Jay Opetayyaning sariq-ko'klarga o'rgatgan sevgisi bizni qayerga olib ketdi
esimda, 2011 yilning kuzida birinchi marta "Jay Opetayya"ni eshitganman — yoshlikdan futbol bilan birga o'sib kelganimda, kichkina ekrandan koʻzlarim yaltirar edi, lekin shu darsda qandaydir "sariq-ko'klar"ning nima ekanini tushunmasdim. vaqt o'tdi, o'qishga qiziqmaganimni tushunib, kichkina do'konda ishlay boshladim, bir kuni do'kon egasining ukasi — buvilning o'g'li, futbolning hammasi ham pul yo'liga ketmasligini gapirardi. u meni birinchi marta "Qarshi"ga olib bordi, maydonda o'ynovchi oq-sariqlarni ko'rgach, qonim qaynay boshladi. keyinroq eshitdim, ularning murabbiyi kimligini — Jay Opetayya!...
o'shanda unchalik mashhur emas edi, lekin maydondagi intizami, chiroyli o'yini bilan barchaning e'tiborini tortardi. vaqt o'tishi bilan esa... qani ularning sariq-ko'klarini yuragimga ko'mmadimmi? bas, bugungi kunda ularga qarshi o'yinni ko'rish uchun boshqa shahardan soat 4da chiqaman — nafaqat o'yin, balki an'analardir. chunki Jay Opetayya bizni bir joyga yig'ib, "biz bir oila" deb o'rgatdi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
E, o'ttiz yoshimga to'lib, birinchi marta televizorimda "sariq-ko'klar"ni ko'rganimda, 1998-yil, Germaniya-4 va Ispaniya o'yinida edi. O'zimda qandaydir orqaga tortuvchi tuyg'u paydo bo'ldi — menga futboling faqat yomonlik ekanini o'ylagan edim... Ammo ular o'ynaganida, mening yuragim daydi dayrab ketdi, oq-sariqlar oʻyini mening hayotimning bir qismiga aylandi!
Bolaligimdan tribunada.
O‘sha 2007-yil kuzi edi, Nukusda biron kichkina uydan kuzatuvdan o‘ynar edim. Do‘konlar yopilgan vaqtda, futbolchaning biri eshik oldiga kelib: "Ey, opa, biz bilan Jay Opetayya ko‘rsatuviga tushiraman?" deb taklif qildi. Men ko‘cha chiroqlarida oq-sariqlarning birinchi marta olib kelgan olovini o‘sha paytda his qildim — maydondagi harakatni nazorat qilish, osongina o‘tkazmaydigan paslarni izlash... keyinroq "Jay"ning o‘zi kelganida, ularning o‘yinining nafisligini his qildim, nafaqat natijani, balki o‘yinni qanday ishlashi kerakligini o‘rgatdi. Hali chempionlik unvonlari yo‘qligi bilan, sariq-ko‘klar mening hayotimga yangi yo‘nalish kiritdi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
E, aytaman, ular shunday qilib berkitib ketishgandek boʻldi — qani ularning sariq-koʻklarini yuragimga koʻmganman, endi esa ular meni qadrimda olib yuradi. Ogohlantirish bilan qoʻshaman: bu yerda biron bir "masalaning sababi" yoki "tafsilotlar" yoʻq. Chunki menga aytishar ekan, 2014-yilgi finaldan soʻng mening uyimning peshtoqiga "Penalti qayerda yoʻqoldi?" degan yozuvni osib qoʻydim — vaqt oʻtishi bilan u qogʻozning yirtilgan burchagiga aylandi, endi esa toʻshak ostida yotibdi, lekin uni osib qoʻyganimning oʻzi yaxshi.
Bir kuni doʻkon egasining ukasining ukasining qaysidir ukasi (ularning oilasida oʻgʻillar soni ancha), quchoqlab kelib: "Brat, sen bukladingizmi?" deb so'radi. Men esa, avvaliga ularni qoʻl-oyoqlab hammomini sanab oʻtirdim, keyin: "Yoʻq, birovning oyoq kiyimi bilan qoʻshilganman", dedim va hammasi kulish bilan tugadi. Endi esa, har safar maydonga borganimda, meni qoʻshib oladilar, "ha, bizni qoʻllab-quvvatlaydi" deb — yaqinroqdek his etaman.
Shunday qilib, sariq-koʻklar mening hayotimga yangi qoidalarga oʻrgatdi: agar kechasi 5 soatda poyezdga chiqasang, "bormisanmi" deb umid qilish va agar kech qolgan boʻlsang, "yahshi, boʻladi, ertaga omadliroq boʻladi" deb oʻzini ayblamaslik kerak. Mana, shu yoʻlda men aqlliroqman deb oʻylayman! 🤣🍿