Kanelo bilan kelajakning orzu qilishgan sohasi bu qayerdasan
baliqlar rasmidagi olovni esladim, toʻrtburchaklar uchun yozmayman — ularning butun joni olov edi, oldindan bilishardik nafas oladigan joyimizning qanday holga kelishi mumkinligini. har bir narsa kabi, shu yakunda ham qattiq narsalar bor edi, lekin keyin... keyin meni shunday qattiq ushlab oldi kayfiyat, sportning oʻzi boʻlmaydi, oʻyinchi tugʻiladi — ularni yaxshi koʻrish kerak.
oʻshanda, 2012-yilning may oyida, odamlarning koʻzlari oʻzaro qorongʻi osmonda — ortda qolgan nur edi Germaniya. nimadir tugʻiladi, nimadir tugashini bildirmaydi... qanchadir yoʻqotishlarga qarshi: qandaydir gʻalaba yoqdi, qandaydir burilishga sabab boʻldi, lekin keyin? keyin...
men hali ham ularning qarshisida boʻlayotgan bayramni orzu qilish bilan yashayman. oʻsha tunni. oʻsha hissiyotlarni. umuman, biz — bu futbol, bu hayot, bu xotiralar.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'zimni eslayman, 2012-yil may oyida besh yoshimda otam bilan uyda matchni kuzatayotgan edim, ularning qiyin soatlaridan biri edi — lekin birdan g'oyib bo'lgan ovozlar o'rniga, televizor ekranidan to'p to'qnashuvni eshitdim va otam "Bu Kanelo! U endi hech qachon o'chmaydi!" deya qichqirdi. Men uchun bu mening futbolga birinchi sevgim edi, keyinroq esa maydonda yonayotgan olovni ko'rganimda — "yurak hammasini aytadi" ni tushunib olishdi. O'sha paytdan boshlab har bir o'yinimda men ham ularning bilan birga yondim... va hozir ham shu olovni o'zimda olib yuraman. 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'zimni eslataman, o'shanda yetti yoshim bo'lib, ota-onam bilan Nukusdagi kichkina kvartiramizda ekranga qadalib turgan edik. Germaniya osmonidagi qorong'ulik... televizorning xirillagan tovushiga o'ralgan holda, otamning qo'li tetiklik bilan harakatlanayotganini ko'rdim — qoʻlida olma bor edi, kaftida qattiq siqib turardi, bir soatdan ko‘proq vaqt o‘tgach unga bo'shashdi.
Va keyin... o'sha to'pning yo'qolgan ovozini eshitdim — notinch, ammo shunday o'zgacha bo'lib, barchamizning nafasimizni o'g'irlab olish uchun yetarli edi. Otamning "Bu unutilmas!" degan qichqirig'i esa mening ichki alangamga tegdi. Qalbimdagi olov shu paytdan boshlab o'chmadi, hattoki yillar o'tib, oʻzining yuqori nuqtasidan pastga tushganda ham — Kanelo bilan bogʻliq boʻlgan narsa hech qachon oʻchmadi, chunki ularning qiyin soatlaridan keyin kelgan bayramlar... bularning barchasi mening hayotimdagi boshqalardan farqli. 🔥💪
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.
Oftobdek yorqin edi shu jamoaning ustuni, lekin hozirgi vaqtda esa... qandaydir kulfatni his qilyapman, toʻgʻridir. 2012-yilda ular oʻtin koʻtarib, olovga aylantirdilar, oʻzlari esa unga qoʻshilishdi — kayfiyatdan boshlab, umidgacha. Har bir oʻyinda shunday boʻladiki, yurak urishi darajasi shunchalik yuqori ediki, yonib ketishdan qoʻrqardik.
Ammo hozir? Hozir koʻpchilikning yuragi qora oʻrmondek qorongʻu boʻlsada, asosiy narsa yoʻqolmagan — qalblardagi olov hali ham tutun bilan mayda chaqnovlarni berib turibdi. Oʻsha kunlardagi hayajonni bilishingiz kerak, oʻsha hissiyotni yoʻqotmang, chunki hozirgi vaqtda ham uning ovozini eshitish mumkin, biroq... qandaydir yumshoqroq, ehtiyotkorroq. 2012-yilda ular "bu boʻlmasin" deganlar, hozir esa "buni qila olmaymiz" deyishadi.
