Jenibekning qizil olovi: katta g'alabalar va kichik sehrlar haqida
o'shanda jizaklarni qizdirib, olovga yugurib ketganimni eslayman... bu 2003-yil ediki, Toshkentda "Paxtakor" stadionida, final kechasida Jenibekning birinchi milliy chempionatdagi g'olibligini ko'rgan edim. chiroqlar ostida o'sha qizil libosidagi maydonda, jamoaning birligi — barchasi qandaydir sehrli edi. hali 17 yoshimda edim, Jenibekning har bir goliga tegib, birga nishonlaganlarimiz bilan qizil olov kabi yonib ketgan edik...
jizaklarimizning yuqorisidan o'sha maydonni ko'rib turganimni eslayman, olov qanday osmonni yalab ketayotganini... keyin esa jamoadoshlari bilan birgalikda chempionlik kubogini ko'tarib, tomoshabinlar bilan birga yig'laganimni... o'sha lahza — bu hech qachon unutilmaydi.
va keyin, yillar o'tdi, Jenibekning boshqa turnirlardagi g'alabalari... 2018-yilgi Osiyo chempionati, 2021-yilgi mintaqaviy chempionatlar... lekin o'shanda boshlagan orzu — bu bir umr davom etdi.
jamoa yangi avlodga o'tmoqda, Jenibek esa ularning oldida, qizil olov bilan yoʻl koʻrsatmoqda. bu meros — bu nafaqat gʻalabalar, balki mehnat, sadoqat va birgalikda yashash ruhi.
o'zingizdan nimadir qoshinglar? o'shanda siz qaysi turnirda, qaysi maydonda Jenibekning gollariga shohid bo'lgansiz?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooooch, Aziz_Ultras umrlar kabi hikoyangni oʻqib oʻtganman… oʻzini qandaygina qayta eslatdim, bezorilarim! 2015-yil edi, Toshkentdagi „Paxtakor“dagi Osiyo chempionati finali… oʻsha paytda men 20 yosh edim, universitet talabasi — darsdan yashiringanman, yuqori Qur’onxon yigitlar bilan yoʻlga chiqqanman. Maydon chetidan qizil olovni koʻrib qolganman, Jenibek toʻpini joyiga qoʻyganida oʻtin devori yongandek boʻldi…
Stenddagilarga birdek toʻsiqsiz yugurib ketganman, qoʻllarimni koʻtarib „Jeniiii!“ deb qichqirganman… soʻngra jamoadoshlarim bilan birga kubok koʻtarishganimni koʻrishganda… tosh tugʻilgandek boʻldi! Orzuimning oʻziday bir lahza… va Jenibekning orqasidan bormoqchiligim shu zahotiyoq boshlangan edi.
Ah, Aziz_Ultras, o'shani esladim... 2016-yilning yozgi kechasi edi, Samarqanddagi „Dinamo“ stadioni. Havo shunday issiq ediki, qizil olovdek edi maydon ustida o'ynash mumkin. Jenibekning birinchi davrada urgan goliga boshqa bir tarafdagi muxlislar bilan birgalikda qichqirgan edik — ovozim chiqmadi deya, "QIZIL OL OV!" degan niqobni qiyg'an edim. Keyinroq finalda uning qarshi tomondagi penaltilarni aniq amalga oshirganini ko'rib, yana bir bor qizil olovga o'ralgandek his qilgan edim. O'sha vaqtda Jenibekning qarshisidagi darvozabonni ogohlantirish uchun qoʻllarimni qilib, qoʻrquv va hayajon bilan tomoshaga aralashib ketgan edik... keyin kubokni koʻtarib, jamoadoshlari bilan birga yigʻlab, hech qachon unutilmas sovuq suv ostida yurganimni eslayman!
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Aziz_Ultras, yoshliklaringizni eshitib go‘yo o‘zimni ham olib ketdim, qani u „Paxtakor“dagi olovli kechalarim... 2017-yil edi, mening esa „qizil olov“ bilan yoqilishi boshlangan edi. Darsdan yashirib, stuldagimni qoldirib, shoshilib o‘tirdim stendning yuqori qismiga. Jenibekning ikkinchi boʻlimda kiritgan zarbasi uning veb-saytidagi barcha muxlislar hisobini yaktirib yubordi — men esa qoʻllarimni qilib „Bu mening tugʻilgan kunim!“ deb nishonlayotgandek his qildim. Keyinroq kubok koʻtarilganda o‘zimni devorqog‘idan osib ketganman va orqamdan do‘stlarimning „Tushib ketma!“ degan qichqiriqlari eshitildi. Hali ham kubokning sovuq oqchalari oyoqlariimda qolmoqda, lekin bu zo‘r narsa — Jenibek mening yuragimdagi alanga! 🔥🤣