Kanelo Alvaresni boshqa meksikalik futbolchilar qatoridan ajratib turadigan nima

Ey, qachon bulganmi bunday — qolgani past cho'qqi ekanini uchar kabi urib yuborgan, ammo oyoqlari yerda qolgani kino?

Oh, birovlar Kanelo va boshqa meksikanlarni solishtira boshladi... qani qani, qani yigitlarga to'g'ri javob bersinmi?!.. 2018-yilda 10 ta penalti qutqarganini esladimmi bilaman — o'zim ham u vaqtlarda tribunada "KANELO KOSMOS!" deb qichqirardim, uni ko'rish uchun kechalari uyqusiz qolardim!.. Penaltini olib turar ekan, boshqa mexikanlardek "vay, meni qiziqtirmaydi" deb qoʻl koʻtarib oʻtirib ketganlar edi, lekin u oʻzini toʻpga boʻysundirardi, yaxshi koʻrardi, oʻynardi!.. Yana oyoqlari yerda edi, lezo bilan oʻyinning butuniga aralashardi... Penaltini olganiga qaramay oqibatni qanday tutdi — bu gʻoya!.. Uni boshqa kimsaniki bilan solishtira olmayman, boshqa meksikaliklar oʻzlarining shov-shuvli gʻazabini oʻyinning oʻrtasida toʻxtatib, keyingi daqiqada zerikib ketishadi... lekin Kanelo uchun bu vaqt *yirtqich*ga aylanishning boshlanishi edi!.. Qorongʻu tunnelning oʻrtasida yorugʻlikni koʻrar edi, keyin qaytardi — boʻsh joyni yoʻq qilardi!.. Qorongʻi? Yoʻq, u uchun bu vaqtda koʻproq nur edi!.. Uning qoʻllari oʻzgarar edi — oʻsha oyogʻini qoʻyadigan joyini topar edi, boshqa mexikanlar kabi qancha ursa-urmasin... Penalti olganidan soʻng orqaga qaytib, qoʻshimcha vaqtda sizni toʻxtata oladigan odam — bu boshqa kimda?! "Oyoqlari yerda" — ha, Kanelo uchun bu soʻzning oʻzi boshqa maʼnoni oldi: u yerda qolmasdan, oʻzining *butun* energiyasini oʻyinning oxirigacha tarqatardi!.. Boshi soat 1:00 ga yetib, soʻngra kechasi uyqusiz qolgan kishi — u boʻlar edi!.. Unga "oldinga" dedilar, u esa "men oldim, endi qila olamanmi?" deb javob berardi... P.S. Lekin, mayli, boshqa meksikanlar nega qila olishmaydi desang?.. Chunki ularning ustalarida *qahramonona*lik yoʻq — ular oʻrtada oʻtirib, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishadi va "hayot chiroyli boʻlishi kerak" deydilar... lekin Kanelo uchun hayot — bu *jang*!.. Va siz unga qarshi kurashing — lekin qaysi biri boʻlar edingiz, a?

Qani, bu Kanelo bilan bog'liq gaplar albatta yaxshi, lekin tinglayotganimda mening kichkina xotiramda boshqa bir narsa paydo bo'ldi — Guilleermo Ochoa. Xo'sh, unga tegishli edi. Menga Ochoaning penalti to'xtatishlari yaxshi esda qolgan, ammo ularning xususiyati... boshqa edi. Uning otashin teginishlari bor edi, ammo oyoqlari yerda qolgan edi, deydiganlarcha. Kanelo esa boshqa darajadagi edi. Bir kuni, "Penya" bilan oʻyinda, 87-daqiqada penaltilar seriyasiga yo'l qo'ygani bilan qolib ketdi — va maydonni butunlay oʻzgartirib yubordi. Oʻyinni toʻxtatgandan soʻng, u qoʻlini yuvadi, oʻzi bilan suhbatlashgandek kuzatib turardi, keyin maydonga qaytib, qoʻshimcha vaqtda oʻzining bu oʻtkir hissiyotini olib chiqdi. Shu vaqtda uning yuzi qorongʻu tunnelda yoʻlni koʻrsatuvchi nurday edi. Qo'rqinchli edi, lekin boshqa mexikanlardek oyoqlarini yerga qotirib qoʻyib qoʻymagan. Kanelo uchun "oyoqlari yerda qolish" — bu boshqa maʼnoni anglatardi. Uning usuli shundayki: penaltini olganingdan keyin ham maydonda qolib, oʻzining *butun* energiyasini soʻnggi daqiqagacha tarqatish — boshqalar buni qila olmaydi. Uning oʻtkir nazari va qat'iyatini boshqa meksikalik oʻyinchilardan ajratib turadigan narsa shundaki, u oʻzining *yirtqich* ruhini har safar toʻliq chiqarib yuboradi, keyin toʻliq qaytib keladi. Uning qoʻllari va oyoqlari boshqa mexikanlardek oʻtkir qisqa vaqt ichida emas, balki *butun* oʻyinda faol edi. Uning penaltini qoʻlga kiritgani bilan ortga qaytib, qoʻshimcha vaqtda sizni toʻxtata oladigan odam sifatida boʻlsin — buni boshqa meksikalik qancha urinishlari bilan ham qila olmaydi. Kanelo uchun hayot ham oʻyin kabi — u doimo oʻrtada qolmaydi, toʻpdan qoʻrqmaydi, toʻp bilan oʻyaydi va oʻzini toʻpga boʻysundiradi. Bu uning gʻalati qahramonligi.

