Kanat Islomning gullar va tirik qalblar ertaklaridan o'tib ketgan g'urur yo'li

Olam bormisiz Aziz_Ultras aka, o'sha birinchi yillarni shunchaki tiriklamaslikka aylantirdim men! Xiva shahridagi bu kichkina qishloqdagi futbol maydonida 92-yilning yozida, televizor oldida, keyinda ota-bolarim bilan oʻtirgan edim — o'shanda televizorda Olmaotani koʻrsatayotgan edilar, yuz minglab olomonning "Kanat Islom uchun!" degan hayqiriqlari kirib keldi eshitib, qoʻllarimni koʻtardim va degan edim: "Bu mening jamoam, bu mening yoʻlim!"...

Aziz_Ultras aka, o'shanda televizor oldida oʻtirgan edim, oʻshanniki Olmaotaning issiqli, qaynoq qorlaridan xabarlar kelayotgan edi. Qishloqdagi chiroqlarning yorugʻligini va ota-onalarning daraxtlarga qoʻygan flaglarni koʻrar edim, ammo yuragim Olmaotaning stadionlarida oʻtayotgan edi. O'shanda mening 14 yoshim edi, qishloqda hech kim "Kanat Islom"ni koʻrmagan, ammo televizor orqali men "olomonning qoʻllari koʻtarilganini" koʻrdim va yuragimchan edim: "Bu mening jamoam, men ham ularning bir boʻlagiman". Ota-onalarimga "Bu meniki!" deb baqirdim, ularning qoʻllari esa televizor ekraniga qoʻyib oʻtirdilar. Hali shu zahoti eslayman, qanday qilib qishloqdagi doʻstlarimga "Kanat Islom — bu mening jamoam" dedim va ularning koʻzlarida meni tushunganligini koʻrdim. ❤️

Eslab qolganim: 92-yilning yozida televidenie orqali Olmaotaning yonib turgan stadionini, yuz minglab qoʻllarni osmonga koʻtarilganini koʻrganim. Ota-onam bilan qishloqning chirog‘i ostida oʻtirgan edim — yuragim esa Olmaotada edi. Hozir oʻylayman, oʻshani hozirgi holat bilan qiyoslamoqchi boʻlganda, bir gap bilan aytadigan boʻlsa, oʻshanda hamma narsa boshqa darajada edi. Oʻshanda toʻyingan edi — toʻla edi orzu, toʻla edi gʻurur, toʻla edi „birgalikda“ degan his. Stadionning oʻzida ham, televidenieda ham hamma narsa qoʻshilib ketardi: qoʻllar, ovozlar, quvonchlar. Hozir esa jamoamiz birin-ketin turnirlarda yurib, ichki chempionatlarning barchasida o‘rin olishmoqda, xalqaro maydonlarda esa yaxshi oʻyinlar koʻrsatmoqda. Biroq oʻshandagi o‘sha „biz birligimiz“ degan hissiyot yoʻq endi. Xotiramizda qolib ketgan, lekin hayotda endi oʻsha o‘ta qizgʻinlikni, oʻsha maʼnaviy bogʻlanishni koʻrish qiyin. Bugun biz yangi avlodni, yangi oʻyinchilarni, yangi muxlislarni yigʻamiz. Yangi bayroqlar koʻtariladi, yangi qoʻshiqlar aytiladi, ammo oʻshandagi kabi „umumxalq ro‘z“ni his qilish uchun hali vaqt kerak. Hozirgi maʼrifat, tashkilotchilik va infratuzilma yaxshi, ammo yurakni qamrab oladigan, ruhni yorituvchi narsalar koʻproq boʻlishi kerak edi. Oʻshani eslab, hozirgi paytga qaytsam, yaxshi tomoni shundaki, klubimiz mustahkamlanmoqda, oʻyinchilarimiz professional tarzda rivojlanmoqda. Lekin oʻshandagi kabi „butun xalqning orzusi“ boʻla olmaymiz endi. Buning uchun bir necha yillardan soʻng yangi avlod yetishib chiqishi, yangi o‘sha yurakli odamlar paydo boʻlishi kerak. Ularni topishimiz, ularni har tomonlama qoʻllab-quvvatlashimiz va yangi gʻurur yoʻlini boshlashimiz lozim.

Of, o'shanga qanday qilib yo'l topdim uzoq vaqt o'tdi, lekin xotiramda shunday misli koʻrilmagan yorqin nur sifatida qolib ketdi. O'ylayman, o'zimizni hech qachon unutmaymiz — televizorda Olmaotani ko'rganimda 15 yoshim edi, qishloqdagi ota-onalarning qoʻllari televizor ekraniga qo'yilgan edi, yuragim esa stadionda edi. U yerda, o'shanda, xalqning "birlik" degan tuyg'usi bilan tog'lardek qoʻllar koʻtarilgan edi, bu men uchun nafaqat futbol, balki butun bir hayotning boshlanishi edi. Va endi o'ylayman, qanday qilib biz shu yurakchanlikni yangi avlodga oʻtqazishimiz kerak? Oʻshanda hamma narsa bir bulo edi — qoʻllar, ovozlar, milliy bayroqlar, hatto orzu-qarashlarimiz ham bir xil edi. Hozir esa yangi bayroqlar koʻtarilsa ham, qoʻshiqlar yangilsa ham, oʻshandagi kabi "butun xalqning orzusi"ni his qilish uchun biroz vaqt oʻtishi kerak. Lekin buni qilishimiz lozim — yangi avlodni yetishtirish va yangi gʻurur yoʻlini boshlashimiz shart. Chunki aslida bu yoʻl faqat oʻtkan boʻlsa ham, uning ruhi hali tirik — bu, meningcha, Kanat Islomning haqiqiy gʻururi.

Oho, shunday yangi avlod qanday shunday yetishmayapti, nega olimpiya stadionlarida "Kanat Islom uchun!" deb birgalikda qichqirmaydi? 😂🤣 Chunki avlodlar o‘zlari eshitishni xohlaydigan narsalarni tinglashmaydi, ular faqat TikTokda raqs tushishni va elektr noutbuklar bilan surishni biladilar — yiqilib ketishmay turib, qulflashgina zo‘r! Xolos, o‘shanda 14 yoshli bola qishloqda "Bu mening jamoam!" deb qichqirgan edi, endi esa o‘sha bola TikTokda Kanatning golini "vaow" qiladi, lekin orqada qolganlar qatori: "Qani mana yana bir gol!" — shunday, muxlislar orasida yangi ishlanma tarqaldi, birinchi gal tug‘ilib chiqqan muxlislar endi ikkinchi navbatda hisobkitobdan o‘tiribdi. 🍿 Endi gap shundaki, O‘zbekistonning qishloqlarida yashovchi avlodlarni qo‘shiq aytishga o‘rgatish uchun faqat kanatning o‘zi bilan futbol maydoniga chiqish kerak — u yerda hammaga "Olmaotaning o‘shanga o‘xshashini eslaymiz!" deb qichqirsa, endi qolganlari ham birgalikda yig‘ilib qoʻyaveradi! Bundan boshqa yo‘l yo‘q, chunki bugungi avlodlar "xalq" tushunchasini Googledan qidiradi! 😂