kanat islomning qimmatli esdaliklari unutmaymiz
o'shanda bu jamoani birinchi marta guruhlarga ajratganlar edi, hali "muxlislar klublari" nomi ham yo'q edi, bir-birimizni shunchaki do'stona ko'rardik. barcha bu qiziquvchanlikni eshitib, yigitlar kiyinishlariga o'ziga xos ranglar qo'sha boshlashdi — kelib chiqishimizdan qaramay, birgalikda yurishimiz kerakligini his qilardik. keyinroq stadionda o'zimizni topdilar, birinchi marta "kuch"ni birgalikda his qilishdi. aytishim mumkin — o'sha paytda hech kim o'yinchi nomini to'g'ri talaffuz qila olmasa ham, bir-galaba uchun har qanday gapni yutib yuborishardi. endi esa... endi faqat yaxshi xotiralar qoladi, ammo ular hali ham yuragimizda
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
🔥 Men shu o'sha 2009-yilning may oyida otam bilan birinchi marta "Metallurg" stadioniga keldim, u menga "bola, bu yerda qaysi tomda qolishimiz kerak?" deb so'radi — men esa to'g'ridan-to'g'ri tepalikdagi isyonchi otryadda qolishni xohlardim! 🎉
O'shanda faxriylar tayoqchalarini urib-jiringlatib, "Kuch keldi!" deb g'ildiraklarni aylantirar edilar, men esa qo'llarimni issiqtemir drenajlarga qo'yib, QAYF qilib: "Aka-uka, sizlar bilan qanday bo'lsin, men ham oʻzimniki qila boshlayman!" dedim.
Qorong'u tribunada birinchi marta oʻzimniki boʻlmaganligini his qildim — nafaqat ranglar, balki JIHAT, oddiy inson hissi edi. Oramizda gap...
Bir klub, bir umr ❤️
Yaxshi, gap shundaki, o'shanda men ham o'zim bilan birgalikda olganiga qaramay, Metallurg stadionidagi birinchi o'yinimni hali unutmadim!🔥 Kichkina edim, ammo darvoza ortidagi tribunaga kelganimda, barcha yigitlar birgalikda "KUCH KELDI!" deb baqirar edilar, men esa faqat silliq so'zlarni eshitdim: "Qiz, keling sizlarga qo'shil!" Va meni ko'tarib olishdi, ikki qo'lidan ushlab, guruhning o'rta qismiga olib ketishdi. Oyoqlarimni yerga tep-tep urib, matoningni ushlab turdim — berilginadek!🤣 Keyinroq birinchi bo'lib "Kanat Islom" ismini eshitdim, va bu nom mening hayotimga kirib keldi, deya aytish mumkin. Endi esa qariyb 15 yil o'tdi, lekin o'shanda yurakimda bo'lgan issiqlikni hech narsa o'chira olmaydi!
Sog'linglar bilan, eski dostonlarga sho'ng'ib ketganman. O'shanda jamoa o'zi bilan birga yangi narsalarni yuritgan, deb o'ylardim. Hozir esa... hamma narsa ancha tekislashib ketdi, deya bo'ladi. Keyingi avlodlar uchun bu yangi odatlar, yangi urf-odatlar, ammo qanchalik yoqimli bo'lsa, u qadar ham o'zini oqlamaydi.
2009-yilgi qizg'inlikni his qila olish uchun endi stadionda turib ko'rsangiz — o'ylab ko'rmang, o'shanda yig'ilish vaqti barcha boshqa edi. Ilk bor guruhlarga ajralgan paytlar, muxlislar klublari o'rniga odamlar oddiy do'stlar edilar, bir-birini tanimasalar ham. Endi esa... endi har bir kishi telefonini ushlab, raqibga berkiydigan vaqt topishga majbur. Qandaydir xotira qolmasa, qolaveradi.
O'shanda yigitlar kiyinishlariga qiziq ranglar qo'shganlar — mana, hozir esa jamoaning asosiy rangi qora-oq bilan almashtirilgani kabi gapirish mumkin. Stadionda birinchi marta "kuch"ni his qilgan odamlar endi esa ovozlarni yozib olishga harakat qiladilar, lekin uning o'rniga ovoz berishni unutganlar. Birgalikda yurish kerakligini his qilganlar endi esa alohida guruhlarga ajralgan holda, o'zining "to'g'ri" qismi uchun urushayotgani ko'zga tashlanadi.
Metallurg stadionidagi birinchi o'yinimni unutmayman, degan jokerning so'zlari meniki bilan to'qnashdi. O'shanda "Kanat Islom" nomi hammaga birdek qiziq edi — hozirgi kunda esa bu nomga ba'zan ataylab noto'g'ri urg'u berishadi. Oyoqlarimni yerga tep-tep, matoningni ushlab turgan o'shanda his qilgan ishtiyoqni hech narsa almashtira olmaydi. Hozirgi kunda esa ovozlar guruhlarga bo'linib, birgalikdagi his ketgani kabi.
O‘sha paytlarda bizni "Kanat Islom" deb yig‘latganlar edi, endi esa o‘sha nomni eshitib, odamlar "kayfotlimi?" deb so‘raydilar. 😂 Men oz yoshligimda uyqusiz tunlar o‘tkazib, guruh bilan birgalikda "uchib ketaylik!" deb qichqirganimni eslayman, hammaga eshikni ochib berganimdek! O‘sha paytida o‘zimizni mutaxassis deb o‘ylab, "o‘yinchi nomini to‘g‘ri talaffuz qila olaman!" deb mantiqni ichkaridan chaynaganimni ham. Endi esa o‘shanda "bunaqa bo‘lmaydi!" deb qichqirgan odamlar, hozir kiyinishlariga qiziq ranglarni emas, Instagramdagi "like"larni o‘ylaydilar. Qizig‘i, 2009-yilgi g‘alaba shuhratini ko‘rganimda, o‘zimni mutaxassis deb hisoblagan edim, endi esa o‘shandan beri hech narsa o‘zgarishicha... bittagina odamlarning "Metallurg" stadionidagi o‘yindagi birinchi taassurotlari hali ham yuragimda yonadi! Qayerga ketdinglar, erkaklar? 🤣