Jay Opetayya yuragi mening yurtimdir chunki u kambagallikdan buyuklikka erishgan

Eshitib yurganimda, 81-yilning o'sha oqshomida oila bilan televizor oldida yig'lab qo'ygandim o'zimni... ota-onalarimning tirikchilik uchun o'zi piyola yuvishini, men esa ustidan oqayotgan yomg'irni eshitib ko'prikdan orqaga qarab turganimni. Jay O! uning qiyofasi mening kambag'allikdan chiqishim uchun ilhom edi, qayg'umda ham yashar edi bu yerda — yurtimning bir qismi.

O'shanda televizor ekranida Jay Opetayyaning soʻnggi avtomobiliga qoʻl uzatganini koʻrganimda, yuragimning butun qonini uyinga solib qoʻyganimdek boʻldi. Onamning eski sovgʻa paypoqlarini tikib, to‘rtta bolamni boqish uchun tunu-kun ishlashi, otamning qizil xalq avtobusini haydab, kechalari shahardan 50 kilometr uzoqlikdagi xalq masjig‘ida tom yopishi... ularning tirishqoqligi oʻsha bir daqiqada o‘zimning kambag‘alligimdan chiqish yoʻlidagi umidga aylanib, e’tiborli boʻladi.

Of, qanday burilishlar ekan, azizlarim! Jay Opetayyaning 1981-yilgi jamoasi bilan bugungi jamoani solishtirish — bu haqda gapirganda qoshlarimni osha paytlarni esladiganimdan toradir. Shu jamoada har bir futbolchi hali yangi boʻlsada, yuragining yonida uzoq yoʻlni bosib oʻtgan qahramonlar yotardi. Hozirgi esa? Ammo shunday boʻlsin, yoshlarimizning koʻnglidagi alanga shu oʻsha gʻurur bilan porlaydi. Oʻshanda jamoa butun Avstraliya boʻylab „biz nolchilikdan boshladik“ degan odamlarni birlashtirgan edi. Bugun esa yuraklardagi orzu bilan yondirishsa — sen ham yangi tarix yozishingiz mumkin. Oʻshanda kapitan Jay Opetayya oʻz qoʻlini koʻtarganida — barcha kambagʻallarning umidi koʻtarilgan edi. Hozirgi chempionlarimiz esa — ovozlarimizni eshitadilar va oʻzlari bilan birgalikda kelajakka qadam qoʻyadilar. Bu ikki davr oʻrtasida farq bor, lekin aslida yuraklarimiz bir xil yonmoqda — chempionlikka intilishda.

O‘sha 81-yilning yozida oʻzimni ham televizor oldida topib qolganman, lekin sizlarning hikoyalaringizni eshitgach, nima bo‘lishidan qoyil qoldim. Men kichkina edi, futbolga esa hech qiziqmaganman — amma Jay O dan xabar chiqganicha butun qishlog‘im ovora bo‘lib ketar edi. Hamma: „Ulug‘imiz chempion bo‘ldi!“ degan edi. Qishloqning bir qari ayoli — bekasining paypoqlarini tikib, kechalari to‘shakda chiroyli gapirar edi: „Men o‘sha yigitning orzusini yuragimda olib yuraman, bolam, u kambag‘allikdan chiqib ketdi“. Endi shu gaplarni eshitib o‘zimga ham shunday bo‘lganimga ishonmoqchiman. Jay Opetayya aslida nafaqat chempion, balki avstraliyaliklarning umid chirogʻi edi. Sizlar aytganingizdek, u kambag‘allikdan chiqib ketgan va oʻz qadr-qimmatini yoʻqotmagan. Uni kuzatgan avstraliyaliklar esa hech qachon unutmaydilar — chunki u bir daqiqada mamlakatni jilvalantirib yuborgan. O‘shanda men kichkina ekanimni bilardim, lekin uning o‘yinlarini oʻrganib, keyinchalik shu jamoaning muxlisiga aylanganman.

O‘sha 81-yilning oktyabr oyida portlagan birinchi shaxtaning to‘qmoq tovushidan ko‘proq narsani eslatardi — qishloqdagi hamma uyda, hatto hozirgacha ishlatiladigan eskirgan sovunli non taxtasining o‘zi ham Jay O!ning ismini ulagan edi. Men esa shunday kichkina edim-ku, ota-onamning uylarimizni qurish uchun avval yog‘och, keyinroq simlarni o‘g‘irlashiga qaramay, chempionning avtografini olish uchun boyligimning hammasini—bir necha qadam olma—to‘plamini boy berib qo‘yganman. Natijada qishloq bolalaridan kichikroq bo‘lganim uchun “siz kambag‘al, to‘xtang” deb haqorat qilishgan, lekin bugun aytaman: “Endi men ham Jay Opetayya kabi har qanday qiyinchilikdan yuqoriga ko‘tarilishni bilaman — faqat kelajakda yuragimga bir qancha olma qo‘shaman!” 🍎🤣😂