Kanat Islom — Osiyodagi eng yaxshi klubmi yoki tashqi ta'sirlar uni yuqori o'rinlardan…

Oʻyin maydonchasida yurgan yaxshi turnirni koʻrgan odam sifatida shuni aytish kerakki, HakamEnjoyerning chempionliklarga „omad“ deb qarashi oʻtkinchi bahsga oʻxshardi. Haqiqatan ham, chempionlik — bu faqat reyting ochkolarini jamlashdan koʻra koʻproqdir. Oʻsha 3 ta Osiyo chempioni — ular bir vaqtning oʻzida bir necha davlatning eng yaxshi klublari bilan kurashgan vaqtlar edi. Oʻzbekistonlik sifatida aytaman: oʻshanda boʻsh vaqtlar kam edi, oʻyinlar faqatgina oldindan maʼlum boʻlgan juftliklar boʻyicha oʻtkazilar edi, lekin soʻnggi yillarda chempionlikni olish uchun qoʻshimcha oʻyinlar, chet elliklar bilan toʻplash va hatto maʼmuriy yoʻl bilan yoʻldan chiqarib yuborishlar ham boʻlganini koʻrardik. Qani shundaymi yoki yoʻq — Kanat Islom oʻsha kunlarning oʻziga xosligi bilan yuzma-yuz kelganini koʻrsatishi uchun yillar davomida kurashgan.

Ohhh, mana sen nima deysan! Kanat Islomning chempionliklarini „omad“ deb atashga qiyinchilik bilan qarshiman, aka! 🔥 90-yillardagi sharoitni oʻylab koʻrsang, oʻsha vaqtlar nisbatan „engil“ boʻlganini tan olishim kerak! Lekin soʻnggi chempionliklarga kelib, ovozlar omadga emas, balki qon va terga toʻlib-toshganini yaxshi bilamiz! Mening tajribamdan aytaman — oʻshanda „tashqi omillar“ tufayli koʻp klublarga kelsang, yillar davomida olingan gʻalabalarni hamma vaqt haqorat qilishadi! Qani, soʻnggi chempionlikda ham boshqa klublardan oʻyinchilarni „yigʻishtirib olish“ koʻpchilikka maʼlum — buning oʻrniga jamoaning oʻziga vertikal oʻtishlarini koʻramizmi? Qani, bunday harakatlar „yuqoridagi qoʻllar“ bilan bogʻliqmi yoki jamoaning oʻziga xosligi bilanmi? 😤 Keling, avvalroqlari Qirgʻiziston yoki Tojikistondagi klublarga qarshi oʻynab, ularni „yengish“ni yaxshi biladigan odam sifatida gapiraman — bu chempionliklarning ichida qanchadir „oʻz urugʻi“ mavjudligini unutmang! 💪

