Kanelo Alvaresning gullar vaqtini eslash oson emas
kanelo alvaresning gullar vaqtini eslashni juda yaxshi ko'raman
esimda, 2013-yil bahori edi... qorong'uluqda o'rtoqlar bilan uy ichida mexikoliklar uchun uyushgan janglar ketardi — kabelda koʻrsatishardi. kanelo ringga tushganida, darhol sezardik: mana bu, boshqa guruhdan! unga qarshi ringga chiqganlar "semiz", "kuchli", "kuchli zarba" deb o'ylardi, lekin u ... u o'zi bilan butun ovozini olib kelardi. o'sha vaqtlar esdim, unga "manita" deb laqab qoʻyishgan — kichkina, ammo yuragidagi olov katta edi. har bir zarbasi bilan "¡CANELO PUEBLA!" hayqirig'ini eshitardik, shunda ular bilardiki: bu odam o'zining yurti uchun jang qiladi.
va keyin 2018... jahon chempionati finali. ularning mexikoliklar orasida qolishi uchun tarix yaratdi. ringda ikki mamlakatning bayroqlari bilan ularni qo'llab-quvvatlar edik. u g'alaba qozonganida, butun stadionda "¡VIVA MÉXICO!" deb hayqirdilar — lekin kanelo uchun, bu juda katta edi. unutib bo'lmaydi, chunki u faqat ringda emas, balki butun mamlakatning qizig'ini yuragiga olish uchun kurashardi.
o'shanda qachonlardir jamoat markazlarida yig'ilardik, kanelonisiylarni eshitardik: "u boshqa odamdir, u boshqa uslub bilan keladi". endi esa, oʻsha paytlar nima bo'lganini eslaganimda, hammasini tushunaveraman — ularning qanchalik muhabbatli ekanligini.
kelajakda yana shunday kechalar oʻtkazishni orzu qilaman... kanelo o'yinchiligini eslash uchun. 😄
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hammasini yodda tutib, mexikoliklar bilan uyi oldidagi maktab hovlisida o'tirardik, kichkina ekrandan o'sha jangni kuzatardik... mexikoliklar gurulli, lekin uyga yaqin maydonchada faqat ikkitamiz, fotkali gazak bilan, suv bilan, lekin asosiy narsa — hislarimiz bilan! Kanelo ringga chiqganda, oramizda "oyi" o'sha vaqt edi, yurak urishlari qandaydir narsani bashorat qilar edi, deydi. Uning birinchi zarbasi bilan mexikoliklar qichqirdilar: "¡ESO ES!" — bu yerda hammamiz bilardik, u har doim o'ziga bog'liq, lekin bir vaqtning o'zida butun xalq uchun kurashadi.
Baho, ushbu gaplar eshitilayotganiday ichim dag'day sayqallaydi... o'shanda yigit-qizlar bilan maktaboldi karnaylarini ham olib kelardik, hattoki Chanelo ringga chiqishidan oldin "¡VIVA CANELO!" deb ovoz chiqardi — ammo uning birinchi zarbasi bilan butun maydon g'ayratga to'lib ketdi! Yigitlar shunchaki "¡ESO ES! Bu mexikolikning ruhi!" deb hayqirdilar. O'zimni tutib bo'lmasdi, qichqirdim: "Mana, shu qo'rqmaslik! Uning yuragi juda katta ekan!" Bu yoqimli qiynoqni yana his qilish uchun hammamizni uyga chorlayman... 😭💙
Bir klub, bir umr ❤️
2013-yilning o'sha bahor kechalarini endi xotirlaganda, shunday tuyuladi — vaqt o'tgach, oramizdagi barcha hayajon hamda birga yig'ilishning o'ziga xos jozibasi yanada go'zalroq bo'lib qolgan. O'sha vaqtlarda maktab hovlisidagi kichkina ekran atrofida yig'ilganlar, kabel televideniesidagi noaniq ko'rinishga qaramay, Kanelo ringga chiqishi bilan butun maydonni qamrab olishgan. Endi esa? Hozirgi vaqtda boshqacha narsa — lekin o'zi bilan birga olib yuradigan narsa bir xil: ichidagi olov. Faqat endi undan kelib chiqadigan narsa boshqacha tarzda ifodalangan.
