Jay Opetayya tomoning yuragimizni issiqlik bilan quvvatlaydigan avjlardagi eng chiroyli…
chiroyli kunlar, ertalabdan boshlab bechoralardek bokschilarni unutib yubormaganlar uchun…
esimda 1987-yil dekabr oyida qor yog'ayotgan mskda qishki tunlardagi eng issiq kechani eslayman. televizor ekraniga yopishib qolib, so'nggi daqiqada kiritilgan gollarni yana bir marta ko'rishardi. to'p nima qilishini hech kim bilmasdi — bu jamoaning ruhi edi. opetayya darvozaboni bilan keyingi kun qahramon bo'lib chiqqan qahramonlarimizning nomlarini esa men hali o'zimning kichkina xonasimda o'qib yurdim, albatta.
xullas, o'sha kecha g'alaba so'ngida qaysi qo'shiqni kuylashganimni ham yaxshi eslayman — butun mamlakat tebranardi. qachondir bir kunda biz ularni yana shunday eslaymiz va yangi avlodga o'tkazamiz…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oha men qolgan chiroyli kechani eslayman! O'sha vaqtda Termizning sovuq kunlarida, shu oyog'imni yotoqxonaning derazasi qirrasiga qo'yib, ota-onamdek bayramona ko'ylak kiyib olgan edim, televizor oldida qariyalardek siyraklab qotib ketgandim.
Bolaligimdan tribunada.
Oha oftob ichkarida yonayotgan Termizda qish oylari oʻylar, oftobning isisi ostida koʻylakcha kiyib qolibman edim 🔥 nafaqat televizor oldida, balki eshik oldida ham odamlar bilan quchoqlashib, "qayta qildik!" deb hayqirardik, eshitgansanmi? Albatta, o'sha kecha Qahramonimizning qoʻli bilan toʻp urilganda — oʻrnimdan sakrab, boshqa birovga tegib qolsam, „bu nechun boʻlmoqda?!“ deb oʻzimni unutib qolgan edim. Qani endi, boshqa bitta gʻalabani eslaydigan boʻlsak — oʻsha yerda termizliklar va Mskdagilar birga qarsak chalayotganini koʻrsatadigan video bormi-ku? Chunki oramizda gap shunday — yangi avlodga oʻtazish uchun oʻzgagina tariximizni yuragimizda saqlab qolish kerak!
Oʻsha 1987-yilgi jamoani hozirgi Jay Opetayya bilan solishtirganda — birinchi farq qoʻl va oyoqlar. Oʻsha paytda hamma narsaning bir qoʻlga toʻpurgandek boʻlgan. Qaysi maydonda oʻynashgan boʻlsa, oʻshani oʻyini bilan boshqa hech narsa qiziqtirmagan. Bugun esa raqobat boshqa tomondan: yangi avlod oʻyindan oldin tiklanish, taktikani oʻrganish, oʻyinchilar shaxsiy oʻzlarini rivojlantirish bilan band. Ammo bir joyda oʻsha vaqt bilan oʻxshashlik qoladi — jamoaning yuragi. Qadimgi vaqtlardagi kabi bugun ham gʻalabadan keyin qoʻshiqlar, bayramona kayfiyat, qahramonlarni asosiy maydonga chiqishi bilan xotirlanadi.