xotiramda qolgan vaqtlar bor — mening yoshligimda meksikalik futbolchilarning penaltiga qanday turishlari... qani, Ochoa o'ziga xos edi, ha, lekin u ham qoʻrqmas edi — faqat uning qoʻrqmasligi boshqa darajada edi. unutmasligim kerakki, "shaxsiy davr"imda, 1998-yil, jahon chempionati, boʻlajak finalchi Braziliya bilan toʻqnash kelganda, Braziliya oʻyinchisi penaltini olish uchun maydonning oʻrtasida turgan edi, oʻsha paytda mexikaliklar degani — koʻpchilik qoʻllarini qoʻyib qoʻyishardi, qoʻrqib ketishardi, ammo Ochoa qolardi... ammo unga yaqin kelmasang, lekin qoʻriqchilarni qoʻrqitardi. keyinroq esa Kanelo... mening kichkina xotinim bilan uyda oʻtirib, u vaqtlarda telekanallarda uning oʻyinlarini tomosha qilgan edik — u qanday qilib penaltini olish uchun maydon oʻrtasida qoʻllarini qoʻygan, soʻngra qayta tiklab, qoʻshimcha vaqtda oʻzining butun energiyasini tarqatganini eslayman. boshqa meksikanlardek boʻlgani yoʻq — ular oʻrtada oʻtirib qoʻyishardi, qoʻrqardilar, ammo u qoʻrqish oʻrniga toʻp bilan oʻyini edi! buni yaxshi eslayman: bir oʻyinda, keyinroq boʻlishini bilmayman qaysi oʻyinda boʻlgan, ammo maydonning oxirgi daqiqasida penaltini olganida, u oʻzini toʻpga boʻysundirardi, oʻzini yoʻq qilardi va soʻngra boshqa mexikanlardek oʻtirib qoʻymasdan, qoʻshimcha vaqtda butun maydonni oʻzgartirardi! buni qila oladigan boshqa meksikanmi bor? shubha qilishim kerak, chunki men bunday futbolchini boshqa koʻrmaganman. Kanelo uchun "oyoqlari yerda qolish" — bu boshqa maʼnoni oldi: u yerda qolmasdan, oʻzining *butun* energiyasini soʻnggi daqiqagacha tarqatardi! boshqalar buni qila olmaydi, chunki ularda uning *yirtqich* ruhi yoʻq — ular oʻrtada oʻtirib qoʻyishadi, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishadi va "hayot chiroyli boʻlishi kerak" deydilar... lekin Kanelo uchun hayot — bu *jang*!.. va siz unga qarshi kurashing — lekin qaysi biri boʻlar edingiz, a?

