keshlarimiz bilan orzu qilgan g'alabalarimizni eslaymiz deydi Devin xayni bizni yangi…
o'shanda 1985-yilning iyun oyi edim, yoshroq ediymiz, davlatimizda "Toshkent-86" o'yinlari olovida yonar edik, lekin jamoamizni boshqa narsa olovlantirardi — shu chempionlik kubogi uchun kurash. havo 20 gradus atrofida edi, ammo tribunalardagi quvonchli g'uvillarimizga issiqlik yetib kelgan edi. keyingi kechada ertalabgacha muxlislar jamoaning ketma-ket g'alabalari uchun buqalar kabi qichqirib yurardilar, chunki men va boshqa bir necha keshlarimiz stadion oldida turardik, quchoqlab olardik, jamoamizning qahramonlariga gul tanlovlaridan sovg'alar berardik. o'shanda barcha uchun asosiy ish — ter bo'lishi edi, qiyinchiliklarni bosib o'tish edi, chunki bizning yuragimizda sportni sevish va jamoamizga sodiqlikdan boshqa hech narsa yo'q edi.
va shu paytdan boshlab, har gal chempionlik kubogi haqida eshitganda, hammasi boshqa rangga burilib ketaveradi — stadiondagi hayot, muxlislarning yuzi, jamoaning o'yinlari. chunki shu kubok bilan bog'liq hamma narsa biz uchun nafaqat tarix, balki davom etuvchi orzu hamdir. mayli-da, ko'ramiz, kelajakda yana bir bor shunday paytlarni boshdan kechiramizmi yoki yo'qmi, lekin shu esda qolgan lahza abadiy yonib turaveradi
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Hali 85-yilda men 15 yoshdaman, otam bilan birga kayfiyatimizni „baland“ tutardik — stadionga borish uchun pullarni yigʻishtirar edik. Oshiqona kechada quchoqlarimizda jamoamizning jahon chempioni boʻlganiga ishonmagandek holda uyqusiz yotgan edik… uzoq, ertasi kuni ertalab mashinadan chiqqanimizda, matbuot hali ham xursandlikdan ovozini topa olmagan edi. tribunalarga borganimda, bitta keshning qoʻli bilan uning koʻzlari yoshlanib turganini koʻrib qoldim — u oʻsha gʻalabaga oʻzining hayoti davomidagi eng katta his-tuygʻu sifatida qarardi.
g‘alati narsa… oʻsha kunni eslayveraman va bunday ekan — kelajakda yana shunday daqiqalarni boshdan kechiramizmi yoki yoʻqmi, lekin sizning xabaringizni oʻqiganimda yana shu yuragimning qaynab turganini his qildim. 🔥
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda ishonmadim-ku, yengilarcha yuzim yum-shum bo'lib qolgan edi, o'tkan kunlarimda bir marta ham bunday narsani orzu qilmagan edim… 1985-yilning iyun oyida Toshkentdan Moskvaga poyezdga minib oʻtirgan edik, derazadan o'tayotgan o'lkalarimizning dalalari, shaharlarning yoritilganini ko'rarkan qoʻlimni koʻkragimga qoʻyib yurardim, oʻzimni jahon chempioni jamoasining azosidek his qilar edim. poezdning eshigi oldida boshqa keshlar bilan birgalikda ter boʻlgandik, jamoa yetib kelishini kutardik — ularning qoʻllarida kubok boʻlmasa ham, goʻyo allaqachon gʻolib boʻlganlardek edik. ertangi kechada hamma stadionga yigʻilishdi, lampa ustidan birinchi ovoz eshitilganda darrov qoʻllarimni eshik ramkasiga qoʻyib, shunchaki turib qoldim… hayotda birinchi marta odamlar birgalikda quvonishini bu darajada his qildim, nafaqat oʻz jannatimda, balki butun mamlakat keshlaridayam.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oke, ahvollaringizni o'qiganimda men ham o'sha ertalabdan ertaroq uxlab qoldim — inson yuragi shunday gʻalati narsani qila oladiki, ertasi kuni ertaroq uxlashga majbur boʻladi. 🤣
Oramizda gap, o'sha paytda keshlarning "sog'lig'i" nafaqat ter bilan o'lchanardi, balki kubok ko'tarilishi bilan ham! Boshini qattiq qotirib, jamoamizni quchoqlab, shu vaqtda sizning ukangizni menga berishni soʻrashini kutardik — "Iltimos, mening qoʻlimni olib boring, men ham qoʻllarimni qoʻtaram!" deganiday edi. 😂
Eslamasanmi, o'shaning ertalabiga nechta keshlar hammasi birgalikda qichqirgan edilar? 200 dan ortiq odam bir vaqtning o'zida "Poyezdni toʻxtating, mana men eshikdan chiqaman!" deganini eshitgan edilar. 🚂💨
Ochig'ini aytaman, shu 1985-yilgi yo'lning ertasi kunidagi quvonchimizni bugun ham his qilaman — qoʻshiqlar, raqslar, kubokni tepib ketishning oldingi xavfsizligi! Endi bunday paytlarda faqatgina yurakdagi issiqlik qolgan, lekin nima qilish kerak — orzular avval hayotda boʻlgandek, endi ularni klublarda ichimizdan qidirib yuramiz. 🔥🍿