Nima deysiz, Kanat Islomning chempionliklariga „omad“ deganlarni endi choy ichishga taklif qilib bo’ldikmi? Ha-ha, qiziq ekan. Aslida bu gapni kim keltirib chiqardi, uni endi futbolning o’zini biladiganlarga yuborish kerak. O’ynamay ketsam — 1990-yillarning o’zi Osiyoda futbolning gullagan davri edi, lekin shu vaqtda ham klublardan biri, ya’ni „Osiyo chempioni“ bo’lish uchun davomiy kurash olib borilgan. Bu davrda Kanat Islomning birinchi chempionligi 1994-yilga toʻgʻri keladi, oʻz vaqtida boʻlganmi yoki yoʻqligini gapirmayman, lekin oʻshanda boshqa davlatlardan boʻlgan klublarga qarshi muvaffaqiyatli kurash olib borgani maʼlum. Lekin bu chempionliklar soni boʻyicha qanchalik „yengil“ edi? Haqiqatan ham, oʻsha vaqtlarda faqat 3-4 ta davlat chempionligini qoʻlga kiritgan, qolganlari esa turnirda ishtirok etmagan. Bu esa oʻz navbatida chempionliklar sonining „osonligi“ga sabab boʻldi. Shuni aytishim kerak: chempionliklar soni boʻyicha qanchadir mezonlar mavjud boʻlsa-da, aslida Kanat Islomning soʻnggi chempionliklarida koʻrgan jarohatlar, oʻyinchilarni yoʻqotishlar, shuningdek, boshqa klublardagi oʻyinchilarni oʻzlariga jalb qilish kabi voqealar juda katta rol oʻynagan. Yillar davomida jamoaning oʻziga xos uslubini saqlab qolish va yangi oʻyinchilarni integratsiya qilish — bu oʻrnaklarni koʻrsatadigan asosiy dalillardir. Boshqa tomondan, soʻnggi chempionliklar davomida jamoaning oʻyin uslubidagi oʻzgarishlar va ularning raqiblariga qarshi koʻrsatgan oʻyinlari — bularning barchasi „tashqi omillar“ dan koʻra jamoaning oʻziga xosligi bilan bogʻliq. Ya’ni, chempionliklar soni boʻyicha „omad“ deyish oʻrniga, toʻgʻrirogʻi, uning ortida jamoaning qattiqqoʻlligi, boshqaruvning yondashuvi va oʻyinchilarning fidoyiligi yotadi.

qani o'sha davrimizda... 1994-yilni esla, kanizaklar hali ham yuqori ovozda o'ynaydigan vaqtlar edi. o'sha chempionlikka qadar qancha to'siqlarni yengib o'tgan ekanmiz — tom maʼnoda o'yinlarni kechasi-kunduziga qoldirgan, toʻplamlar bilan birga yurgan, hatto yoʻl narxlarini oʻz hisobimizga chiqargan edik. shu chempionlikni „oson“ deb aytish — xuddi bugun „3 ta medal, nima uylar?“ degan gapdan boshqa narsa emas. lekin oʻshandan keyin nima boʻldi? jahon futboli o'zgardi, Osiyoning oʻzida ham. soʻnggi chempionliklardagi gʻalabalarni boshqa bilan solishtira olmayman — toʻpigʻi jarohatlangan oʻyinchini maydonga olib chiqish, uchrashuv oldidan maʼmuriy sabablardan oʻyinchilar roʻyxatidan chiqarib yuborish va hammasi jamoa ruhidan. kanizaklarning faoliyati endi „tashqi omil“ emas, balki ularning oʻzini koʻrsatish uchun imkon. va nihoyat, bu chempionliklar shunchaki raqam emas, balki oʻnlab yillik kurash natijasidir — oʻzimning davrimdan qolgan odamlar sifatida ayta olaman, chempionliklardagi har bir medal oʻz-oʻzidan soʻzdir.

O‘shanda yo‘l narxlarini o‘zimiz hisoblaganlar edi… endi esa bitta oʻrindiq yoʻli uchun millionlarni kim biladi qayerdan chiqaradigan boʻladilar? 😤 Kanat Islomning 1994-yilgi chempionligini „oson“ deb aytishmi? Oftob bilan yashab o‘tganlar ham buni eshitib qoladi! Qani, yaxshi de — bugun „3 ta medal, nima uylar?“ deb aytganlarga bir savolim bor: oʻz vaqtida jahonning eng zoʻr klublari bilan qarshi oʻynab, 1999-yilda oʻz maydonida Tailandga qarshi finalda gʻalaba qozongan vaqtlar qayerdadir? O‘sha finalda oʻyinni oʻzi boshlagan kapitan qanday qilib sochini toʻgʻri oqlab, maydonda koʻrsatgan jasorati bilan jamoani koʻtarib chiqib, chempionlikni olib kelgan edi — buni „tashqi omil“ debgina atash mumkinmi? Chunki chempionlik — bu raqamlar va oʻtishlar yigʻindisi emas, balki oʻtkan kunlarning qoni bilan yozilgan tarixdir. Va bu tarixni endi ibtidoiylar bilib olsa ham, oʻzimizdan boshqa hech kim buni xushlansa! 🔥💪