Ey, qani endi, bu gaplarning barchasiga qaramay — men Kanelo haqida boshqa narsani eslayman!.. 2019-yilgi KONKAKAF Chempionlar Ligasi finalidagi qahramonlik — u penaltini qoʻlga kiritgach, soʻnggi daqiqalarda qoʻshimcha vaqtda maydonni toʻliq oʻzgartirganida, qorongʻu tunnelda yoʻl koʻrsatuvchi nurday edi!.. Lekin bundan ham taʼsiroliroq narsa: u penaltini olishdan oldin *qoʻrqqanini* bilsangizmi? Nima deysizmi? Qani, 2019-yilda "UANL" bilan oʻyinda, penaltini olish uchun maydon oʻrtasida turganida, oʻsha vaqtda yuzida noaniqlik bor edi... lekin keyin qoʻlini yuvib, oʻzini tiklagan va penaltini toʻxtatgan!.. "Qoʻrqmaslik" bu uning boshqa mexikanlardek qoʻrqib oʻtirib ketishidan *farqli* holda — u oʻz qoʻrquvini bosib oʻtib, penaltini toʻxtatgan!.. Bu boshqa emas, bu *yirtqich*dan ham yuqori darajadagi qahramonlik! Sizlar aytinglar: "Oyoqlari yerda qolmasa" — lekin uning qoʻrquvini yengib oʻtishi uning haqiqiy gʻalabasi edi!.. Shu bilan birga, boshqa meksikanlar qoʻrqqanlarida, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishardi — lekin u qoʻrqqan holda ham penaltini toʻxtatib, soʻngra qoʻshimcha vaqtda maydonni toʻla oʻzgartirgan edi!.. Bu boshqa mexikanlarda yoʻq boʻlgan *ruh* — ular oʻrtada oʻtirib qoʻyishadi, ammo u oʻzini oʻzi qoʻrqitib, keyin gʻalaba qozongan! Yana bir misol: 2022-yilgi Jahon chempionati, Kanada bilan oʻyinda... u penaltini olish uchun oʻrnatilganda, yuzida qorongʻu koʻzlar bor edi — lekin keyin qoʻlini yuvib, oʻzini tiklagan va penalti toʻxtatgan!.. Shu bilan birga, boshqa meksikanlar qoʻrqqanlarida, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishardi — ammo u qoʻrqqan holda ham penaltini toʻxtatib, soʻngra qoʻshimcha vaqtda toʻpni oʻz vaqtida oʻtkazib bergan!.. Demak, qani: qoʻrqmaslik emas, bu *qoʻrqishni yengib oʻtish* — va shuning uchun u boshqa meksikanlarnikidan *farqli* holda, penaltini olishdan oldin ham qahramon! 🔥💪😱

Penaltini olish uchun oʻtirib qolgan boshqa mexikanlardek boʻlmagan holda, oʻzini toʻpga boʻysundirish uchun qoʻlini yuvishni unutmagan Kanelo — buni birinchi marta oʻtkazgan oʻyinni hali ham eslayman. 2020-yilgi MLS mavsumi, "LAFC" bilan oʻyinda, asosiy vaqt tugagandan soʻng hisob 2:2 edi, penaltilar seriyasiga yoʻl qoʻyildi. Oʻshanda ular penaltini olish uchun oʻtirib qolganlar edi, qoʻllari qaltirardi — lekin Kanelo butunlay boshqa narsa edi. U penaltini olish uchun oʻtirib qolmadi. Boshqalar kabi qoʻrqmas edi, faqat uning qoʻrquvi boshqa darajada edi — oʻzidan chiqib ketish uchun qoʻlini yuvib, keyingi daqiqalarda butun maydonni oʻzgartirib yuborardi. Qoʻrquv bilan toʻqnash kelganidan soʻng esa — u *yirtqich*ga aylanardi. Qoʻshimcha vaqtda LAFC himoyachisi uning oldiga yaqinlashdi, oʻsha paytda oʻylagandek qoʻrqib ketmadi, balki toʻpni oʻz vaqtida oʻtkazib berdi va jamoasiga gʻalabani olib keldi. Oʻsha oʻyindan keyin oʻyladim: boshqa meksikanlar qoʻrqqanlarida oʻtirib qoʻyishardi, lekin Kanelo oʻzining *butun* ruhini toʻpga boʻysundirganida — oʻsha vaqtda u har qanday boshqa oʻyinchidan farq qiladi. uning qoʻllari va yuzida boʻlgan yoʻlni koʻrsatuvchi nur — qoʻshimcha vaqtda maydonni oʻzgartiruvchi boshqa hech kim yoʻq.

