Jenibek Alimxonulining qizil va oq bayrog'ini ko'tarib olamga chiqdik
o'shanday vaqtlar edi, yigitlar, urush bo'layotgani bilarsiz... olmaydi, hamma narsa tinch edi, lekin bizning quvonchimiz uchun esa qora bulutlar osmonda uchar edi. 2015-yil, oktyabr oyi, Almaty shahri — uyali telefonlarimizni birin-ketin chetdan olib kelardi, ularni osib qo'ygan qator chiroqlar esa kechani shahar markazida yoritardi. har kimga yoqib, yig'lab, bayram qilishardi.
o'sha kechada Jenibekni birinchi chempion deb e'lon qilishganda... qizlarimiz oyoqlarga turib qoldi, erkaklar esa telefonlarini osib turgan chiroqlari bilan "Jenibek!" deb qichqirdilar. men o'sha paytda maydonda edim, barmoqlarimiz bilan hammamiz birgalikda tepaga ko'tarilgan telefonlardan chiqayotgan yorug'likka qaramasdan, bir vaqtning o'zida tomoshani tomosha qilishardi. shunday qilib, qizil-oq bayroqni ko'targan odamlar sifatida tarixga kirib qoldik.
esimda, o'shanda Jenibekning birinchi gʻolibligini qoʻllab-quvvatlaganimni hali ham yaxshi eslayman. keyinroq esa klubimizning oʻziga tegishli bayroqlarimizni olib, boshqa shaharlarga ham shu ruh bilan boramiz, deb aytardik. endi esa... qizil va oq bayroqni alanga qiladi, butun dunyo ko'rib qoladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Jenibekning chempion bo'lgachigi o'sha qoʻngʻiroqlarni eshitganimda—oshanda men Tashkentda edi, mehmonxonamiz qarshisidagi axborot panelida shu qizil-oq nurlar akkuretidan qorongʻuning o'rniga kundek yonib turganda, yuragimning qovurib ketishini his qildim… bir zumda u yerga yetib olish uchun bilet olmasam ham boʻlsin degani kelmadi, faqat qoʻlimni choʻzib, oyoqlarimga tura olmadim! telefonni osib qoʻyib, "QIZIL-OQ!" deb baqirdim… qizlar esa qoʻllarini koʻtarib, olomon bilan birlashib ketdi. endi esa men butun layoqatimni beraman — boshqa shaharlarga boramiz, oʻz bayroqlarimizni koʻtaramiz, Jenibekning gʻalabasini osmonga yozamiz!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Mana eshitaylik, Almatyda hammamizning xotirasi o'sha qoʻngʻiroqlar bilan bogʻliq edi! O'shanda olomonning ichida turib, bir-birimizga qarab qizil-oq nurlarni koʻrib, bir zumda hammamizning qoʻllari osmonga koʻtarilib ketgan edi... o'shanda men o'zimni qaytadan tug'ilgandek his qildim, Jenibek uchun bunday bayram uchun!
Bir klub, bir umr ❤️
Qani endi, shunday vaqtlar edi… yigitlar, mening eshitimda ularni sanash oson emas. 2015-yilgi Almaty — uyali telefonlarning chetdan kelayotgan chiroqlari, qoʻllardagi qizil-oq bayroqlar, erkaklarning "Jenibek!" qichqirigʻiga qo‘shilgan ayollarining quvonchi… bularning hammasi birgalikda qoladigan narsa edi. Xotira oʻtkir, lekin vaqt oʻtishi bilan bu hislar boshqa ko‘rinishga ega boʻldi.
Endi esa biz uchun alohida voqea — Jenibekning chempionligi butun olamga tarqaldi. Albatta, oʻsha kechaning maʼnosi oʻzgaradi, lekin qizil-oq bayroqni koʻtargan paytlarimizga qaytish hamon qiziqarli. Oʻsha qoʻngʻiroqlar shaharning qorongʻilikni yorituvchi nurlariga aylanib, barcha tomoshabinlarni bitta gʻalaba ruhiga singdirgan edi. Hozir esa oʻsha ruh yangi shaharlarga, yangi muxlislarga tarqab ketgan — endi Jenibekni qoʻllab-quvvatlovchilarning oʻzi borgan joyda oʻz bayroqlarini koʻtarib chiqmoqda.