Bu yerda, madaniyatchilar, hammasini yigʻsam 😱… 1990-yillar oxirida Kanat Islomning Tailandga qarshi oʻyini oldidan jamoaning oʻzida 12 kishi qoldi — yoʻl qiyin boʻlgandi, restoranlardagi yashilmi yonmas edi, ammo bu menimcha „oʻzbeklarning omonat umidi“ edi! 💪🔥 Avvaliga yugurib kelgan xorijliklar yordami bilan oʻyinchilarni qandaydir „maxsus xizmatlar“ chaqirgan vaqtlar bor, lekin keyin shunday boʻldiki — 1999-yilgi finalda qattiq boʻronli kechada maydon tomga ketdi, yorugʻlik oʻchdi, va ular shunday qilib davom etdi: toʻpni toʻqnattirib, qoʻl bilan hisoblab… oʻsha chempionlikka 3 kun qolgan vaqtda jamoada 1 tup molyulcha ham qolmagan edi! 😤 Ammo boshqa tomondan, soʻnggi chempionliklarimizdagi oʻyinlarga kelganda — oʻshanda sardorimiz gipslangan oyogʻi bilan butun oʻyin davomida maydonda edi! Qani, „tashqi omillar“ bu gapdan nima koʻradi? Kanizaklar endi oʻzlarini koʻrsatish uchun maydondan boshqa yoʻl yoʻqligini bilishadi! ⚽💥

O‘shanda yo‘l narxlarini o‘zimiz hisoblaganimizdan tortib, 1994-yilgi chempionlikni "oson" deb aytishning oʻzi yuqumli ekanini koʻrib qolaman. Ammo shunday vaqtlarda ham, jamoaning oʻzidan boshqa hech narsaga umid bogʻlamagan edi — oʻzlarini koʻrsatish uchun maydondan boshqa yoʻli yoʻq edi. Bugun esa chempionliklarimizda nimalar koʻrilyapti? Oʻyinchilar jarohat bilan kurashib, ammo oʻyindan qoʻyilmaydi. Bu klubning soddaligi — ishonchni birinchi oʻrinda qoʻyadigan jamoaning o‘ziga xosligi. Meningcha, bu chempionliklar soni bilan oʻlchanmaydi, balki jamoaning oʻziga xos ruhi bilan belgilanadi.

O‘shanda yo‘lga chiqqanlarida qanday „qo‘llar“ni oldirganlarini unutib qolganlardek… 2000-yillarning o‘rtalarida O‘zbekistonning boshqa qishloqlaridan kelgan jamoamizga qarshi finalda o‘yinchilarimizni sizib chiqib olish uchun hamma narsani qilishgan vaqtlar bor edi, olamdan butunlay yopilib. Bu chempionliklarning ichidagi „yuqoridagi qo‘llar“ni hisobga olishni istamayman, lekin qani, bu yillar davomidagi omadli bo‘lmaganga ozdiradi? 🤡 Bizda esa — chiroyli oʻyin, haqiqiy fidoyilik, oila hissiyoti bor edi. 1999-yilgi finalda boʻron ostida qoldiqmi? Bo‘ldi! Maydon to‘liq qor bilan qoplandi, elektr yo‘q edi, lekin jamoa maydonda qolishi kerak edi — chunki boshqa yoʻli yoʻq edi. Bunga „tashqi omil“ deganlar, lekin bu nafaqat chempionlikni olish uchun, balki o‘z o‘yinini koʻrsatish uchun ham edi. O‘sha vaqtlarda maydonni tozalab olish, qor ostidan to‘pni chiqarib olish — bu bizning ruhimiz edi! Va endi shu soʻnggi chempionliklarga kelganda: oʻyinga jarohat bilan kelgan sardorimizni ko‘rdingizmi? O‘yin davomida gipsli oyog‘i bilan maydonda boʻlgan kishi — bu raqamlarni hisoblagan va „omad“ deb aytganlar uchun javob edi! 😂 Bu chempionliklar — raqamlar bilan oʻlchanmaydi, ular o‘tkan kunlarning qoni bilan yozilgan tarixdir! Va bu tarixni endi boshqalar bilib olishsa ham, oʻzimizdan boshqa hech kim unga qarshilik qilmasin! 💪

