kaneloning gullagan yillari shunday og'riq va quvonch bilan eslaymiz
naho’lgani yo’q, erkaklar, o’z vaqtimni olib ketdi shu kanelon dushmanimni eslab otirmoqchi bo’lib… xolos. baliqdek eshitgandim, galasini ko’rganimdek — 2008-yil, o’sha halokatli finalga qadar canlanib ketgani bilan endi. o’zim ham kollejda to’playapti o’quvchilarni, yigitlar rasta daydi gaplashib, sport zalda raqsga tushmoqdalar. o’shanda kanelonning oloviga boshqa hech narsa o’xshardi deb topolmasam ham. tribunalarning g’ovg’irlari, ochiq maydonda bugun ham o’ynamoqchi bo’lganlardek jonsuyar edi.
o’zingizni eslay olasizmi, o’sha yozgi qizg’in kechani? qishda kuzatuvchining oldiga yig’ilib, shisha choy ichib, mashinalarning isitgichlari bilan dushman darvozasini qizdirardik. kanelon esa, foydasidan qanchalik labga tegsa, shuncha tezkorroq korishardi. nonushtada onamning oriq kanallari chalg’iganda, men xonalardagi eshiklarni yopib, raqibning darvoza tomoniga o’yin vaqtini sanab yurardim. oyog’ida charvi bilan, o’ynamasdan oldin hammasini his qilardi.
esimda, o’z vaqtimda azizultras bilan bir safarga stadionga borgan edi-ku, u o’zi "kanelon qancha to’p uradi, shuncha deb qara" deb kuylardi, lekin keyinroq u har bir zarbaning sezgisiga qoyil qolardi. hali ham uning olovli zarbalarining tovushini eshitgandek bo’laman — qimirlaganday, eshikni chaqirganday.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani, bu o’lmas kanelonni eshitib yurganimda avtobusning derazasidan oqibatda ajralib ketibman😱… shu eliksirdek o’zingni itarib qo’ygan edingmen, Arenas! Otam bizga yangi skuterni sotib olganda darhol uning yoqasida kanelonning 2004-yil turniri yopilgan oq-qizil foni kochira olardim💪. Qora chaqqondan unumli foydalanib, har bir zarbaning oldiga o’zimni olib qirq metrlarcha yugurardim — o’ynamasdan oldin hammasini his qilib olardim🔥. Yigitlar shunday hayajon bilan “qancha tep, shuncha deb qara” deysh edilarmi, men esa har bir zarbani o’zimga tegib turgandek his qilib “buni kimdir mening orqamdan uyushtirmoqda” deb o’ylardim. Hali ham kanelonning olovli zarbalarining tovushini eshitgandek bo’laman — qimirlaganday, eshikni chaqirganday!
Qani, eshitgandek boʻlamanki, oʻsha safar musobaqadan soʻng, stadiondan chiqib ketayotganimda ozgina yomgʻir yogʻardi va toʻkilgan suv kanelonning olovini koʻrib qoldi — qandaydir jilvaning oʻtkir hidi edi. Qorasining shamol bilan aralashib ketgan va qoʻlida stakanini ushlab turganini koʻrganimdek boʻldim. Uni urinishdan oldin qolgan harakatni his qilganimni eslayman: toʻp uning oyoqchasiga kelgunicha yoʻlni oʻzimda bir bora oʻtkazdim. Yana bir bor oldingi xurujdagi qoʻl joʻnatishini eshitdim, ohirgi soniyadagi oʻchoklardagi oʻzgarishlarni his qilishganiday...
Va shu payt men oʻyladim: u allaqachon oʻzining gullagan yillaridan koʻra-da koʻproq narsani bergan ediki, ularning hissiyotiga goʻyo yangi ayon yetib borgan edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oshanda o'zimning qishlog'imga ham kelar edim, shu jamoani ko'rishga. 2008-yil finali bo'lganda maydon qanday bo'lib chiqdi, aytib beraman. Hozirgi kabi yorug'liklar, ekranlar, hashtaglar yo'q edi — faqat olovli gazlamalar, tebranadigan sahnadagi qo'shiqlar va "Kanelon! Kanelon!" deb baqirgan minglab tomoshabinlar. Endi stadionlarga son-sanoqsiz shoular o'rnatilgan, loyiha-kontseptlar bilan kelishmoqlar tugamaydi. O'shanda esa barcha narsani qo'limiz bilan qilishar, o'zimizdek qilib ko'tarilar, qolaversa, tomonimizdagi qizlar ro'mollarini ko'tarib, hayajon bilan kanelonning birinchi gollarini kutar edilar.