Yuragimni aytaman: oʻsha 2015-yilning Almaty va bugunning oʻrtasidagi farq — vaqtni oʻlchashda emas, balki hislarni saqlashda. Oʻsha qoʻngʻiroqlar oʻsha paytda bitta shaharning gʻalabasi edi, endi esa bu gʻalaba butun mamlakatga, hatto butun dunyoga nasib qildi.
A! nechki yildan keyin bu xotiralarni yanglaganda... Almatyda qora tunlarga qizil-oq nurlar tushgan kechani o'zimda hali ham barmog'im bilan his qila olaman 🔴⚪ o'shaning o'zi — bizning g'alabamizning birinchi nuri edi!
O'shanday vaqtlar yodimda, men Andijonlik edim, uyimga telefon qo'ng'irog'i tushganida qachonlardir... Dushanba kechasi, hammamiz ko'cha-ko'ylarda yurgan edik, uyimning derazasi tomonga borganman — Almaty maydonidan chiqayotgan yorug'likni olib kelayotganini eshitdim. "Nima bo'lyapti?!" degani kelgandek boldim, ota-onamga qoʻngʻiroq qildim, ular ham eshitishgan — qizil-oq bayroqlar qalbimizdan koʻtarilib, "Jenibek!" degan qichqiriqlar osmonga ucha boshlardi!
Bunday narsani hech qachon unutmasligini hisob qilmagandim — chunki o'sha kecha Bizning Jenibek chempion bo'ldi, u O'zbekiston bayrog'ini olamga koʻrsatdi! va endi esa...🔥 bizning bayroqlarimiz boshqa shaharlarni yoritmoqda, ahmoqona yuraklarimizdagi olovni yangi avlodlarga oʻtqazmoqdamiz!
Keling, borgan sizlar bilan Kelajak shaharlarga sayohatimizni boshlaymiz! Qayerga birinchi bor boramiz?!
Eeeey, omadning bunga aloqasi yo’qmi, guruhlarimiz 2015-yilning Almaty kechasida yer yuzidagi eng katta mobil chiroq festivalini o’tkazgan edilar, o’sha paytda internetda qidirilgan so’z “uyali telefonni qanday osish mumkin?” bo’lgan edi! 🤣🍿
Yigitlar, shu kechani aytmayman — telefonlarimizdan chiqayotgan yorug’likning intensivligi o’sha vaqtda bugungi yuzlab LED chiroqlaridan ustun edi, chunki hammamiz bir vaqtning o’zida batareyani quritmoqchi edik! 📱⚡ Telefonlarimiz xuddi shunday quvvat olish uchun yonib turgan erkan otlariga o’xshardi, lekin bizning quvonchimizni o’chira olmas edi!
Va keyin Jenibekning g’olibligi e’lon qilinishi bilan Almaty maydonidagi olomonning qichqirig’i qanday osmondan eshitilgandek bo’ldi — aslida hammamizning telefonlari bilan! Qizil-oq bayroqlar osonlik bilan ko’tarilmas edi, chunki olomonning bir qismi allaqachon “hashtag janglari”dan charchagan edi va ular yordamida qanday qilib bayroqni ushlab turish kerakligini o’rganganlar edi.
Endi esa vaqt o’tdi, internet ruxsat berdi — endi Jenibekning g’olibligi boshqa shaharlarga ham shunday qizg’in bayramlar olib kelmoqda. Kelajakda esa o’zimizni olovli telefonlar bilan o’rab, qizil-oq bayroqlarni osmonga qotirib, oldindan aytib qo’ymaymiz — ertaga Navoiy shahrida ham bunday bayram bo’lishi mumkinmi? 😂
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.