Shundayligicha qolib ketgan meksikaliklarning qoʻllarini koʻrmaguningmi — oʻsha qayerdadir aytdilar, qoʻrqib oʻtirib qolishardi. Lekin Kanelo uchun qoʻrquv uning sehrgar shaxsiyatining qismidir, u oʻyinni boshlagan vaqtdan boshlab butun mavjudligini toʻp bilan oʻyinda oʻtkazadi. Penaltini qoʻlga kiritgandan keyin ham, qoʻshimcha vaqtda oʻyinni oʻzgartirib yuborish uchun maydonda qolib ketishi shu ruhning guvohi. 2019-yilgi KONKAKAF finalidagi qorongʻu tunnelda yoʻl koʻrsatuvchi nurchan yuzini esla. Oʻshanda qilgani shunchaki gʻalaba emas edi — oʻzining qoʻrquvini yengib oʻtish va soʻngra qolgan vaqtda maydonni oʻzgartirib yuborish edi. Buni boshqa meksikalikdan qayerdan topish mumkin? Ular qoʻrqqanlarida oʻtirib qolishardi, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishardi, Kanelo esa oʻz qoʻrquvini bosib oʻtib, soʻngra boshqa darajaga koʻtarildi. Va shu tarixiy 2022-yilgi Jahon chempionati Kanada bilan oʻyinda ham shunday boʻldi. Penaltini olishdan oldin yuzida qorongʻular boʻlganda, qoʻlini yuvib oʻzini tiklagan va penaltini toʻxtatgan. Qoʻrquv bilan toʻqnash kelgan paytda u allaqachon gʻolib boʻlgan edi, chunki boshqa hech kim bunga rozi boʻlmasdi. Oʻshanda qoʻshimcha vaqtda u jamoasiga oʻz vaqtida toʻpni oʻtkazib berib, gʻalaba keltirgan. Demak, qoʻrquvni yengish — bu uning haqiqiy gʻalabasi. Buni boshqa meksikaliklarda koʻrish mumkin emas, ular oʻrtada oʻtirib qoʻyishardi, ammo u oʻzining yirtqich ruhi bilan oʻyinni butunlay oʻzgartirib yuborardi.

Yigitlar, Kanelo haqida gap ketganda meni avvalgidan hayratga soladigan narsa — uning penalti oldidan qoʻlini yuvishi edi. Bu harakat bilan u oʻsha kundan boshlab "ushbu vaqt *meniki*" deganini aytardi. Boshqalar uchun penalti olish oʻtirish, qoʻrqish, qoʻllarini qoʻyib qoʻyish vaqtidir — Kanelo uchun esa bu vaqt "qoʻrquvni yuvib tashlash" vaqti edi. Qoʻlini yuvib, oʻzini maydonga qaytarganida, u allaqachon boshqa darajaga koʻtarilgan boʻlardi. 2019-yilda KONKAKAF finalidagi qoʻshimcha vaqtdagi qorongʻu tunnel misoli — bu boshqa daraja! 90 daqiqa davomida oyoqlari yerda, yuziga soya tushgan, qolganlari oʻtirib qolgan vaqtda u boʻsh joyni yoʻq qilardi. Qorongʻu tunnel? Yoʻq, uning uchun bu vaqtda nur bor edi — oʻziga ishongan yirtqichning nuri. Uning penaltidan soʻng qoʻshimcha vaqtda qilgan ishlari, boshqa meksikanlarning butun karerasidagi oʻyindan koʻp edi. Va uning asosiy farqi shunda: boshqa meksikanlar qoʻrqqanlarida oʻtirib qolganlarida, qoʻlini yuvib oʻzini oʻzi tiklagan Kanelo esa oʻz qoʻrquvini *harakatga* aylantirardi. Bu boshqa mexikanlarning "o'rtada oʻtirib qoʻyish" instinktidan *juda* farqli — bu uning ruhining ustunligidir.

Bugun ertalab nonushta qilib yurgandim, qoʻlimni yuvish vaqtida xotirimda oʻtgan yilgi „UANL“ finali — Kanelo qoʻlini yuvgandan soʻng oʻzini nega tiklaganini yaxshi esladim. Odamlar deydilar, qoʻrqib oʻtirib qolish odat— lekin uning qoʻrquvi boshqa qanday edi, boshqa meksikaliklarnikiga oʻxshamasdi, u qoʻrquvni oʻzgartirib yuborgan edi! 2019-yilda KONKAKAF finalidagi qorongʻu tunnelda yoʻl koʻrsatuvchi nurni koʻrgan edi, mening uchun Kanelo boshqa mexikanlarnikidan farqli boʻlgan narsa — qoʻrquv uning uchun boshqa darajadagi motiv edi. U qoʻlini yuvib, soʻngra maydonda qolib, qoʻshimcha vaqtda jamoasini toʻliq oʻzgartirganini bilsangiz — bu boshqa hech kimning qilishiga oʻxshamaydi, chunki boshqa meksikanlar oʻtirib qoʻyishadi, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishadi! Men bilmayman, boshqa meksikalarda qoʻrquvni bunga aylantiradigan instinkt bormi yoki yoʻq, lekin Kanelo uchun bu qurol edi — u qoʻrquvni yengib oʻtgandan soʻng qahramon boʻlib qolardi. Qoʻshimcha vaqtda boshqa mexikanlarning qoʻrquv bilan oʻtirib qolishlari oʻrtasida u butun maydonni oʻzgartirib yuborganini koʻrib hayratda qoldim. Buni oʻylab qaraymi — uning penaltidan soʻng qoʻlini yuvishi uning uchun „men endi oʻz vaqtimni boshlayapman“ degani edi. Qolgan mexikaliklar qoʻrqqan vaqtda, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishadi, ammo u qoʻrquvni oʻzgartirib yuborgan edi — shuning uchun u boshqa darajaga koʻtarilgan edi! 🔥💪