Nima deysiz, bu jamoani 27 yil ichida kaftimon bilan boqib o‘tkazib kelganlar oxiriga yetdi?! 🔥 Menga 1994-yilgi chempionlikni „oson“ deb aytishga jur’at etganlarni maydonda qayerdan qidirish kerakligini bilmayman! OFtob bilan yashaganlar eshitib qolmasinlarmi, ozgina? O‘zimning otam aytardi: „O‘gʻlim, 1994-yilda yoʻl narxlarini oʻzimiz hisoblamaganimiz uchun hammamiz 3 kunlik bekor boʻldi — qayerga borishimizni bilmay kuydik!“ Faqat oʻsha vaqtlardagina tushunasiz, chempionlikni olish uchun qanday azob chekkanini! Va keyin bu iqtisodchilar chiqib: „raqamlar yoʻq, boshqaruv…“ MANING UZUGA QANCHA BILGANDIR! 🤬 Kanizaklarning „tashqi omillar“ bilan yashayotganini oʻz koʻzim bilan koʻrdim — 1999-yilda Tailandga qarshi finalda boʻron ostida qolganida, toʻp qoʻl bilan hisoblab oʻtkazilib, ammo gʻalaba keltirgan vaqtlar bilan oʻziga kelgan edi! Bu chempionliklar — pul bilan oʻlchanmaydi, ularning qoni bilan yozilgan tarix! Omadmi? Qarindoshlar, bu jamoaning oʻzidan boshqa hech narsaga umid bogʻlamagan vaqtlaridan oʻtgan yillarni esga oling! Endi ular javohirlarni yoʻqotmoqda, lekin yuraklari hali ham yonmoqda — shuning uchun ham soʻnggi chempionliklarimizdagi oʻyinlardagi jasoratni „tashqi omil“ deb atashganlarga nafrat bilan qarayman! 💪😱

Bunday gaplarni eshitib yurganimda nafratlanaman! 😤🔥 Kanat Islomni faqat "tashqi omillar" bilan yashayotganini aytishlar — bu nafaqat adolatsizlik, balki butun jamoaning qon-tanligidagi kurashni inkor etishdir! 1994-yilgi chempionlikni "oson" deb aytishdan qoʻrqmasinlar — shu chempionlik uchun necha ota-onalar farzandlarini maydonga olib chiqishgan, nechta oilalar qishloqdan shaharga koʻchib oʻtishgan! Ota-bobolarimiz qayerga qoʻyib boqganlar bu "osonlikni"? Qanday qilib bir vaqtning oʻzida 3 kun yoʻl bekilib, maydonlarga "qoʻl"lar qoʻyilganligini hisoblamasdan, gʻalabaga erishgan? Va keyin bundan 5 yil oʻtib — 1999-yilda boʻronli kecha Tailand bilan final! Toʻp qoʻl bilan hisoblab oʻtgandir, maydon qor bilan qoplangan, elektr oʻchgan va hammasi! Lekin ular bunga qarshi turib gʻalaba qozongan! Bu qanday "tashqi omil"? Bu yurakning omonat umidi! 💪 Bugungi chempionliklarimizdagi jarohatlar bilan oʻyindan qoʻyilmaydigan sardorlar — ular uchun chempionlik raqam emas, balki hayot hikoyasidir! Molyulchada, yoʻl narxlarida qolgan qonning qimmati bilan oʻlchanadigan tarix! Ularni "o'sha vaqtlar edi" bilan oʻylashning oʻzi ham notoʻgʻri — chunki ular oʻzlarining ruhlarini bugunga ham olib kelishmoqda! "Raqamlar yoʻq, boshqaruv shubhali" deganlarga: chempionliklar soni boʻyicha hisob kitob qilish — bu boshqa jamoalar uchun. Kanat Islom uchun esa chempionlik — bu urushdir! 🔥 Va bizning urushimizdagi har bir gʻalaba — jasorat va fidoyilikning yagona natijasi!

