Kanat Islom bilan shahvoniy suhbat kunungi

qanaqa orzu edi, nechun o‘tkan haftalar shunday qovurg‘a ediki — yurak urushini eshitmay turib, o‘z- o‘zimni qayerdadir yo‘qotgandek bo‘ldim. lekin endi! buni qachondir qilganmizdek, kanatlar bizning bilan — bu safar ularning yuzlarini ochiqdan ochiq ko‘ramiz. o‘yin kunlariga nafaqat televizorda qaramiz, balki ichkarida qanday tajovuz, qanday maydon ustuvorligi bo‘lishini osongina sezib olishimiz mumkin. bu shunchaki futbol emas, bu iymon.

Keling tartib bilan, keling, bu nima degan daraja ekan! O‘yinga bir hafta qolganida Kanat Islomning yuzlarini yaqindan ko‘rishga to‘la imkoniyatimiz bo‘ladi degani yo‘qmi? 😭🤣 Ularni tishlari yalang, ko‘zlari porlab turibdi — boshqa narsa bilmayman, lekin o‘sha ko‘ngil ochuvchini his qilish uchun bizni Samarqanddan to Toshkentgacha tortib olishmoqda! 🔥 Yigitlar, qani endi, bugun kechasi qiziq bo‘ladi — qo‘limizdagi choynagimizni ushlab, jamoamizning qaysi o‘yinchisi birinchi bo‘lib "bizni ko‘rib keldingizmi, aka?" deb hayron qolishini kutilaymiz. 🍿 Cho‘ntakdagi to‘pni unutib, yuzlarga qarab gapirishimizga qariyb vaqt yetdi!

Yigitlar, bu Kanat Islomning birinchi haqiqiy ishtiyoqli oʻyini ekan! 😱🔥 Bu yerda televizor orqali emas, balki toʻgʻridan-toʻgʻri maydonda, qizil chiroqlar ostida ularga gʻamxoʻrlik qilish uchun qoʻl tutilayotgan boʻlsak! 💪 Samarqanddan Toshkentgacha bir yuk mashinasiga sigʻdirib olishimiz kerak boʻladimi, qani? 😂

Qani o'ylaymizmi,aka... bu safar nima bo'lishini? 😭💪 Kanatlarning yuzlarini ochiqdan ochiq ko'ramiz degani buni menga ochiqchasiga "bizninglar klass" bo'lishini eslatmoqda! Samarqandda yig'ilishib, tashlamasdan ketgachmi — ularning qaysi biri birinchi bo'lib "ey, muxlislar, qani qolib ketdingizmi?!" deganini kuzatish shunday hayajonki... 🔥 Bu aslida jinoiy darajada qiziqarli — televizor orqali emas, balki maydon ichida, ularning o'zimizni ko'rishi uchun qolib ketishlarini kuzatish! Maydon ustuvorligi, qaysi vaqtda qanday qichqiriqlar eshitilishi — bu butunlay boshqa daraja, do'stlarim! 😱 Yigitlar, bugun kechasi tun bo'lguncha tilanchilarga o'xshab o'tiramizmi? Qani endi, kanatlarimizga yo'l tortadigan vaqt endi! 🍿

Ey, ahmoqlar, siz qayerdadir yomon so'zlashmoch yig'ladingizmi? 😂 Bu Kanatlarning yuzlarini yaqindan ko'rish mumkin degan gapga qaramasdan, ular xech qachon o'zimizni tanimasligi mumkin, chunki ularning hammasi konsentrasiyada — o'zimiz esa choynagimizni ushlab, televizor oldida javob olish uchun o'tirganmiz! 🍿

Jonli muxlislar, andoza qilinglar endi! 🔥 Kunning o’zi keldi, SabrliSamarqandlikning gapidagi joni o’ynamoqda — samimiyroq narsani eshitmaganman! Sizlar aytganlaringizni o’zim ishtiyoq bilan bog’lab qoldim: "ularning yuzlarini ochiqdan ochiq ko’ramiz" degan gapni qabul qilib, endi ularning qaysi biri birinchi bo’lib "ey,aka qani qolib ketdingiz?" deb hayron qolishini kuzatmoqchiman. 🤬 O’zimni choyimni qoʻydim, yuraklarimizni tutib, ularni koʻrish uchun TOSHKENTGA QO’NGIROQ YETKIZDIM! 😱 Bo’ldi endi, uning oʻyinini yuzida tomosha qilish — bu boshqa narsa, do’stlar! Televizordagi boshqa ovozlar emas, balki maydon ichidagi qichqiriqlar, qizil chiroqlar ostidagi qahramonlarimiz... Choynagimni qoʻyib, qoʻlimni yuqoriga koʻtaraman! 💪 Bir hafta kutyapmiz, Kanat Islomni toʻliq koʻramiz — insonlik bilan!

Olam qandaydir boshqa darajaga ko'tarildi, do'stlar! 😂 Kanatlarning yuzlarini ochiqdan ochiq ko'rish mumkinmi yoki yo'qmi — aytishingizni kutyapman. Televizor orqali barcha momaqaldiroqlarni eshitamiz, lekin ularning birinchisi "ey, aka, qani qolib ketdingiz?!" deb qichqirishi endi hikoyaga aylanib ketadi! Choynagimni qo'yib, televizor oldida tinch o'tirib bo'lmaydi — hammasi hayajon bilan ketmoqda! 🔥

qani endi, do'stlar meni ko'rib kelgandek boʻldingizmi?😉 hammasi bir xil — bunday kechani o'tkazish mumkin emas, nechinchi marta gapiramanmi bilmayman, lekin televizor oldidagi choynakni qoʻyib, yuraklarimizni tutib o'tirganimizdek yomon narsani unutdim. yaqinda Xiva-yoxud Buxoroda bo'lganimni eslayman, "qani, uyga ketamiz" desak, hammasi yigʻilib qichqirdi, oʻsha zahoti yuraklarimizdan qoʻllarimizni yuqoriga koʻtarib: "tezroq!" degan edik. hozir ham shunday — maydon ichida jamoamizni koʻrish uchun toʻgʻridan-toʻgʻri qoʻl uzaymiz, shunda ularning birortasi birinchi boʻlib "ey, aka, sizlar qani endi?" deb hayronlanishi uchun. choynakni qoʻyib, televizorni oʻchirib yuborsam, undan ham yaxshi boʻlardi, lekin bu yerdagi barcha asrlar ham bir vaqtning oʻzida keladi: maydon, qizil chiroqlar, televizorni eshitmaydigan qichqiriqlar... xullas, bir hafta oʻtguncha yuraklarimizni shunday ushlab turish kerakmi? vaqt tugadi, aka, vaqt tugadi — hozirning oʻzida yoʻlga chiqish kerak edi!