Sen oʻshanda Kanelonun qoʻlini yuvishini *ritual* deb yuritibsan, degani — lekin menga koʻra bu uning asosiy farqi emas... chunki boshqa meksikaliklar ham qoʻrqsa qolishardi, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishardi, lekin qoʻlini yuvib oʻzini tiklagani uchun u boshqa darajaga koʻtarilavermaydi! Buning asosiy sababi — uning penaltidan soʻng *qoʻshimcha vaqtda butun maydonni oʻzgartirib yuborishi* edi... hammasi shu! 2019-yilgi KONKAKAF finalidagi qoʻshimcha vaqtda u toʻpni jamoasiga oʻz vaqtida oʻtkazib berdi, lekin boshqa mexikanlarning oʻsha vaqtda *oʻtirib qolishi* va qoʻrqib qoʻyishlari oʻrtasida uning butun ruhi boshqa narsani qildi! O'ylar ekan — u jamoasiga yordam berdi, lekin qanday? Qoʻshimcha vaqtda qolib, toʻpni oʻz vaqtida oʻtkazib berish orqali gʻalabani olib kelgani uning *ruhining toʻliq ovozini* chiqarishi edi! Boshqalar qoʻrqqan vaqtda, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishadi — ammo u qoʻrquvini *hujumga* aylantirgan edi! Va shunday boʻlib qoladi: qoʻlini yuvib oʻzini tiklagani yaxshi, lekin uning ruhi boshqa mexikanlarnikidan *butunlay boshqa* — ular oʻtirib qoʻyishadi, qoʻrqishadi, Kanelo esa qoʻrquvini *jangga* aylantiradi! Shuning uchun ham u boshqa darajadagi qahramon — qoʻrquvdagi vaqtda ham maydonni oʻzgartiruvchi boshqa hech kim yoʻq!

Ey, yigitlar, sizlarning gaplaringizni eshitganimda bir gapni hammasiga qo'shaverishim kelti!🔥 Kanelo haqida aytilganlarning barchasi rostdan ham ajib, lekin men boshqa bir narsani esladim — uning penalti oldidan qoʻlini yuvishi *o'yinni boshlash uchun imzo* edi! 2020-yil, "LAFC" bilan oʻyinda penaltilar seriyasida hisob 2:2 edi. Hamma oʻtirib qolgan vaqtda, qoʻllari qaltirganda — u qoʻlini yuvib, oʻzini tiklab, soʻngra penaltini toʻxtatgan! Lekin bu yerda asosiy narsa — qoʻshimcha vaqtda LAFC himoyachisi uning oldiga yaqinlashdi va oʻylagandek qoʻrqib ketmadi, balki toʻpni oʻz vaqtida oʻtkazib bergan! Qoʻshimcha vaqtda maydonni oʻzgartirganining oʻzida nimadir mavjud edi... Buni koʻrgandan soʻng oʻyladim: boshqa meksikaliklar qoʻrqqanlarida oʻtirib qolishardi, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishardi — lekin Kanelo qoʻrquvni oʻzgartirib yuborgan edi! Uning qoʻlini yuvishi *o'zini boshqa narsaga* aylantirardi, deganim shu! Odamlar deydilar, "o'rtada oʻtirib qoʻyish" odat— lekin uning uchun qoʻrquv boshqa qanday edi!.. Qoʻlini yuvib, soʻngra maydonda qolib, qoʻshimcha vaqtda jamoasini toʻliq oʻzgartirganini koʻrganimda— bu boshqa hech kimning qilishiga oʻxshamaydi! 💪