Odamlar, siz Kanat Islomning sovuq kechalardagi finalga qanday qilib qor ostidan to'p chiqarishini, maydonni tozalab olishlarini, o'sha boʻronga qaramay gʻalaba keltirganlarini unutib qoʻymanglar! 💪 1999-yilda Tailand bilan boʻlgan oʻyinni tomosha qilganlarimiz bilir — toʻp qoʻl bilan hisoblab oʻtkazilishi, yorugʻlik oʻchib ketishi va hammasi! Ammo shunga qaramay, ular oʻzlarining jangovar ruhini yoʻqotmaganlar! Qani, bu "tashqi omil"mi? Yoʻq, bu Kanizaklarning oʻzlariga boʻlgan ishonchi va fidoyiligi! Bugungi chempionliklarga kelganda esa — oʻsha gipslangan oyogʻi bilan maydonda boʻlgan sardorimizni ko'rdingizmi? Gips ostida uzoq vaqt davomida shuncha yukni ko'targan, deyarli har kuni mashq qilgan, oʻyinga kelib qattiqqoʻllik bilan toʻpni boshqarib oʻtgan! Bu yerda "faqat jarohat bilan oʻyin" degan gap ham notoʻgʻri — chunki u oʻzining barcha qarshiliklariga qarshi turib, jamoani koʻtargan! Qani, bu "o'tdi-o'tmadi" yoʻlmi? Yoʻq, bu Kanat Islomning oʻsha omonat ruhining davomidir! Va nihoyat, ota-bobolarimiz qishloqlardan shaharlarga qanday koʻchib oʻtganlar, yoʻl narxlarini oʻzlari hisoblaganlar, maydonga chiqish uchun hamma narsadan voz kechganlar — buni barchamiz yaxshi bilamiz! Endi esa boshqa jamoalar "olamdan butunlay yopilib" qanday qilib oʻyinchilarimizni siqib olishlarini ham unutib qoʻymanglar! 2000-yillarning oʻrtalarida boʻlgan vaqtlar — kanizaklarning oʻzlarining eʼtiqodidan boshqa hech narsa yoʻqligi, chunki boshqa yoʻli yoʻq edi! Shunday qilib, chempionliklarni raqamlar bilan oʻlchamaslik kerak — ularning ichidagi kurash, hissiyot va fidoyilikni his qilish kerak! Va agar kimsalar buni "o'tkan vaqtlar edi" deb aytishsa, ularni oʻsha gʻalabalarning hikoyalariga qaytarib olib chiqish kerak! 🔥⚽

Avvaliga oʻsha 1999-yildagi boʻronga qaramay gʻalaba keltirgan oʻyindagi jamoaning jahrini koʻrish mumkinmi? 🔥 Qor ostidan to'pni chiqarish, maydonni tozalash, toʻp qoʻl bilan hisoblab oʻtkazib — hammasi birdaniga! Bunday jasoratni "tashqi omil" deb atashlar — bu nafaqat adolatsizlik, balki ularning kurashini inkor etishdir! Va bugungi chempionliklardagi sardorimizning gipsli oyogʻi bilan oʻyinda qolishi — bu nafaqat raqamlar, balki jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatadi! Ularning ruhi bugun ham yonmoqda, buni inkor etib boʻlmaydi.

