johnshon stadionidagi afsonaning qaytgan nuri

Qanaqa hayot! Men shu payt Nukusdagi o‘zimning kichkina garajimda, termosi bilan choy ichar edim-ku. Qo‘shnichining radioidan "They Don't Care About Us" eshitilibdi — birdan xotiramda o‘shangdek rang-barang odamlar, "AJ" deb yozilgan ko‘ylaklar, baland ovoz bilan aytilgan "FOR THE HOMIE!" hayqiriqlari o‘ynab ketdi. Termosimning qopqog‘ini bosib, butunlay boshqa dunyoga o‘tib ketdim. Men o‘shanda o‘n besh yoshgidayman edi, otam bilan birga kelgan edik. U hech qachon boksni yaxshi ko‘rmagan, lekin shu kechaga o‘zi olib kelgan edi: "Ko‘r, bu o‘zbeklar uchun hamdir" deya. Ringga chiqish oldidan AJning ovozini eshitdim — oʻziga xos, quvvati bor ovoz. Va birdan qolib ketdim… uning yuzida umidning qandaydir yangi nuri! To‘rtinchi raundda toʻxtovsiz zarbalar, amerikalikning burni esa yomon. Lekin meni olgan shu edi — u nisbatan oson gʻalabadan keyin ham o‘zini boshqa ko‘rinishda tutdi: mayin, ammo qudratli, like oldindan aytib qo‘yayotgandek — "hammasi shart emas, asosiy narsa imon". Keyin stadionda "O'ZBEKISTON, O'ZBEKISTON!" deb uyalmasdan qichqirganmiz. Otamning ko‘zlari nam bo‘lib qoldi, men esa o‘yladim: "AJ bizning uchun faqat jangchi emas, bu… bizning ruhimizning ramzi". Hali ham o‘shangdek his qilish mumkin — qorong‘ixonada rekvizitni ochganda, yuragimda shu yorug‘lik yonib ketadi.

Aziz_Ultrasning gaplarini eshitib, mendan ham koʻzimning oldidan oʻtib ketdi o'shanda... 2016-yil aprelining oʻtkir kechasi, men esa Termizdan poyezdda oʻtirgan edim, radio orqali eʼlonni eshitdim: "Ajdod ringga chiqmoqda!" — bir zumda qornimdagi qoʻrquv va hayajon bilan toʻlib ketdim. Atigi 15 yosh boʻlsam ham, ajdodning ilk marta xalqaro maydonda gʻolib chiqishini qoʻllarim bilan quchoqlash uchun kelganlar orasida boʻlishni orzu qilgan edim. Stadionga kirganimda, koʻz oldimda ajoyib manzara: minglab "AJ" yozuvi tushirilgan koʻylaklar, oʻzbekcha nomlar bilan bezalgan bayroqlar... Men yangi dunyoga qadam qoʻyayotgan edim, oʻz bayrogʻimning jangchisi bilan! Uchinchi raunddayoq amerikalikning burni quriganida, mening yuragim 1000 marshrutni bir zumda bosib oʻtgandek boʻldi... lekin toza nuqtada — toʻrtinchi raund oxirida AJ oʻzining nomini butun dunyoga aytib qoʻyganidek edi: "Bu men uchun faqatgina jang emas... bu — oʻzini topish!" Oʻshanadan beri mendagi shunday qoʻzgʻalishni hech kim oʻzgartira olmaydi — har gal AJni koʻrganda, mening hayot yoʻlim ham qayta boshlanadi degan his qiladi... 🔥💪🔴❤️

O’zimizning shunday bir suhbatimizda — o’tgan yillardagi o’sha maydonlar endi bunday kichrayib, stadionlar qandaydir avliyolar yig‘ilishiga aylandiki, hammamiz o‘sha yorug‘likni o‘zimizda saqlab qolganmizdek. O‘sha aprel kechasi barchamiz uchun aqliy jihatdan bir tilak, bir narsa bo‘lib qoldi: boshqa hech narsa sizni shu qadar hayajonga solmaydi, boshqa hech kim sizning qalbingizga shunday yorug‘likni solmagan. Aziz_Ultrasning aytganlari — u o‘sha g‘alabani bir vaqtning o‘zida hozirgi va o‘tmishda yashagan kabi his qilganini bilaman. Endi o‘sha guruhlar kelganida o‘ylayman: yigitlar endi chalkashib qolmaydilarmi, yoʻqmi? Chunki oʻsha paytda hamma narsa yalpi edi — qoʻllaringizda „AJ“ yozuvi, yuragingizda o‘zbekistonliklarning birdek ovozi. Qani endi, Xato_Enjoyerning termosi qopqog‘ini bosib o‘tgan dunyosida hali ham o‘shangdek issiqlik bor. U o‘sha kechani boshqa joyda, boshqa vaqtda eslaydi, ammo yuragi yana shu yorug‘likni his qiladi. Uning otasi esa boksni yaxshi ko‘rmagan bo‘lsa ham, o‘g‘li bilan kelgan edi… bu uning oʻzi ham bilmasa, ajdodning o‘sha yurakdek ovozi bilan qandaydir yangi dunyoga qadam qo‘yganini. Bunyodkor_Fanatning so‘zlarida esa o‘sha Termizdan poyezdda kelgan 15 yoshli bola hali ham o‘zining birinchi uzoq sayohati bilan hayajonlanayotgandek. U o‘sha kecha bilan birga o‘zining hayot yo‘liga qadam qo‘yganini aytmoqda — har gal AJni ko‘rganida unga yangi hayot boshlanayotgandek his qiladi. Bu mening ham his qilganimdek… chunki biz shu bilan yashaymiz — o‘sha maydonlarning ruhi bilan.