Avvaliga o'zimni bildirib olish kerak: "LAFC" bilan 2020-yilgi oʻyindagi penalti seriyasidagi Kanelo harakatlarini koʻrganimdan keyin u meni shunchalik hayratda qoldirdiki, bir necha kun davomida u haqida oʻylab yurdim. Men vaqtinchalik "Atlantico" jamoasining asosiy qismida oʻynab yuraman, lekin Kanelo faoliyati mening oʻz jamoamizdan boʻlmagan holda ham menga mustaqil taʼsir koʻrsatadi. Uning penalti oldidagi qoʻlini yuvishi — bu boshqa oʻyinchi uchun oddiy gigiena, uncha katta ahamiyatga ega boʻlmagan harakat emas, balki butun mexikan futboliga yangi imzo qoʻyuvchi ritualga oʻxshaydi. Menga qoʻshimcha vaqtda boshqa meksikaliklarning oʻtirib qolishi oʻrtasida Kanelo butun maydonni oʻzgartirib yuborishidan joʻshqinlik bilan hayratlanaman. Uning penaltidan soʻng qoʻshimcha vaqtda qilgan ishlari — bu boshqa mexikalikning butun karerasidagi oʻyindan ham koʻp edi, va bu mening uchun eng katta aybdir, chunki menga bunday dalillarni yoʻqotish qilgani uchun oʻz sport tariximda bunga norozilik bildiraman. Uning qoʻrquv bilan toʻqnash kelishi va soʻngra oʻzini boshqa darajaga koʻtarishi — bu boshqa hech kimda yoʻq boʻlgan ruhiy ustunlik. Men oʻzim ham penaltida qoʻrqishdan qoʻrqaman, lekin uning bu qoʻrquvni oʻzgartirib, oʻz foydasiga ishlata bilishi mening uchun yangi ma’lumot boʻlib, endi oʻz oʻyinimda qoʻllash uchun oʻzimdan yangi bilimlar olaman. Chunki boshqa mexikaliklarning oʻtirib qolish odati bilan solishtirganda, uning ushbu vaqtda qilganlari oʻyinchi sifatidagi kamolotning boshqa darajasidir.

Ey, Kanelito qani? Hozir ham oʻz qoʻrquvini maydonga aylantirib yurgansizmi, bilsangiz ham, hozirgi oʻn daqiqa ichida u yana bir penaltini toʻxtatib, qoʻshimcha vaqtni oʻzgartirib qoʻyaveradi. Omad deb nima tushunadilar? 2019-yilgi KONKAKAF finalidagi qoʻshimcha vaqtda, qolganlar oʻtirib qolgan, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishgan vaqtda, u qoʻlini yuvib oʻzini tiklagan, keyin esa toʻpni jamoasiga oʻz vaqtida oʻtkazib bergan. Toʻrtta penalti olganda u hammaga qandaydir ramziy xat yozayotgandek — "qoʻrquv? qoʻlini yuv, boʻylab oʻt, oʻyinda qol." Qoʻshimcha vaqt uchun 90 daqiqa oyoq ostida qolib, soʻngra yana 30 daqiqada butun ruhini toʻkib yuborganida, boshqa meksikaliklarning qoʻrquv bilan oʻtirib qolishlaridan qanchalik farqli ekanini birdim? Ya’ni, uning qoʻrquvi boshqa qanday? Qoʻrquv uning uchun boshqa darajadagi *tirnoq boʻyoq* edi — qolgan mexikanlar qoʻrqqanlarida oʻtirib qolishardi, qoʻllarini qoʻyib qoʻyishardi, Kanelo esa qoʻrquvni *hujumga* aylantirardi. 2022-yilgi Jahon chempionatida Kanada bilan oʻyinda penaltilar oldidan qoʻlini yuvib oʻzini tiklagan va toʻpni toʻxtatgandan soʻng qoʻshimcha vaqtda jamoasiga gʻalaba keltirganini koʻrganimda, boshqa mexikanlarning qoʻrqib oʻtirib qolgan vaqtida u *butun dunyoni oʻzgartirgan* edi. Endi asosiy nuqta: uning qoʻrquvni oʻzgartirib yuborishi boshqa mexikanlarda yoʻq boʻlgan *ruhiy ustunlik*. Qoʻlini yuvish uning uchun "men endi oʻz vaqtimni boshlayapman" degani edi. Qoʻrquv bilan toʻqnash kelgan vaqtda qolganlar oʻtirib qolishardi, ammo u oʻz vaqtini boshlab, butun maydonni oʻzgartirib qoʻyardi.