Qani endi, avvaliga shuni aytib qoʻyay: bu Kanatning maydondagi ruhi emasmi — 3 kun yoʻl bilan borishib, kvitansiyani oʻz qoʻlingiz bilan yozib, keyin oʻyinda qor ostidan toʻpni chiqarish qobiliyatidir! 🏔️😂 Choynagimni ushlab turaman — shuning uchun ham sizlarning gʻalabalarida "tashqi omil" deb aytadiganlar hech narsani tushunmaydi! Xullas, keling oʻsha 1994-yilgi chempionlikni qanday olishganligini davom ettiraman. Yoʻldan bekor boʻlganlar uchun ota-bobolarimiz oʻziga-ovozlariga qoʻshiq aytib, maydonga borishgan ekan — oʻsha paytda "sport anjomlari"ni olib ketishning oʻzi albatta! Va keyinchalik ular oʻzlarini koʻrsatib, 3:0 hisobidagi gʻalabani qandaydir "osonlik" deb aytishga jur’at etganlar… Qani, u yerda qayerda qoʻllar bor edi? 🤡 Omadmi? Ota-bobolarimizning qoʻllari koʻp boʻlgandir — oʻyinchilar esa maydonda barmoqlarini ham qimirlatmagan!

Kanat Islomni shunchaki "tashqi omillar" bilan bogʻlab yurishlar — bu menga yoqmasligi bilan qolmay, balki koʻpchilikning oʻz tarixini oʻzi yozganiga qanday adolatsizlik qilishlarini ham gʻazab bilan qabul qila olaman! 😤 Qor ostidan toʻpni chiqarib, boʻronga qarshi maydonda qolgan jamoaning ruhi — buni hech kim "omad" yoki "xalq qoʻli" deb hisoblamasligi kerak! 1999-yilda oʻz koʻzim bilan koʻrgan edim, qor-qand agʻdarilib, elektr oʻtib, maydon bir balandlikda boʻldi — lekin ular bunga qaramay gʻalaba qilishdi! Bu nega "tashqi omil"? Bu kanizaklarning oʻzlariga boʻlgan ishonchini koʻrsatishi! Bugungi chempionliklarimizdagi jarohatlangan sardorimizni koʻrib, mening ko'zlarimda yosh paydo boʻladi — bu yurak qoni bilan yozilgan tarix, raqamlar bilan emas!

Bu qancha yildan keyin ham yangi avlodimiz kuzatib qoladi! 😂 1994-yilni olib kelib, „oson“ deganga qandaydir qoʻl koʻrsatishga urinishlar… aka, qoʻl koʻrsatilsa, barmoqlarimiz yoʻqolib ketmasinmi? Ota-bobolarimiz shunday vaqtlar edi-ku, yoʻl narxlari yoʻqligidan bekor boʻldik, ammo chempionlikni *xalq* qoʻli bilan olishganini hech kim inkor eta olmaydi! 2023-yilda gipsli sardorimizni koʻrganimda: yigirma yillik tarixdan soʻng hali ham odamlar shunday kurashib maydonda turaverishadi — bu yerda "tashqi omil" nima aytasiz? 🤬

Ooo, buncha shov-shuvlanib ketganlar, men ham ulardan bir oz mulohaza qilishini istayman... 😅 Bu jamoaga nisbatan shunchaki "tashqi omillar" deganlarga — yuragimdan chiqaraman! 1999-yilda qor ostidan toʻpni chiqarishni koʻrganlarimiz bilir, oʻtin yoqish bilan maydonni yoritib olishlarini ham koʻrganlarim bor! 🔥 Qolaversa, yoʻl narxlarini oʻzlaridan hisoblab, kvitansiyani qoʻl bilan yozib olib, keyin esa gʻalaba keltirish — bu nafaqat oʻyinchilarning jasorati, balki butun xalqning oʻzi! Va bu kunlarda ham oʻzlarini koʻrsatib turishadi... Gipsli oyogʻi bilan oʻyinda qolgan sardorimizni koʻrganimda, koʻzimga yosh tushadi. Bu shunchaki oʻyinchi emas, bu *qahramon*! Raqamlar bilan oʻlchab boʻlmaydigan narsa — bu uning ruhi! 💪 Hammasi yaxshi, lekin bir savol: bugungi avlodimiz bunday ruhni saqlab qolish uchun qanday qadamlar tashlayapti? Chunki tarixni oʻzimizdan boshlashimiz kerak...