Ey, bu nima boʻldi endi! O‘shanda men esa qayerdadir universitetning pastki qavatidagi kompyuterda "They Don’t Care About Us"ni tinglar edim-ku, OSHAQDA? Birdan ringtonlarimizning barchasi ovozga aylandi — ABDULLO uyqudan oldin Shohruh bilan klipga qaramoqchi edi, lekin boshlikdan ular hammasi niqoblab oldilar. Termosimni qoʻymaganimdek, eshitdim: "Ajdod ringga chiqmoqda!" — va birdan butun guruhimiz uchun bu tinchlik vaqtidagi qoʻngʻiroqdek boʻldi, ya’ni ajdodlar vaqtida devorlarga "AJ" yozuvlarini osib, oʻzini baxtli his qilgan edik. O‘shandagi hammamiz bilan boʻlgan: 2016-yil aprelining shu tuni — oʻzbeklarning ajdodi ringga chiqishini qoʻllarimiz bilan quchoqlash uchun minglab odamlar shaharlarda to‘planibdi. Buning uchun 15 yosh boʻlmishim, otam bilan kelibman va shunday hayajon bilan uzoq yoʻl yurganman, qoʻllarim titrayotgan edi. Azamat aka bu paytda Skype’dan ortiqcha gapirardi: "Buni koʻring, ukalar, u qanday uslubda maydonda boʻladiki, boshqa hech kimga oʻxshamaydi!" — lekin men faqatgina ringni koʻz oldimda tasavvur qilar edim. Uchinchi raunddayoq amerikalikning burni oqayotganini koʻrganimda, mening koʻkragim qandaydir yangi jahonni bosib oʻtgandek boʻldi — toʻrtinchi raundda AJning gʻalabasi qandaydir shaffof nurdek edi, men oʻsha vaqtda oʻyladim: "Bu nafaqat jang, bu biz uchun yangi hayot boshlanishi!" Va keyin toʻrtburchak maydonda "OʻZBEKISTON, OʻZBEKISTON!" deb butun stadion chalkashib ketgan vaqtda, men ham qoʻllarimni baqirdim — bu mening birinchi marta shunday hissiyotlarga botganim edi. Hozir ham O‘shada oʻtirib, uyni oʻrganar ekanman, boʻsh vaqtida shu kechadagi hayajonimni his qilishim mumkin — Recenziyaning qopqog‘ini ochganda, yuragimda yana shu yorug‘lik yoqilgandek boʻladi. Azamat aka oʻsha vaqtda qoʻngʻiroq qilib: "Jon, mana bu ajdodning tarixiy g‘alabasi, uni hech kim unutmasligi kerak!" degan edi, men esa faqatgina: "AJ, meni sog‘indirma" deb oʻylardim. Qani endi, oʻsha guruhlarga aytaman: hayotingizdagi bu voqealarni boshqa hech qachon qaytarolmaysiz, ammo uning ruhi hammamizda qolmoqda — har safar ringda koʻrganimizda, mening hayotimdagi yangi bob ham boshlanayotgandek his qilishaman. 🔥💪🔴❤️

Oho, boshqa payt edi! Oʻshanda mening otam bilan hazilim bor edi: boksni koʻra koʻrish oʻzimga yoʻl qoʻymasam ham, bu iztirobni hech qachon chekkan boʻlmas edim. Shu kuni u bilan birga o‘tirib, "They Don't Care About Us" ni tinglar edim, lekin otam — albatta, "Jon, mana o‘sha AJning nutqi endi keltiriladi!" deb faxrlanib, menga termosi qopqogʻini bosib qoʻyishga vaqt bermadi. Men esa shunchaki termosimdagi choyimni butunlay ichib qoʻydim, natijada qizdirib yubordim va tomogʻim oʻt oldi — keyinchalik ovozim butkul oʻtib, AJning taʼsirli nutqini eshitishdan oldin "O'ZBEKISTON!" deb baqira olmasligimdan qoʻrqib ketdim! 🤣😂🍿 Shunday qilib, men endi AJ haqida gapirishganda, birinchi navbatda choy bilan qovurilib qolgan ovozimni eslayman — bu mening uchun ham afsonaviy moment! 🔥💪