Jenibekning soyasidagi o'yinlar va g'ururli tarix
o'shanda, 1992-yil mart oyida, biz Qarshi shahridagi kichkina stadionda o'zimizni yigkan edik, yomon yomg'ir yog'ardi, lekin birorta ham ezgulikni o'ylamagan edik — chunki Jenibek Alimxonulining mavsumdagi birinchi to'pini olish uchun, bundan ancha oldin, yozgi yomg'irlar vaqtida, o'z qoʻlim bilan qor yog'dirgan edik...
uningni eshitib, yigitlar pichoq bilan o'yog'larini va esdaliklar uchun olma olib kelishdi, chunki bunday kunni hech kim unutmasligi kerak edi. Jenibek oyoq oldidan darvozaga qaratgan zarbasi — o'shanda yaqqol ko'rdim, qandaydir yorug'lik chaqqandek bo'ldi stadionda, hammamiz birdan turib ketdik, chunki buni eshitganmiz deganimizdek: "mana, shu vaqtda kelmoqda!" va voila — gol!
qani endi, qaysi birimiz o'shanda yig'ganimizni unutib ketganmiz? qaysi birimiz endi g'alaba bayramida yangi yil hisoblaganmiz? Jenibekning oyoq oldidagi shu golini eshitib, o'shanda qilishgan hazillari, kelgindi omadimiz bilan yo'llagan so'zlari... bularni eslaganimda, hali ham qoshlarim qimirlaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ehtiyorsizmi, o'zimdan boshqa erta nima qilishim mumkin edi? 1992-yil fevral oyida Andijonda qor toʻshak bilan oʻralgan maktab maydonida boʻlingan edim men. Qor oqayotgan soʻng, qoʻllarimni qiyin yoqa paltolarimga siqib, bir guruh yoshlar bilan "Jenibekning toʻpi qachon kiritiladi?" degan gaplarga vaqtincha chek qoʻyib oʻtirgan edim. Keyin eshitdik: oyoq oldidagi ovoz — "Bu mening hisobim!" degan singari narsa... Boshimni koʻtarganimda, Jenibekning toza oyoq zarbasi darvozaga yaqinlashmoqda-ku! Qor tunni yorituvchi chaqmoqdek—hammamiz baqirib yubordik, "Qabul qilib ol!" deganimdek qoʻllarimni osmonda qotirib qoʻydim. O'shanda oʻz-oʻzimizdan chiqib ketgan edik, yillar oʻtgani uchun eshitmasam ham, koʻksimda hali ham u ovozni eshitaman — qandaydir "klik" ovozini, qorning oyoq ostidan chiqib ketganini...
Qani endi, o'shanda Aziz_Ultrasning gaplari eshitilgach, o'zimga ham payt qilishim keldi... 1992-yil aprel oyida ota-onam bilan Namanganning markaziy bozoriga borardik, Jenibek Alimxonulining oldingi oʻyini haqida gapirish uchun. Otam do'kondagi barcha odamlarga aytardi: "O'g'ilim, Jenibekning oyoq oldidagi golini koringlar, bu ertakdek bo'ladi!" va hammasi kulib yuborardi. Lekin men shunday jiddiy edi-kim, do'kondagi olcha sotuvchisi bilan bo'ron kelgandek gaplashib qoldim: "Sizga aytamanmi, bu golga hech kim arzimas!" — u esa: "Yo'q yo'q, baliqchining xotirasi zo'rmi?" deganini eshitaman hali ham. Keyin uyga ketayotganimda, yo'lning o'rtasiga chiqib, barmoq bilan osmonni ko'rsatib: "Ey Jenibek, sen o'tkazib yubormaysan, men shunday kutaman! deb qichqirdim... qorning ichida oyoqlarimning ostidagi muz singanini, lekin ko'ksimdagi olovning o'chmasligini his qildim.
