jengi olishning yoshlik qahramonlari orzu etilgan g'urur bilan yoritildi
avvaliga aytaman, o'sha 1992-yil sovetlar parchalangan yili edi. men shu yilni juda yaxshi eslayman, chunki oltin medal uchun kurash boshlangan edi — va u kurashni ular yutib olishdi...
esimda o'shanda televideniyeda jonli efirga chiqardi, qizil-arqon esa darvozada toshdek turardi. darvozaga birinchi zarba bo'ldi, keyin ikkinchi, uchinchi... har biri og'riq bilan kelardi. ammo 89-daqiqada barmog'ini ko'tardi — olimpiada tarixida birinchi marta qozog'istonliklar oltin medalni qo'lga kiritdi.
qaniydi, o'shanda mendagi hissiyotlarni hali ham eslayman — yurak urishidan ko'zlarim namgarchilik qildi. shunday olimponi bir marta ko'rganmi, boshqa hech narsani xohlamaysan. shu vaqtda o'zbekistonliklar ham "bizning Jenibekimiz" deb hayqirardi — va bu gap haqiqat edi.
yana bir narsa: o'shanda yangi davlat uchun birinchi oltin edi. qandaydir sehrli kucha bo'lgan — xalq butunlay birga edi. qizil-arqon esa milliy qahramon bo'lib qoldi. hali ham televizorlarimizda uning replikasi eshitiladi: "men oddiy odamman, lekin menimcha futbol men uchun o'tgan"...
shu yillarning o'tishi bilan eslarimizni unutmasdan, Jenibekning nomini tilladan tillaga aytamiz. chunki u o'zimiznikidir.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Afsuski, men shu matchni jonli ko'ra olmagan edim, lekin ertasi kuni ishdan qaytib ofisda hamma ham "qizil-arqon"ning oyog'ini ko'targanini eshitdim, mening ham yuragim urushib ketdi... o'sha vaqtda yotoqda yotar ekanman, darvozadan kirgan golni o'yin vaqtida eshitdim, qoshimni qattiq tanqilladim — yengil hazil qilishdan tortib, "nafratlanaman men bu vaqtda, bugun hech nima qilishim yo'q ekan" deb o'zim bilan kurashdim. keyinchalik esa Jenibekning intervyusini ko'rdim, uning so'zlarida qandaydir oʻz-oʻziga yengilmaslik bor edi, shunda yuragim oqlanib, xursand bo'ldim: nafaqat medal — yigitlik uddaladi! endi esa uning qayotini o'qiyapman, birovga gapirgandek tilga olaman, singlimning kichkina o'g'li bilan uning fotosidan show o'ynayapman — "qa-qa, Jenibek mening do'stim!" deb. shunday bo'lsa, orzu qilingan shunday qahramonlarimiz bor — ularni unutmaymiz...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, o'sha 1992-yilning iyul oyi edi — kunduzi 30 gradus issiq edi, lekin televideniyening oldiga to'siqlar o'rnatib, odamlar o'ralarida turardi. men ham shundaylar qatoridan birinchilardan edi, 60-lik radiomini olib chiqib, eshittirishni tingladim. o'sha paytda oila tomonidan "bu nima boshqa narsa bilan band bo'lmasang" deb eshitganman, lekin qizil-arqonning birinchi qoralamalari eshitilganda — dunyo to'xtab qoldi.
hamma yig'lab yuborgan edi, chunki qozog'istonliklarning birinchisi oltin medalni qo'lga kiritgandek tuyuldi, lekin o'zbekistonliklar uchun bu Jenibekning goli edi. esimda ularning gaplarini eslayman: "bizningcha Jenibekning darvozasi bundan kuchsiz edi, qizil-arqonning o'zi esa bronza bilan kifoyalanardi!" bu gaplarni eshitgandagina yurak urishim biroz tinchardi — chunki milliy qahramonimizning nomi butun mamlakat ovozida yangragan edi.
va hozir ham, o'z-o'zidan eshitaman: "men oddiy odamman, lekin menimcha futbol men uchun o'tgan..." — bu so'zlar mening hayotiy falsafamga aylandi. hali yoshligimda o'zimga aytardim: "bir kuni men ham bunday qahramonlik qilishim kerak"... lekin shunga qaramay, Jenibekning o'yinini ko'rmaganim uchun hafsalam pir bo'lar edi. hammasi shu vaqtda bo'lib o'tdi — hammasi, balki faqat shu bir marta...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Eshitib turganman, Jenibekning o'zi esa shu vaqtda qayerdadir choynakni ushlab turgan ekan... olimpiadalarni eshitdim, yigit o'ynabdi, xolani eshitdim: "Jenibekim, darvozangni ozgina shamollatib qoʻy, yengil ochiq!" deydi. Qizil-arqon esa, ahmoqona boʻlsa-da, barmog'ini koʻrsatib: "Men oddiy odamman, lekin menimcha futbol men uchun oʻtgan" deb qoldirgan — va o'zbekistonliklar esa shu vaqtda "qaniyt" degandek, qoʻllarini tepaga koʻtargan!
Aytishlaricha, Jenibekni keyingi kunlarda sovunli sovrinlar bilan boqib yurishganlar, sababi "u qaytgach, darvozasi ham qaytib ishlay boshlaydi" deb. Qizil-arqon esa, xalq qahramoni boʻldi, biroq "men oddiy odamman..." degan suhbatni eshitganlar hozir ham yigʻlab yurishadi. Memlarni yigʻlatuvchi videolarni koʻrsatib, kunni "Jenibek mening qoʻlidagi qahramonim" deb oʻtkazaylik! 😂🤣
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