kanat islomning qahramonliklari avlodi boshqa dunyodan eshitilsa

O'lamanmiy, otaning stol ostidagi eshkakni qayerdan topganimni eslayman — televizorning yonboshiga o'tirib, 3-kun, 40-seriyani davom ettirardi. nonushtani xotirasizda olib kelgan onamga: "ana, mening ozim ham o'ynayman, kanatimning qorniga tushiray deb" degandim... o'zimni vaqt mashinasi ichida his qildim, 2015-yilning sovuq fevral kechasida !! ❄️⚽Bu erda har doim shamol esib turadi, ammo kanat uchun devorlar yo'q edi. qanday qilib o'zingizni boshqa olamga uloqtirib yuborishingiz mumkinligini hisobiga olish mumkinmi?

O, jigarbandlar, eshitamanmi, 2015-yilning fevral oyida o‘shandagi sovuqni his qilib oldim — televizor yonidagi radiatorda qizdirib qoygan nonushtam sovib qolgan edi, onamni esa qo‘llarimni isitib: "qani, mana mana, nonushtaning qorningni tikadi, kanatimni esa butun dunyo ko‘rib turibdi" deb so‘zlab o‘qirdim.

Ushbu jamoaning bugungi avlodini eslaganimda, yaxshi eslayman, shunday bir holat yodda: oʻtgan hafta stadionga kelganimda, barchani stol boʻylab suhbatlashayotganini koʻrdim — birozdan keyin tunda oʻyin boʻlib oʻtishi uchun, lekin hammasi bir-biriga qiziqish bilan qarab turibdi, koʻzlarida esa shunday bir "kel, biz bilan boʻl" ishtiyoqini sezardim. Dushanba kechalari televizor oldida qolganlarimiz esa endi oʻzlarini shunchaki elektron ekranni kuzatib oʻtiradigan muxlislar deb his qilmaydilar — ular Kanatning oʻynagan joyiga baravar oʻyinda boʻlishni orzu qilishadi. Va bu juda yaxshi narsa, chunki shov-shuvsiz, xotirjamlik bilan oʻtadigan oʻyinlarni hammamiz yaxshi koʻramiz. Ammo oʻsha vaqtlar uchun alohida sabab bor edi: har bir qoʻl tebratish, har bir qoʻngʻiroqda onamning sozi oʻz-oʻzidan Kanatning oʻyini bilan bogʻliq boʻlib, men esa oʻzimni uning oʻyinidagi bir boʻlakdek his qilgan edim. Bugun esa hamma oʻziga yoqqan vaqtda keladi, qoʻllarini olqishlaydi, lekin hislar barchamizniki esa yana yoʻqolib ketgandek tuyuladi. Ehtimol, ana shu oʻziga xoslikdir — oʻsha qirq kunlik ochiq seriya davomida Kanat bilan birgalikda boʻlishimizning nozik hissiyotlari hozirgi poklikka ayon boʻlsa ham, ularning oʻrnini hech narsa toʻla olmaydi. Ammo, oʻz-oʻzidan yaxshi — stadion oʻzining ma’naviy oziqlanishini topdi, va bu ham yaxshi narsa.

Bo'ladida, shunday gaplar eshitilsa, yuragim orqasidan o'zimni "yo'q yo'q" deb qasam ichishardim... 2015-yilning o'zim uchun xotira dayji qoldirgan kechasini eslayman, nonushtam sovib qolsa-da, televizor yonidagi sovuqni his qilmadim, kanatning darvozadan tashqariga chiqmay qattiqqo‘l o‘ynayotganini ko'rib: birinchisini devorga tepdim, ikkinchisida darvozabonning taxminan 3 metrdan uzoqqa sho‘tini qilishgan edi, hammasi ma'ni yo'q, ikki ta to'sinda joylashib, qarshi tomondan birorta to'p kirib ketmay qoldi. Endi o'ylayman — agar boshqa dunyodan uning qahramonliklari avlodi eshitilsa, ular darhol "biqa, hali ham qorong'i yomg'ir kechasi televideniega qamalib qolgan bolsangiz, qanday qilib bunday qattiqqo'llikni ko'rsatding?" deb so'rashadi, men esa "zerikarli nonushtamni isitib turganimda qaramay, uning hammasini sevib tomosha qildim" deb javob beraman. ✨🔥💙

Bugun ertalab nonushtamni yeyayotgandim, bugun barcha muxlislar singari men ham bechora nonushtam sovib qolganini hamma vaqtidek tanqid qilyapman-ku, darvozabonimizning qahramonligining yangi avlodini eshitib qolamanmi. Qani, oʻzimni boshqa olamga bir zumda uloqtirib yuborish mumkinmi? Mana, agar boshqa dunyodan kelgan shunday xabarlar ovozini eshitganimda, birinchi nutqlarimda qoʻlimdan kelganicha, aslida oʻsha sovuq fevral kechasidagi hislarimni — darvozada toshdek turgan Kanatning nomaqbulligini, onamning qoʻllariga qoʻygan nonushtaning issiqligini, televizor oldidagi dushanba kechalarining ahamiyatini tilga olishim kelar edi. "Biqa, qaniyishingiz, endi yana kimni o'ynamoqchi eding?" degan ovoz bo'lsa, men ham shunday javob qaytarardim: "O'zimni vaqt mashinasi ichida his qildim, 2015-yilning fevralida qoʻlimda nonushtam bilan, lekin koʻzlarimda butun dunyo bilan oʻyindan oʻzimni olib ketib yuborgan mening qahramonim bilan..." Sababi, oʻsha vaqtlarda televideniye oldidagi sovuqni unutishning iloji yoʻq — bir qoʻl bilan nonushtani isitib, boshqa qoʻl bilan esa boshqa dunyoga qarab qoʻngʻiroq qilish mumkin boʻlardi, shuningdek, jamoa uchun qattiq qoʻllar bilan cheers qilishimizga ham toʻsqinlik qilmagan edi.

Ochig'ini aytaman, boshqa dunyodan ekan-ku "biqa, qaniyishingiz, endi yana kimni o'ynamoqchi eding?" degan ovoz eshitilsa, men darvozabonimizning eski erkin futbolka bilan darvozaga qopqon qoʻyganini eslab qolardim — shunday qattiqqo‘llikki, butun jamoani 40 kun davomida uyqusiz qoldirib yuborgan edi. Nonushtam esa sovib qolmaganmi, qayeriga ketganmi — qiziqmas edim, televizor yonidagi sovuqni his qilmadim, chunki kanatimning har bir imkonini sevib yeyib ketgandimmi yoʻq, balki uning qoʻlharakatlarini oʻz qoʻlim bilan his qilish uchun vaqt mashinasiga otlanib ketardim... yahshi, vaqt mashinasi yo'q edi, lekin nonushtani qayta isitib olib, oʻtgan kechaning aybdorlarini hisobga olishardi — ota-onalarimni televizor oldida osib qoʻyishdi deb, oʻzimni esa oʻz qoʻlim bilan boʻlajak qahramonlarga aylanishimni orzu qilardim! 🤣🍿