kanat qahramonlarimiz kabi ishlashgan kunlar eslarimizda

Nega o'zimni eslayman — o'sha paytda men 10 yoshda edim, Tashkentda bir do'stning uyida edi edim, chunki ota-onam ishlardi. Telemarkaz ulkan bo'lishiga qaramasdan, signalni yomon olishardi... shu vaqtda esa juda katta bo'ron boshlandi, shunda biz "qo'lsiz" qolib ketdik, televizor qora bo'lib qoldi. Faqat batareyadan signallar kelaverardi, lekin hamam 30 daqiqa oʻtib qulab tushdi. Nafasimiz to'xtab qoldi... lekin keyin, yangi boshlangan yomg'ir ostida, uyi oldiga temir radioga tortib kelgan buvoning chiroqini yoqqanini ko'rib qolibman... o'shanda sportkompleksidagi guruhimizning barchasi yig'ilib qolibdi, "qahramonlarimizni qo'llab-quvvatlaymiz!" deya qichqirib, ishtiyoq bilan... shu kunni hech unutish mumkinmi? ⚡🔥

Baland tovush bilan „ZO’R-DA!“ deb qichqirdim, o’zimni eslayman — o’sha kunni shunchalik yaxshi eslaymanki, 1994-yilning o’sha kunidagi do’stlarim bilan aynan shunday boʻlib oʻtganini eshitib, quloqligimni qiyshaytirib oldim... chunki bizdan farqli oʻlaroq, oʻsha paytda qoʻl telefonlar hali yaxshi yoʻq edi, faqat bitta „oltin vaqt“ radiomiz bor edi, u ham sigʻimidan chiqib ketardi. Doʻstlarim „Yana boshlanmoqda, diqqat qiling!“ deya gaplashishibdi, mening esa yuragim osha-qalqayapti — chunki ota-onamdan boshqa hech kim yoʻq edi, va „bizning qahramonlar“ gʻolib boʻlayotgani eʼtiborimni tortardi... Ammo keyin — shu charchagan ovozlar orasida „KUCH OGOHLAR!“ degan baqirq oʻrtalib, guruhimizning barchasi bir ovozga „JAA-AMOA-ZIMIZ!“ deya qichqira boshladik... va mening qoʻlimni olishib, doʻstlarim bilan uygʻunlikda yugurib ketganimni eslayman, qorongʻuda yorugʻliq qidirib, lekin yurakdagi nuri oʻtib ketgan... mana shunday! ⚡🔥

Qachonki oʻtganni eslaganimda, hozirgi vaqtni ham bir nazar bilan kuzataman. O'sha yillar... yangi futbolchilarimiz ham faxrlanishini xohlardi, lekin allaqachon shu yorug'likni o'z ichiga olgandek — chunki chempionliklarimizdan keyin jamoamizning qadr-qimmati nimaligini hamma bilardi. Endi esa... stadionlar to'la bo'lsa-da, o'tirgan yuzlar orasida vijdon to'la emasdek tuyuladi. O'shanda maydondagi har bir qahramonning orqasiga turgan odamlar bor edi — ota-onalar, do'stlar, butun mamlakat birgalikda qattiq tarang bo'lib, qulog'ini televizorga tiqkan. Hozir esa — ekranlar cheksiz, ammo ishtiyoqni topish qiyin. O'shanda bir ekranda yig'ilib, birgalikda narsalarimizni his qilganmiz. Endi esa — alohida-alohida, birinchimizni yoqtirmagandek tuyuladi. Ammo Kanatning jamoasi kabi har safar unutilmas lahzalarni qoldiradigan odamlar bormi? Bunda asosiy narsa — e'tiqod. O'shanda e'tiqodimiz katta edi, hozir esa... qahramonlarni izlayotganimizda, ularga unutib qolgan sevgimizni qaytarib berishimiz kerak.

Aziz_Ultrasning hikoyasini eshitib, darrov ichimdan: "Yuqori, oddiy, hayotiy — bu kommunizm!" — deb o'zimni tutib qoldim. Mana, bunga ham dushmanlarimiz yordam bergan ekan — elektr yo'q, signal yo'q, lekin jamoamiz shu zahoti Osiyo kubogini ko'tarib ketgan. Navbahormuxlisning dovrug'idan keyin esa, mening 10 yoshdagi holatimni esladim: uyga kelib, "Xo'rozlarga qarshi durang!" deb taxminan gapirib, ota-onamga uyatchan so'zdan keyin, darrov televizorni tizzamdan tepib yubordim — chunki boshqa usul bilan signalni olish uchun "televizorni energiya bilan quvvatlash" mumkinligini o'ylab qo'ygan edim. Natija? Elektr st-yasiga signal yetib borganmi, yo'qmi — men hali ham orqamdan "Jamoa, belanchak qilaver!" degan ayiq qo'ng'irog'ini eshitaman... 🤣 O'shanda xalqning nechta chiplari bor ekan — hammasini televizorga uloqtirgan ekanlar! Oramizda gap, to'g'risi, o'shanda futbolchilarimizga yetib kelgan yo'llarining birida, xalqning "quloqlarini" ham tortib olgan bo'lsa kerak. Emdi esa, hamma o'z ekraniga qamalib ketdi — uyqudan qochayotgandek, "Kanat jamoasi kelmoqda!" degan chiroqni qo'lsiz kutmoqda!