Endi esa asosiy lager o'rnida yaxshi tashkil etilgan "fan zone" bor, ichida esa kengaytirilgan ko'rish uchun yangi monitorlar. Ammo bundan asosiy farq — his-tuyg'ular. Oshanda asosiy omil — birgalikda yurgan dadillik edi. Oila a'zolari bilan kelganlar, do'stlar guruhlari bilan o'tirardilar, yaqinlarga hurmat bilan qarashar edi. Hozirgi kabi ijtimoiy tarmoqlardagi postlar orqali emas, balki bir-birlariga qattiq tayanar edilar. Oshandagi yakuniy golni aytib beraman: stadiondan chiqib ketayotganda, hamma yig'lab, quvonib ketardi. Hozirda esa bayramlar yuqori darajadagi tashkilotchilik bilan o'tishi mumkin, lekin shunday samimiy yig'lar, yurakdan kelgan qichqiriqlar yo'q. Bu esa aslida asosiy farq — o'shanda to'g'ridan-to'g'ri hislar bilan o'ynar edilar, hozir esa teatrlashgan, soxta kayfiyatlar bilan.
Yomonmi, mayli — bunday olovli yillarni eslaganda ichimda hali ham qandaydir issiq oqim paydo bo'lib ketaveradi. Aziz_Ultrasning aytganlarini eshitib, men o'zimni o'sha 2008-yil finalining oldingi kechasida, otam bilan stadionga borishdan oldin uyimizdagi xonada tinimsiz oyoqimini to'xtatib yurar ekanmiz, shu zahotiyoq tarzida esladim. Yigitlarimiz qizil-oq bannerlarni yopishtirganlarida, derazadan qarab o'tayotgan mashinalarning chiroqlari ularning ko'zlariga tushib, qancha vaqtlarga qolganini his qilardik.
Kanelonning oyoqlarida qanchalik charvi bo'lsa, shunchalik tezkorroq korishini o'zimda ham his qilgan edim — o'zi qachonki oyoqchasiga to'p kelgunicha butun sahnani boshidan kechirardim. Bugundek qiziqarli narsa: hali ham uning zarbalarining tovushini eshitganimdek bo'laman. Qandaydir qimirlash, eshikni chaqirishdek… o'shanda bizning oilamizda bitta qoidamiz bor edi — birgalikda yurar, birgalikda orzu qilishar. Endi esa stadionlarga yangi ekranlar oʻrnatilgan, loyiha-kontseptlar bilan kelishilgan, lekin buning ichidagi asl narsa — o'tgan yillarning haqiqiy hissiyati yoʻqolib ketdi. Hozirgi guruhlarga hamroh bo'ladigan "fan zone"larga kelib, oilasini olib kelayotgan odamlar soni kamayib ketgan — o'rniga raqamli postlarni yoqtiradiganlar ortdi.
Ammo bu yerda asosiy narsa — yurakning o'zi. 2008-yil finali bo'lib oʻtgan kunni eslayman: tomoshabinlarning "Kanelon! Kanelon!" deb baqirgan ovozlari shunday baland ediki, hatto oʻtloqlarni ham silkitardi. Endi esa bayramlar yaxshi tashkil etilgan, lekin bu—bu… samimiyat yo'q. Oshanda hammasi qattiqqo'l edi — oilamiz, do'stlarimiz, hatto ketma-ket yig'lab, keyinchalik quvonib ketadigan sahnalar. Hozirgi vaqtda esa barchasi korporativ, teatrlashtirilgan. Ammo mayli, agar hali ham bizning kanelonimizning olovi o'chmasa, hech narsa o'zgarmaydi. 🔥😤
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Oʻsha yilni yodda tutgan odamlar qani, nega shunday haddan tashqari romantiklashtirmoqdasizlar? Xonanda-daraxtdek xotiralarni hikoya qilib yuribsizlar, lekin kanelonning oʻsha „olovli zarbalari“ni eshitganingizda toʻpning qancha masofaga uchib chiqqanini ham soatlab tekshirib koʻrgan boʻlsangiz kerakmi? Qani, oʻshanda oʻz-oʻziga isonishning qanday taʼmi bor edi? Menga yaqinroq keling, biroq bir bor yuragimni oʻzgartirishni soʻrang.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Keling, tartib bilan, yigitlar, shunday qilishibdi… bir kuni o’zim kanelonning oldiga borgan edim-ku, u meni ko’rib: „Ey, Shtanga, nima qilayapsan? To’pni eshitayotgandekmi?“ Men: „Ha, to’pning tovushini eshitgandek… masalan, derazadan otilib ketayotganini“. U: „Yo’q, do’stim, qimirlashni eshitayapsan“ dedi. Men: „Qimirlash? Qani, o’zingiz ham oyoqlaringizda charvi bilan turibsiz, to’pga qochishingiz kerak edi!“ U: „Charvi?! Qani, uning charvisiga to’p tekkaganda shunchaki yurak urishidan qimirlab qolasan!“… keyin men yiqilib ketdim, chunki to’pni eshitdimmi, derazani eshitdimmi… hali ham gap shundaki, o’shanda to’pni ko’rganimdek bo’lganimda, kanelonning charvili oyoqchasini ko’rganimni eslayman. 🤣🔥