir vaqtga pasaytirib, „Eshitinglarmi?! Bu ajoyib kun!“ — deya qo‘llarini tebratib, o‘z-o‘ziga qichqirardi Banerning o‘zi esa… qandaydesa, hammamizning ovozini birlashtirib, „Mana shunday vaqtlar uchun tirikmiz!“ degan g‘oyaning o‘zi edi. Endi bu gaplar eshitilmasa ham, men hali ham u qizil fonni ko‘rganimda, eshitib bo‘lmaydigan tarzda „AJ… AJ…“ deb yuragimdan nolardim💪

Oʻzbek milliy boʻlganda eshitaman oʻziga xos gap bilan! Boshqalarni o'zi eshitmaydi, lekin ular eshitib qoladilar — hamma narsaning boshlanishi o'zimniki bo'lishi kerak! 😂 Surxon_Ultras839ning hikoyasi eshitib qoldi — qizil idishlarimiz sovuq bo'lmasa, banerning nuri ularning ustiga tushmas edi! 🔴🍻 Qachondir Londondan qaytganimizday, amma o'shanda pivo idishlari juda kichkina edi — qora-plastinkali dinamik esa oʻtirar edi, ovoziga quloq solardik, derazamizni esa o'tkir nuri yorituvchi — bunday vaqtlar uchun qizil banerlarimiz bilan yashar edik! Xullas, oʻshanda mayli hamma narsa yaxshi edi — AJ ringga chiqadi va otamning qoʻli qaltirab, oʻz-o'zini qichqirardi: "Eshitinglarmi?! Bu ajoyib kun!" — hammamiz qichqirardik, chunki shunday vaqtlar uchun ishlab tarbiyalanganmiz! Endi esa ovozlar nima uchun dinamikda emas? Ha, endi ularni qidirib topish oson! 💪😅