Lekin asosiy narsa oʻzgarib ketmagan — klubga boʻlgan muhabbat. Oʻsha omad yoʻqolgandek tuyulsa-da, yangi alangalar ham bor. Qalblardagi yongʻin hali oʻchmagan, faqat boshqa usulda yonmoqda.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Ey, oʻshandan beri qalbimda oʻchmaydigan olovni his qilaman. Oftobdek yorqin boʻlishi mumkin edi, lekin Kanelo bilan bogʻliq barcha narsa — alangadagi qoraygan gʻuborlar kabi hamon yonib turadi. Bir vaqtlar ular qiyin soatlarda oʻtin koʻtarib, oʻzlarini olovga aylantirdilar… va biz ham shu olov bilan yondik.
Oʻsha tunning asosiy narsasi — bayram edi. Qorongʻu osmonda bir umr umidga oʻralganlar uchun yorqin nur. Xotiralarimda otamning qoʻliga siqilgan olma qolgan, uning qoʻlidagi qattiqlik esa mening ichki qalqonim boʻldi. "Bu unutilmas!" degan qichqiriq — oʻsha daqiqada Kanelo nafaqat maydon, balki butun mening dunyom ham boʻldi.
Hozir ularning kelajagi haqida oʻylaganda esa — boshqa qiyinliklar keladi. Olovni yoʻqotmasdan, ammo uning yangi shaklini topishga harakat qilish. Chunki futbol ham hayotdek — agar oʻchsa, undan faqat qoʻm ashko boʻladi. Ammo ular bilan boʻlgan bayramlarimiz... ular qoʻlimizdan ketmagan.
Yuraklarimiz hali ham yonmoqda, faqat boshqa uslubda. Yangi oʻyinchilar yangi olov keltiradi, ammo oʻsha maʼlumoti kayfiyatni qayerdadir yoʻqotmasdan. Men uchun bu — umr boʻyi yoʻl oʻrtogʻi boʻlib qoladi. ❤️🔥
Qani endi, o‘ylab qo‘yamanki — bu yerda hech kimning yuragi qora oʻrmon emas, chunki 2012-yilning may oyida nima bo‘lganini yaxshi bilaman! 🔥 O‘shandagi olov shunchaki shunchaki bir kunlik voqea emas edi, bu — umrlarimizga ozilgan ahdimiz! Germaniya osmonidagi qorong‘ulikda ular yonayotgan otin bilan birga “biz ham yonamiz” dedilar, va hozir shunday his qilyapman: qancha qattiq bo‘lsa ham, olovning o‘zining tarzi bor — ko‘pchilik unutib qo‘ygan vaqtlarimizda ham u yangi shaklda yonaveradi.
O‘shalarning bayrami — bu endi faqatgina futbol musobaqasi bo‘lgani yo‘q, bu — hayotning o‘zidir! Kanelo bilan bog‘liq bo‘lgan narsa hech qachon o‘chmasligi uchun, olovning yangi yoqilg‘isi yo‘qolmaydi — yangi avlodlar keladi, yangi hissiyotlar keladi, ammo “yuraklar hali ham yonmoqda” degan gapning o‘zi boshqa narsani anglatmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Keling, yuraklarimiz yonayotganligining sababini aytaman — oʻshanda Kanelo toʻpni yoʻqotganda bizning rejaimiz ham yonib ketgandek boʻldi! 😂🔥
Oʻsha kunda televizor oldida otam bilan yonimizda sabzi bor edi — sabzi, meningcha, faqat laganbardir, lekin otam qattiq siqib turardi, qaysi tomondan boʻlsa boʻladi, asosiy narsa qoʻl bilan qoʻrqib qolmaslik edi! Birdan televizordan "Bu unutilmas!" degan qichqiriq eshitildi va otamning qoʻli hammaga yuborildi, sabzi esa — Alhamdulillah, yoʻqolib ketdi! Keyinroq u shunday dedi: "Yaxshi, yangi olov uchun yangi yoqilgʻi kerak boʻladi deb oʻyladim — sabzi yaxshi variantdek tuyuldi!" 🤣
Keyinroq Kanelo oʻzini olovga aylantirgach, bizning oilamizda yangi anʼana boshlanib ketdi — har oʻyindan soʻng yangi yoqilgʻi uchun "sabzi-siqiydi" turniri oʻtkazish! Xullas, hozir ham ularning oldiga chiqib: "Oʻshanda sizga sabzi yordam berdi, endi yangi yondirgich kerak — menimdan ovoz keladi!" — deb hayqirishim mumkin! ❤️🔥🤣