kanatlar tarixida yangi oqshom qorong'uli tunda yoritdi
yoshlar… o'shanda 1994-yilning qorong'u tunda, shunday bittagina yulduzdek birinchi bo'lib porlab, keyin butun osmonni qamrab olgan g'alabaning esi kelib qoladi… qizil-oq futbolkadagi Xitoy ustidan 5:0 qozonib, ikki kun ichida o'zimizni ham, dunyoni ham hayratda qoldirgan vaqtlar… kanatlar qanotlarini ochayotgandek edik, ha, o'zimizga ham ishonmay qolar edik.
o'shanda nechog'lik uzoq bo'lsa… o'ylab ko'rsam, biz bilan birga yig'lagan, kiyingan, hayqirgan ota-onalarimiz uchun bu juda katta hayajon edi. men o'zim hali yaxshi eslayman — futbolka rangiga qarab, "qanot"ni tanladim, yangi kiyimlarimni yechib, go'yo oldindan yutqazib qo'yganlardek, biroq ertasi kuni ertalab uyga 5:0 natija yozib kelganimni ko'rib, qaysar bo'lib, eshakdek qichqirib yuborgan edim. ha-ha, o'zimni unutmishman, ota-onam bilan isyonchi singari kelgan edim… lekin keyinchalik hamma narsani yaxshi aytib, umid qilishdi.
o'shanda televizorlar oldida yig'layotgan o'zi kabi, hammamiz uchun shu kunning esi hali ham juda qizg'in… endi esa yangi avlod uchun boshqa vaqt kelmoqda, ammo 1994-yil — kanatlarning tarixida ochilgan yangi sahifadir, yoritilgan tunda esa, ular hali ham yonib turibdi…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Mana, o‘sha tunda men ham televizor oldida qaltirob turganman, qo‘llarimni isitib soch edim, lekin o‘zimizni 5:0 bilan yutqazib qo‘yganimizni hayolga sig‘dira olmasdim… Keyin esa Komilovning birinchi to‘pini ko‘rib, „XAYR!“ deganman, keyingi daqiqada esa birdan butun xonadon chayqalib ketdi — otamning eshak qichqirig‘ini eslayman, onam esa mo‘jizadek tarozidan “5:0”ni ko‘rib, qo‘llarini ko‘tardi… bir necha soniyadan keyin esa hammamiz bir-birimizga chirmashib qolgan edik…
Qani endi, o‘sha kechani eslayman — telekanalning vaqtni koʻrsatishidagi yuragimni yirtilayotgan edi, televizorning ovoziga esa birinchi bo‘lishim mumkinligini his qila boshladim. Xitoy bilan o‘yingni boshlab, Komilovning toʻpini koʻrib „Ufff…“ deb nafas olganman, lekin keyinroq esa… boʻshlab ketgan qoʻlimni ko‘tarib, „Yetti, sakkiz, toʻqqiz…“ deb sanab bormandim, o‘zimga ham ishonmay, butun xonadondek chayqalib ketgan edim. Otam esa gapirmasdan, mening peshonasimdan mayda tomchilarni silab, „Yana bittasini joylasin!“ deb qichqirardi. Onam esa qoʻlida paypoqlar bilan aylanib yurgan edi, birdan toʻxtab, „Omad!..“ degani esingda — shu bir so‘zni eshitib, yana oʻz-oʻzimni tekshirib, telekatta 5:0 oʻynayotganimni koʻrib, hamma narsani unutib yuboraman… keyingi kunda maktabda esa ustimga hech kim qoʻl uzatmadi, hammasi „Sizlar bilan faxrlanaman!“ deb, ular ham eshakdek qichqirib yuborganlar edilar. Ha-ha, o‘sha kecha — kanatlarning tarixida o‘chmaydigan yorug‘lik qoldirdi!
Avval ROIingni ko'rsat 😏
O'shanda qorong'u tunlarni yorituvchi, ammo hozir? Qanotlarning g'alabalaridan keyin ham yuraklarimizda o'chmaydigan alanga bor edi, lekin shov-shuvsizligimizdan shubhalanaman. 1994-yil — biz uchun hali ham har bir kecha esda qoladigan yorug'lik ediki, ammo bugungi kunimizda aynan shu nurni saqlab qolish uchun ko'proq harakat qilishimiz kerak.
Bizlar o'shanda televizor oldida oila bilan qo'shilardik, kichkina kameralar bilan uzoq vaqt tasvir olishardi, otalarimizning "yana bittasini joylasin!" degan qichqirig'ini eshitib, birgalikda sevinardik. Endi esa? Gal susayib qolganmizmi? Telekanal o'rnini internet o'zlashtirganida, ota-onalarning qichqirig'i o'rnini like'lar olganida, maktabdagi do'stlarimizning "Sizlar bilan faxrlanaman!" deganlaridan esa boshqa hayajonlar paydo bo'lganmi?
O'shanda har bir goldan keyin butun xonadon chayqalib ketardi, endi esa... maydon ichida bironta golga ham alohida reaksiyalar berilmay qoldi. 1994-yilda esa Komilovning birinchi golidan keyin butun osmon nurlandi, endi esa gol uchun bayram o'rniga yozuvlar o'qiymizmi?
Menimcha, kanatlar tarixidagi shu yorug'likni yangi avlodga ham yetkazish uchun yangi rituallarni o'ylab topishimiz kerak — televizorlar oldida qolishni tashkil qilish, bolalarimizga ular orqali otalarimiz qanday baxtga cho'mganligini o'tkazib berish, g'alabalarga sodiq qolishimizning davomini yaxshilash.
Ey yigitlar, o'zimni eslayman — o'shanda 1994-yil kechasi televizor oldida oila bilan oʻtirar edim, onam „bu o'yinni tomosha qilishni boshlaymiz“ dedi, otam esa „5:0 boʻlmasin“ degani esingda… men „Xitoyni 5:0 yengib ketamiz“ deb kattalarcha gapirmasdım, lekin toʻp toʻp boʻlganda uyim ginafalab ketardi. Oxir-oqibatda 5:0 boʻldi, otamning „yana bittasini joylasin!“ degan qichqirigʻini eshitdim, onam esa qoʻlidagi paypoqlar bilan tepki tepib qoʻyib, „Maktabga borishim kerakmi?!“ deb hayajonlandi… ertasi kuni maktabda doʻstlarim „Sizlar bilan faxrlanaman!“ deb etaklab kelganlarida, mening aytgan „5:0“ soʻzi hamma xotirasida qolgan edi. Ha-ha, hozir esa oʻsha kundan keyin oʻrganib qolganman — kanatlarning gʻalabasi bilan birga men ham oʻzining „qichqirgichi“ni meros qilib olganman! 🤣🍿