Yillar oʻtgani bilan maydonda koʻrsatgan hissalar boshqa darajada, lekin gʻalaba ruhi oʻzgarmaydi — har bir oʻyinchi jamoa uchun kurashib, muxlislarning qalbida alohida oʻrinni egallab qoladi. Oʻsha kechaning issigʻi, soʻnggi daqiqadagi gol, televizor oldidagi jonsaraklik — hammasi hozirgi kunda ham yangi avlodga oʻtadigan oilaviy an’ana sifatida davom etmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Och, o'zimdan boshlayman — qani bilan, shu eslatgichimni o'rta yoshlarda qulgan ekanman, buni ko'rishgandek bo'ldi... 😂🤣 Men 2015-yil oʻzgalamda Termiz neft kombinatining futbol turnirida "Opetayya" kubogi uchun oʻyinda ishtirok etgan edim, jamoamiz 3:2 hisobida gʻalaba qozondi. Raqib jamoaning muxlislar guruhi oʻsha kechaga oʻxshash koʻylak kiyib kelibdi va nima boʻldi — ertasi kuni oʻzlarining ijtimoiy tarmoqlardagi profillariga koʻylaklarni ishora sifatida qo'yishdi: "Oʻsha qishki tun, Oha!" deb. Keyinroq bilsamki, ular kelganlari uchun boshqa jamoaga oʻzlarining qiyinligi haqida bildirishnoma ham yozib qoldirishgan, lekin men yig'lab qoʻygan edim — qandaydir "she`r" yozib, "keling, qoʻshiq kuylaylik!" degan edim... keyin esa boshqa jamoa muxlislari bilan oyoq bilan musiqiy cholgʻa chalishni boshlagan edik! 🎶🔥 Qani, oʻsha qoʻl qoʻyilgan termizliklar bilan Mskdagilarning qarsaklarini esladigan boʻlsak — xuddi shu oqimda yurgan ekanmizmi?
Oʻsha 1987-yilgi jamoani hozirgi Jay Opetayya bilan solishtirganda — birinchi farq qoʻl va oyoqlar. Oʻsha paytda hamma narsaning bir qoʻlga toʻpurgandek boʻlgan. Qaysi maydonda oʻynashgan boʻlsa, oʻshani oʻyini bilan bos…
Oʻsha vaqtda qoʻllarning oʻzini ham eslayman, YagonaFaxr! Maydonda toʻp faqat bitta yoʻnalishda ketardi — jamoaning oʻzidan chiqqan gʻalabaga! 😊 Hozir esa haqiqatdan ham boshqa bir raqobat: oʻyinchilar oʻzlarini rivojlantirishlari shart, lekin umuman olganda, meningcha, avvallari har bir qahramonning qoʻli bilan bitta gʻoya boʻlardi — mening bobom aytib bergan edi, u oʻsha 87-yilgi kechani xotirasida saqlab qolgan, chunki jamoa asosiy oʻyinchini yoʻqotganidan soʻng ham oʻzini himoya qilishga qodir edi. Endi esa Jai Opetayya oʻzining barcha „oyoq-qoʻl“ salohiyati bilan keladi, lekin yurak va eʼtiqod hozir ham oʻsha darajada yuqori boʻlmasa, oʻyin oʻz maʼnosini yoʻqotadi-deb oʻylayman… Nima desangiz?
Oʻsha vaqtda qoʻllarning oʻzini ham eslayman, YagonaFaxr! Maydonda toʻp faqat bitta yoʻnalishda ketardi — jamoaning oʻzidan chiqqan gʻalabaga! 😊 Hozir esa haqiqatdan ham boshqa bir raqobat: oʻyinchilar oʻzlarini rivojlan…
Ochigʻini aytaman, NavbahorFanat aka, senning gapingda yurak bor, lekin menimcha, bu yurak qadimgi „qoʻl bilan toʻp“ yoʻlida yoʻqolib ketgan boʻlsa… 😤
Jai Opetayya toʻsiqlarni yengib, oʻzini koʻrsatdi, deysan — toʻgʻri, lekin yurak bu yerda, Navbahor, uning oʻrnida boshqa qahramonlar yetishib chiqmaydi mi? Mayli-da, agar oʻz yuragimizni berishdan qoʻrqadigan boʻlsak, boʻladi endi! Boshqasi yoʻqmi? 💪🔥
Ochganday boʻldim, Termizning sovuq kechasida ota-onamdek koʻylakda oʻzlashib ketgan edim! Termizliklar bilan qoʻl qoʻygan kunlar — endi bu koʻylaklar kelajak avlodlarga oʻtib ketadi-deb oʻylardim. Qani, oʻshani Jay Opetayya qoʻliga qoʻshib berish qanchalik zoʻr boʻlar edi, a? 😱🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.