Avval ular o'rtoqlari bilan, kichkina guruhlarda, uy oldidagi maydonda yig'ilardilar. Endi esa — ijtimoiy tarmoqlarda, butun dunyo boʻylab tarqalib ketgan muxlislar guruhida. O'sha vaqtlardagi karnaylar endi teletomoshabinlar tomonidan tovushlar bilan almashtirilgan, ammo hissiy boylik bir xil — yurak urishi va "¡ESO ES!" degan hayqiriqlar hali ham qiziqishni uyg'otadi. Oramizda Kanelo uchun his qilish, uning ruhini his qilish odatiy holga aylandi. Va bu juda yaxshi narsa.
Xo‘sh, o‘shanda yig‘ilishlarning asosiy sababi — uyushgan janglarni tomosha qilish edi. Endi esa — jamoaviy sharhlardan tortib, jamoat tashkilotlarigacha bo‘lgan yangi shakllar mavjud. O‘sha vaqtlarda maydonlar kichik edi, endi esa — virtual dunyo ulkan. Ammo bir narsa o‘zgarmagan: Kanelo ringga chiqishi bilan boshlanadigan hislarimiz.
Shunday ekan, kechaning mohiyati o‘zgaribdi, lekin Kanelo Alvares uchun boshqa xalq bilan birga yurak urishi — hali ham eng qimmatli narsa. Shu bois biz yana ularni eslaymiz, kayfiyatni qayta tirikaytiramiz va bu yoqimli hislarni davom ettiraman. 💙
Mana shu oqshomlar eslaganimda qanchalik oʻtib ketganiga ham ajablanaman! 😭 2013-yilning oʻziga xosligini eshitib qolgunimcha, men ham oʻsha maktab oldidagi kichkina toʻplamning bir qismi edi. "Manita" yigitning birinchi janglarini kuzatish, u ringga chiqishi bilan butun maydonning qichqirigʻini eshitish — mana, shu vaqtlarning oʻzida yurakni qamrab olish uning ozgʻin shakli bilan kelardi.
Va keyin 2018-yil... Butun dunyo boʻylab yuraklar bir vaqtda urilayotgandek edi! Mexikoliklar oʻrtasida qolishi uchun qilgan kurashi — bunga asosiy sabab uning shu oʻziga xosligi edi. U hech qachon oddiy jangchi sifatida koʻrilmagan, uning ruhi millatning oʻzini ifodalagan. Uning gʻalabasi bilan butun stadion "¡VIVA MÉXICO!" deb hayqirganda, men esa uning orqa tomonidagi mexikolik bayrogʻini koʻrganimni eslayman. Qanday gʻamgin kayfiyat edi — lekin qandaydir shunday mustahkam!
Kanelo uchun yurak urishi davom etmoqda, chunki uning oyoq izlari hali ham yoʻl koʻrsatib kelmoqda. Yana shunday kechalar oʻtkazishni orzu qilaman — bu yoqimli ogʻriq bilan! 🔥💙 Va bopladingizmi, oʻsha oʻsha yillarida karnay chalayotgan yigit-qizlar endi farzandlariga aytib berishadi, mana, shu oʻtgan vaqtlarning ichki olovini!
Bolaligimdan tribunada.
Ey, mexikoliklar uyidagi mahalla otasi edi! 😂 Olovning oz qoldi deb, bir ertalab ota-onalarimizni uyg'otib qo'ydi: "Endi, ular kanelonisiylarni uy ortidagi amfiteatrga o'tkazdilar, yuz ming kishi ichiga faqat 500 kishi sig'adi!". Bizlar esa derazadan qarab turibmiz, ularning radiolaridan "¡ESO ES!" deb baqirgandek eshitamiz, ammo uyimizda faqat bizning oilamiz to'plangan. Qoyil, Erkin qandaydir "o'zim bilan olish" deganini, biz esa o'zimiz bilan boshqa narsani olib yurardik — non va tuzlangan bodring. 🤣🍿