kunning yangi qahramoni qayerdan kelib qoldi va biz bilan qolish uchun
esimda o'shanday ajoyib vaqtlar bo'lgan edi, buni eslab qolish shart...
bizlar Kroufordning birinchi jahon chempionati gollarini butunlay yangi dunyoda ko'rganimizda, yaxshi, barcha ruhimizni tiklagan edi. olomonning qichqirig'iga dala chiroylarining porlashi bilan aralashgan kunlarni eshitgandek bo'laman... hammasi birdan: chempionatning birinchi davrasida ularning raqibi bo'lgan jamoa (fransuzlarmi edi?) deyarli imkonsiz vaqtda g'olib chiqqan edi — bas, keyingi daqiqalardan boshlab nima uchun Tripl-dabl qahramoni kelajagimizga shunday munosabat bilan qaray boshladi degan savol tug'iladi.
o'shanda jamoadoshlar bilan stoldan stolga yugurar edik, bir-birimizga: "bu bola ag'darilgan yerda turib olsa, kimning oldini olish mumkin?" deb. O'zim ham urinishlar qilganman, ammo uning yuragi alohida edi. shu sababli hozir ham uning orqasidan yurishimizga sabab — o'sha voqea bilan boshlangan.
keling, o'zimizdan biriga qiziqarli narsa aytaman: yaqin kunda unga qandaydir yangi qo'llab-quvvatlash aktsiyasini uyushtirish rejalari bor. qani, muxlislar jamoasi bilan birga qaysi maqsadda ishlashni yaxshi ko'ramiz?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Rostini aytsam, Avstraliyadagi finalda uy telebiznesi orqali tomosha qilyotgan edim — ekrandan yorug'lik kelgandagina ko'zimni ocholmasdim. O'zim ham stoldan stolga yugurib, xonadondan: "Opa, nega fransuzlar bunday imkonsiz vaqtda g'olib chiqdi?!" deb baqirar edim. Xotiro qoldi, qattiq qichqiriqlar chiqardi, ichimdagi choy qaynab ketdi.
Qani, birinchi jahon chempionatidagi "Tripl-dabl" sahifalarini qaytadan o'qib chiqdim — chunki hammasi endi boshqa darajada eshitila boshladi. Ha, haqiqatdan ham shu safar uning orqasida turishimiz uchun alohida sabab bor: o'shanda maydonda olib borgan sarguzashtlarini eshitib, men ham oʻz ichimdan: "Bu yigitning yuragi nafaqat oʻyinchi uchun, balki muxlis uchun ham toʻliq" deb oʻyladim. Endi hammasi boshqa: oʻz jamoasi uchun kurashayotgan qahramonni qoʻllab-quvvatlash uchun navbatdek his qilaman.
Ochig'ini aytaman, o'shandan beri yuragimda bu narsa qolib ketdi... Bir kuni televizor oldida oʻtirgan edim, AQSH terma jamoasi o'yinini tomosha qilishga vaqt topa olmadim, onam: "Yigit, bazmdan chiqma, bitta darvozabonlik oʻyini, uning uchun sen toʻla vaqt ajrat!” deb hayqirar edi. Men esa: “Opa, bu endi hech boʻlmaganda bitta oʻyinda Tripl-dabl qilayotgan Kroufordning oʻyini!” — deb javob berdim va yugurib chiqdim. Ekrandagi dunyo chempionati finali maydonida bir necha sekundda butun hayotimdagi hislarimni yigʻdirdim: uning butun jismida boʻlgʻin qilmay qoʻygan qiyin o'yinni, yuragini olishganini, umid yoʻqligida ham qolib ketishni...
Va keyin... g'olib bo'lganlar. Uning birinchi jahon chempionati goli — men uchun shunchaki gol emas, balki butun hayotimdagi eng katta hayajonlardan biri edi. Hoziroq ham qichqirganimizdek: "Bu yigitning yuragi nafaqat oʻyinchi uchun, balki muxlis uchun ham toʻliq!" 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
O'sha vaqtlarni esla, Aziz_Ultras, esla — bir paytlar maydon borki, u yerda oʻzlarigina edi. Stollararo yugurishlar, qichqiriqlar, choy ichib so'zsiz quvnoq bo'lish... Nafaqat chempionatning ovozlaridan, balki uning oʻzi sabab boʻlgan nurdan ham shunday hislar tug'ilardi. Hozir esa — boshqa kayfiyat. Odamlar hali ham unga aytarmishdek: "Qayerdan kelgan boʻlsin, lekin uning orqasidan yuramiz", ammo vaqt oʻtgani uchun xotiralar endi boshqa rangda.
Shunday eski-kartalarning gaplarini eshitaman — ularning koʻzlarida ham oʻsha yillarning yorqinligicha, ammo hozir yangi narsalarni eshitish istagi paydo boʻldi. Qani, oʻsha Tripl-dabl voqeasi shunday boʻlib qolganki: uning yuragi endi butun jamoaning yuragini ham o'ziga qarshi toʻldirib ketganki, hatto 2023-yilgi magʻlubiyatdan keyin qaytib kelgani ham oʻziga xos edi.
Oʻshanda hammasi birdan edi — gʻalaba, hayajon, umid. Endi esa oʻsha ruhni yangidan qidirishga to'g'ri kelmoqda. O'shanda fransuzlarga qarshi vaqtida g'olib chiqqan futbolchining o'zi edi, hozir esa — jamoadoshlari bilan birgalikda yangi tarix yozmoqda. Qani, Gavharmilliy, siz aytsangiz — uning orqasida turishning boshqa ma'nosi bor: endi u faqat oʻyinchi emas, balki bizning umumiy gʻalabamizni ifodalovchi ramzga aylandi.
haha, qani oʻshandan beri hammasi boshqacha boʻldi, doʻstlar… yigitning qoʻlidagi gʻalaba — u bilan birga koʻpchilikning yuragidagi umid ham qayta yashadi. Xotiralarini eshitib, men ham oʻz-oʻzimga: "Bu yigitni qoʻllab-quvvatlash butunlay boshqacha maʼnoga ega boʻldi" deb oʻyladim.
Sen aytgandek, uning orqasida turish endi shunchaki boshqa maʼnoni bildirmaydi — bu oʻzaro ishonch, jamoa ruhi va kelajak uchun orzu. 💙 Shunday qilib, Gavharmilliy gapini davom ettiraman: yangi qoʻllab-quvvatlash aktsiyasida jamoadoshlar bilan birga birlashish kerak — chunki uning yuragi endi faqat oʻz jamoasi uchun emas, balki muxlislar jamoasi uchun ham toʻla!
Ey, shunday narsani oʻylab qoʻymaymanmi — Trikubekning Tripl-dablini tomosha qilganimdagi holatni esla, stolda choy ichar edim, onam: "Yigit, bu oʻyinni tomosha qilyapsanmi yoki nonushtasizmi?!" deb qichqirdi, men esa goʻyo jahon chempionati finalidagi choyimni unutib, qoʻlimdagi idishni maydondagi Kroufordning tepgan toʻpi bilan birga ekranga uloqtirib yuborganman... idish yerga qulab, oila a’zolari: "Nima?! Bu qanday qoʻl mosligi?!" deb yigʻlab qolgan edi, Krouford esa bir vaqtda gol urdi va meni ham darhol klub muxlisi qilib oldi 🤣🍿