kelinglart qushni eslatib olasizmi jessiening ajoyib zarbalarini

keling shunday bir narsani esitganmisiz – 2010-yilning kuzida qoshg’i televidenie orqali bir vaqtning o’zida ikki kanalda bir xil narsa koʻrsatardi: chikagolik bokschi ozining ikkinchi oyoqli zarbasi bilan ringda qandaydir sehrli narsaga o’zgartirardi. odamlar o’z hayotida ilk bor “ah, demak bu haqiqatan ham bo’ladi” deya hayron edilar. lekin bu haqida gapirar edilarmi? ha, o’sha g‘alaba kechasidan boshlab har kimning og‘zida o’sha g‘alaba so‘zi: “ikkala oyoq bilan ham!” va endi xush kelibsiz o’zimizning suhbatimizga. chunki bu yerda biz faqat g‘alaba haqida, faqat uzoq yillar davomida jamoaning orzusini bajargan va hali ham bajarib kelayotgan qahramonimiz haqida gaplashamiz. esladinglarmi, 2016-yilning bahorida O‘zbekistonda aytilgan edi: “kelajakni yangi avlodga topshiramiz!” – lekin shunday bir vaqtda boshqa joylarda boshqa narsa yuz berardi: yangi avlodning vakili bo‘lib, qoshg‘i ringlarida yangi tarix yozilardi. o‘sha vaqtlarda o‘zimga ham qiziqdek tuyulgan edi: nega jahonda hamma ikki oyoqli zarbani eshitayotgan ekan, bizda esa bunday texnika yo’q? lekin keyinroq tushundim: uning paydo bo‘lishi uchun odamning o‘zi ham kerak edi. va u kelib chiqdi. qayerlardir o‘sha vaqtlarimni yodga olib o‘tirganimda, eslayman: 2015-yilning kuzida O‘zbekiston televideniesida uning birinchi jiddiy jangini ko‘rgan edim. kichkina ekranda ko‘prikdan tashqarida, umuman tunda chiqib o‘ynayotgan kishi… va keyin bir zarba – bundayligini hali hech kimda ko‘rmagan edim. o‘sha vaqtlardagi muxlislar uchun bu yangi boylik edi: bu nafaqat ikki oyoq zarbasi, balki uning tarzida mavjud bo‘lgan o‘zgacha intizom edi. o‘sha vaqtlarimda hech kimga shubha qilmadim: bu bola kelajagini yozib ketadi. chunki u o‘sha zarbasi bilan faqat raqibini emas, balki barcha narsani o‘zgartirardi. va keyinroq, 2023-yilning noyabr oyida — bu kunni hammamiz yodimizda. final kechasi. dunyoning eng yaxshi bokschilari kelgan edi, har biri o‘zining eng zo‘r varianti bilan. lekin uning nomini olomon cheklangan edi: “qoshg‘ilik, ikki oyoq!”. va keyin… ikkinchi raundning o‘rtalarida — g‘alaba qozongan zarba. ikki oyoqli. hamma gap ketdi: “bu nima edi?! bu mumkinmi edi?!”. lekin hech kim eslay olmaydi, lekin men eslayman – o‘sha kechada qandaydir kutilmagan narsaning ro‘y berganini his qilganman. chunki u nafaqat zarba berdi, balki qandaydir ajoyib tarzda raqibining jarohatidan foydalanib, uning peshonasiga toshbo‘ron o‘qini yog‘dirardi. o‘sha vaqtda o‘zimga shunday deb o‘yladim: “bu ishlashning boshqa usuli. bu yangi qonun”. shundaylik bilan, kelinglart o‘z vaqtlaringizni yodga olasizmi? shaxsan men uchun bu boks emas, bu hayotdagi boshqa narsaning ramzi edi. chunki uning faoliyati davomida ko‘p narsalarni o‘rgandim, lekin eng asosiysi – intizom va ustozlik. unga qarshi chiqqanlar ichida juda yaxshi bo‘lganlarini ham, juda qattiq chiqqanlarini ham eslayman. lekin o‘sha finalda men nimalarni ko‘rdim? uning raqibining oldiga borib, “senga qarshi men qandaydir zarba bilan kurashaman, lekin mening boshqa zarbalarimga qarshi hech narsa qila olmaysan” deganini. bu erkinlik edi. bu erkinlikni boshqa hech kimda ko‘rmagan edim. eshiklarning taqillashini eshitaman. o‘shanda o‘ylardim: mening o‘lchaganimga nisbatan u biroz boshqa uslubda o‘ynaydi. lekin keyinchalik tushundim: bu uning uslubi emas, bu uning yuragi. chunki u o‘yinini butunlay boshqa tarzda o‘tkazardi: raqibining hisobidan foydalangan holda, uning zaif tomonlariga qarshi zarbalar berardi. va bu bilan u tarixga o‘tardi. hammangiz bilan bu kechani eslaymiz. va kelinglar, kelasi yillarda uning qanchalar ko‘p g‘alabalarini ko‘rishga to‘g‘ri kelishini o‘ylaymiz.