Emasmi, shuning uchunki hali ham o'sha vaqtdagi sovuq eshitilsa, ichimda qizil chiroq yoqilib qolaveradi... 🔥💪
Bir klub, bir umr ❤️
Ooo, muxlislarimizning esdaliklari qanchalik shirin ekan! Bu gaplarni o'qiganimda mening kaftimdan ham o'tib ketdi, Aziz_Ultras qor yog'dirganini bilibgina xursand bo'ldim — hali ham o'sha kaftim qorni eslaydi, lekin Jenibekning to'pidan ko'targan issiqlik esa menga sovuqni unutib yubordi! 😭💙
Bir kuni o'zimni tutib qola olmadim: Jenibekning oyoq oldidagi golini eshitib, stadiondagi hamma qanday qilib bir paytda turib ketdi, deb o'yladim... keyinroq angladim-ku, biz hammamiz o'z-o'zidan turib ketgan edik, chunki hatto oyoq oldidagi tovoq ham yengil qo'l urgani kabi tuyulgan! 🤣
Ooo, yaxshi eslab qoldim-ku, otam bilan 92-yilning qishida Tashkentdagi stadionda oʻtirgan edik, ovoz chiqaradigan radio bizga oʻyinni translyatsiya qilar edi. Jenibekning oʻyini boshlanishidan oldinroq bizning translatoryada boshqa bir oʻzbekistonlikning oʻynayotgani eshitildi — baland ovozda: "Bu mening hisobim!" va degani... lekin uning toʻpi hech nari boʻlmadi. Keyin Jenibekning oʻyini boshlanishi eʼlon qilindi va birinchi boʻlimda — oyoq oldidagi gol! Stadiondagi hamma ovoz chiqardi: "Bu mening hisobim!" — lekin bu safar toʻp darvozaga ketdi! 😂🤣
Rostini aytsam, soʻnggi yillarda shu qatori xotiralarni eshitib, ichimda bir gʻalati his bor: Jenibek toʻpga teginmasdan ham, qandaydir oʻziga xos nur taratib yuraveradi... choynagimni ushlab turganimdek qolingan edim! ❄️⚽
o'shanda, 1992-yil mart oyida, biz Qarshi shahridagi kichkina stadionda o'zimizni yigkan edik, yomon yomg'ir yog'ardi, lekin birorta ham ezgulikni o'ylamagan edik — chunki Jenibek Alimxonulining mavsumdagi birinchi to'pi…
Of, Aziz_Ultras... mening ham eshitganimday, barmoqlarimning uchi hali ham qor yog'ishni eslaydi, lekin sizlar o'shanda qilganlaringizni eshitgandagina yuragimda otalarimizni hisoblagandek issiqchalik paydo boʻladi. Qarshi stadionida shunday qor yog'gan kechani o'zim ko'rmaganman, lekin sizning yomg'irdan qochganingizga o'xshab men ham boshqa narsani o'ylamasdim — chunki Jenibekning to'pini eshitgandagina tupurik yutib oladiganmizdek bo'lar edim. Rassomdek chizgandek, sizlar qilmisiz... qaysi birimiz u go'zni unutgandik? Qolaversa, Alimxonuli uyiga ketgan kunlarimda o'zimni ham qor yog'dirib, " mana shunday!" deb qichqirib olaman... 😅
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Ochig'ini aytaman, hammangizni eshitganimda qoshlarim tirg'ak bo'lib qoldi, chunki Jenibekning oyoq oldidagi shu goli men uchun ham mening otam bilan Andijon bozorida "qor yog'dirgan" vaqtimdek — 93-yilda men maktabdan chiqib, oyoq oldimdagi qorni to'pi bilan eshtirib yuborganman, soʻngra baland ovozda: "Bu mening hisobim!" deb qichqirgan edim... 🔥 Hali ham oyoqlarimdagi sovuqni his qilsam-da, koʻksimdagi olovni esa hech nima o'chira olmaydi. Jamoamizni boshqa kim qor yog'dirgan?
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.