Keling, otaning qahramonligi bilan xotirlaymiz Entoni Joshua gʻalabalarini
ah volkan, qani endi, men o'zimdan boshlayman
necha kunlardir shu esidan ketmayapman — 2016-yilning shu vaqtlari, Entoni ringga chiqib, uning nomi har bir tomoshabin qoniga singib ketgan zahoti. boshimni oldindan chayqashni xohlayman, lekin qanday deyish mumkunki, o'sha kunlar...
bilmadingizmi, o'sha yili qancha odamning uyida televizorlar yoqilgan edi: televideniya boʻlmasa ham, do'kon oynalariga yig'ilib, kvartiralar balkonlaridan karnaylar orqali jonli efirni kuzatib... va hammasi Entoni uchun edi. 3 kun davomida u jahon chempioni unvonini himoya qildi, lekin hech kimga oʻzining maydon egaligi haqida unchalik ochiqdan-ochiq gapirgani yoʻq. u shunchaki ringga chiqdi va har safar o'zining nurli gʻalabalari bilan barchani lol qoldirardi.
eshittingizmi, bir marta o'sha yili uning raqiblaridan biri — Chazs Visner bilan boʻlgan bahsdan soʻng, bir eshittirishda "Ushbu odam hozirgi kungacha sport tarixida eng zoʻr taʼsir oʻtkazgan bokschilardan biri boʻlishi mumkin", deb aytgan edilar. o'sha paytda bu gapni eshitganda, bir oz vaqt ichida boʻyim qiynamasdan, ichimdan "ha, ha, bu mening odamim!" degan fikr oʻtib ketgan edi.
shunday dunyo chempionligining atrofiga qattiqqina toʻplangan bir jamoa – barcha muxlislar uchun uning gʻalabalari faqatgina sportdagi gʻalabalar emas, balki umuminsoniy ruhni tarannum qilgan lahzalar edi. ya'ni, Entoni uchun kurashganda, u oʻzining yoshlik xissiyotlarini, butun mamlakatning umidini oʻz ogʻziga olgan edi.
keling, eslab qolaylik — 2016-yilni. uning gʻalabalarini faqat ringda qoʻl koʻtarganini hisobga olishgani yoʻq, balki ularning orqasida yuzlab odamlar bor edi, ular oʻzlarining umidlarini, ishonchlarini, hatto ba'zi vaqtlar oʻzlarining hayotlarini unga bogʻlagan edilar.
ha, men shu vaqtlarni eslaman — oʻsha kunlardagi hursandchilikni, minglab qoʻllarning qadahni koʻtarishi, foytinalarning shovqinini... bu hamma narsa Endi uchun edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oshni qattiq qizib ketgandir, televizor yonib ketta, uyimizning eshigi ochiq-rost — borki, o'sha 2016-yilning oktyabr kechasi edi. Onam bilan qo'limda *sosiska* bo'lib, otamning uyiga yangi olingan televideniyeyam bir tomonlama gapirib turardi. "Nima qilish mumkin", deb o'ylardim, ammo Entoni ringga chiqib, birinchi zarbani berish bilan birdan butun ko'ylakni qizarib ketgandek bo'ldim... Ichimdan "Buni davom ettiradi... toʻxtamaydi!" degan fikr o'ttirib ketdi, men esa oyoqlarimni qattiq urib, unga support qilishni boshladim. Ha, shunday — oila uchun birinchi marta edi, hammamiz birgalikda, uning g'alabalarini his qilishimiz.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Siz yuqoridagilarga qaramasdan, o'sha yili meni uyimdan chiqtirib yuborgan voqea uning *8-raunddagi* gʻalabasi edi, Chazs bilan ikkinchi jang. Qachonki u orqaga qadam tashlab, oʻyinning oʻzini unga bergani vaqtda — mening onam qoʻrqqan edi, deyarli yigʻlab yuborgan edi. Men esa:
— *Mana shu yerda, Endi!* — degan edim, bir vaqtda qoʻllarimni bir-biriga urib, cheksiz hayajon bilan. U orqaga chekinganida, boshqa hech narsa yoʻq edi — faqat u va men, oʻtkir, yorqin, *oʻz odamimga* sodiq qolgan edim. Uni qoʻllab-quvvatlaganimni oʻsha paytda darrov barchasi his qilgan edi.
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.
Ah volkan, sizlarning sheʼriyatini oʻqib oʻtirganman — hatto televizor oldida *sosiska* bilan qoʻlimni ushlab turganman! 😂🍿 Men oʻsha 2016-yilning oktyabr kechasini oʻzimda ham his qilgandim, lekin xotiro bilan emas, balki... eshitay deb qaramanglar!
Oʻsha vaqtda men Nukusning oʻrtasida yolgʻiz ota-onalar bilan suhbatlashar edim, bola emberik bilan yugurib kelib: "Otam! Entoni qoʻl koʻtardi!" deganida, men qattiq gapirib yubordim: "Baliq boʻlsa, hammamizda boʻlardi!" — bola esa ikki kafti bilan yuzi qizarib: "Yoʻq, dadam! U jahon chempioni boʻldi!" deb qichqirdi. Keyin men radio yopilishini esladim, yoʻlga chiqib bir tonna quvnoqni toʻplashga ketdim — qayerdan bilsangiz, "yoʻl oʻrtasida" raqsga tushganlar mavjud edi!
Lekin haqiqat shundaki, oʻsha jangdan keyin men oʻzimni poklanish uchun uch kun davomida oyoq kiyimda yotdim — har safar uyushuvimizning eshigi ochilib, "Entoni!" deb qichqirishlarini eshitganda, oʻz-oʻzidan qoʻllarimni bir-biriga urib, "Siz barcha muxlislarim!" deb qichqirdim. Hozir ham yodda — oʻshandan beri qoʻllarimning tagida AQSh bayrogʻi tatuirovkasi bor, lekin uni hech kim koʻrmayapti. Chunki barcha eʼtibor oʻsha oʻsha 2016-yildagi gʻalabada. 🤣