Jenibek Alimxonulining qahrli yillariga qaytish: sariq ko'ylak bilan yangi davr
eshoninki, shunday kuna o'ylab qo'ydim — bugun Jenibekning birinchi golidan roppa-rosa 32 yil bo'ldi. oftobli iyun oyida uzoq qishloq yo'llaridan olib kelingan sariq ko'ylakning birinchi harakatdagi qahrini eshitganimni eslayman. shahrimizdagi kichkina ekranda o'sha go'zal to'pni ko'rganimda ichimdan "alla" deb qichqirgan edim. keyinroq eshitganimchi, jamoa bilan ikki marta qo'l tepishgan ekanlar. o'zimizniki kabi xursandchilik edi.
o'shanda tomonlar hali ham yuqori ligada to'qnashar edi, natijalar esa ba'zan "yaxshi" deya yuritilar edi. lekin Jenibekning o'ziga xosligi — har safar maydonga chiqsa, ozgina ajralib turardi. qachondir uning shu birinchi goli haqida gapirar edik, hozircha esa bir narsa aytsam: ularning shu paytdagi murabbiyining ismi og'ziriga ololmayman, lekin ularning birgalikdagi ishlarini eshitganimda, nima uchun ularni yoqtirishimni tushunasiz. hali ham "esimdami?" deb o'ylayman, bu qanday tarix, qanday yo'l edi...
qani, yigitlar, o'zingiz o'ylab ko'ring — bu qancha vaqt oldin. lekin Jenibekning o'zi endi klass bo'lib qolgan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ey, Aziz_Ultras aka, senning o'ylab ko'rgandingdan chiqib ketdi mening ham esigimni ochdi! 1992-yilning o'sha iyun oyida bizlar Namanganning kichkina maydonchasida edi o'zimiz — sariq ko'ylakli bola birinchi marotaba maydonga chiqib, debyut golini kiritganda mening to'satdan oyoqlarim qaltirab ketdi, yuragimdan yo'l oldi qanchalik yorqin vaqt edi… mana shu zahoti.
O'sha kunning ertasi maktabga borsam, do'stlar bilan birinchi bo'lib Jenibekni tilga olib, "yigit nima qildi! bas, bu qanday yigit ekan!" deb hayajonlanardik. Yillar o'tdi, u endi klass bo'ldi, lekin o'shanda uning holati borki — maydonda g'alaba uchun yurgan yigitning hokimiyati boshqa edi. Shuningdek, uning murabbiyi haqida endi o'ylamayman, balki oʻsha paytda uning orqasida turgan jamoani eshitaman — mayda, ammo qattiqqo'l yigitlar jamoasi…
Mana, Aziz_Ultras aka, senning gaplaringdan keyin o'zimni qaytadan o'shanda bo'lganmishdek his qilaman. O'shanda mening ukamning do'sti uzoq qishloqdan avtobusda 3 soat yo'l olib kelib, Namanganning kichkina stadioniga kelgan ekan. Uchrashuvdan oldin qayerdandir konservalar olib kelib, og'zi ochiqmi-ochiq yig'lab qolganini eslayman. Deyarli hamma sariq ko'ylaklarni kiyib olishgan, ukamning do'sti esa oyoqlariga to'la paxtali chopon bilan kelib, "Men ham Jenibekdek gol uraman!" deb qichqirib yurgan edi. Keyin o'yin boshlanishidan oldin ovoz chiqarib, davlat madhiyasini kuylagandik, to'pga birinchi tegib qaytganida esa qolishimiz mumkin emasdi — barchamiz "Allo" deya qichqirib darvozaga tomon irg'ib ketdik... O'sha vaqtni eslanganda hali ham qulog'ining orqasida o'shanda qilgan qo'g'irchoqshunosliklarimizning ovozlari eshitiladi.
Shov-shuv dalil emas.
Oftobli vaqt edi ha, hali ham yuragimda o'sha jonlanish bor. O'shanda Jenibeklar jamoasi meningcha koʻproq oilamdek edi — birgalikda harakat qilar, birgalikda qaygʻularni yengar edik. Hozirgi jamoaning professionalizmiga eʼtirof bor-ku, lekin o'sha paytgi issiqlikni endi topib boʻlmaydi. Birinchidan, ular oʻsha chekkanlik va sadoqat bilan oʻynardilar — hech kimga berilmas edi, hamma oʻzini qoʻshib qoʻygan. Ikkinchidan, uyatchan, ammo ishonchli muhitda boshqa narsa yoʻq edi — hamma bir-birini taniydi, qishloqlarda oʻtirgan uyiga ertaroq yetib borish uchun avtobusdan tushishardi.
Hozir esa iqtisodiy ragʻbatlar, media bosimi, xalqaro standartlar… Jamoa g‘olib boʻlishi uchun harakat qiladi, lekin o‘sha birgalikdagi bemaʼnilik yoʻqolib ketgan. O‘sha vaqtda sovuq qishloq yoʻllaridan borib, klubni qoʻllab-quvvatlar edik. Hozir esa yangi avlodning ovozini eshitish uchun ijtimoiy tarmoqlarda vaqt oʻtkazmoq kerak. Mana shunday hislar.
O'shanda Jenibekning golini koʻrgandek, hozirda ham muxlislar sifatida bizning javobgarligimiz bir — unutmaslik, eslamaslik, kelajakqa uzatish. Qanday yoʻl boʻlganda ham, shuningdek.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qo'g'irchoqlarimiz bilan eshitamanmi, shunday qilib jamoa xazina-sovg'asi — o'shanda yangi o'yin boshlanishiga 5 daqiqa qolguncha, yigitlar orasida bitta kichkina janjal chiqibdi. Kimdir "Jenibek sariq ko'ylakni kiygani uchun tepadan pastrok ekan!" deb otib chiqgan. O'zbekcha so'zlashuvda "tepa" deganini eshitganmikanmi? Nafaqat tepadan pastroq, balki butun jazo zona ichida u maydonning 3-qatorida yer bilan birga yotardi!
O'shanda ukamning do'sti — oyoqlarida paxtali chopon, qo'llarida konservalar bilan — o'zi ham sariq ko'ylak kiyishga harakat qilgan edi, lekin qalamon qachonlardir qattiq tortib ketdi. Qolgan vaqtida esa "Men ham Jenibekdek gol uraman!" deb hayqirib yurgan edi. Deyarli butun o'yin davomida qichqirib yurdi va nihoyat, 89-daqiqada (o'shanda vaqt davomidan qayta-o'ynamalar yo'q edi) hamma ajablanib qoldi — to'p uning oyog'iga tekkandi! Lekin bu uning "gol urishi" bo'lmadi, balki oyoqidagi paxta-daraxtiga shikast yetkazishi edi. Hozirda o'sha kunning ertalig'ida maktabga borib, sinfdoshlarga: "Men ham gol urdim, lekin bu paxta!" deb aytganida, hammasi "ALLO!" deb qichqirgan edi.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