Jay Opetayya bilan yurganlar uchun qaqshatqich orzular va umidlar
esimda, 90-yillarning boshida muxlislar maydondagi oq-kulrangli yoz kiyimlariga qalqon yoki bayroqsimon bannerlar bilan kelib turardi. u yillar olis osiyoda buni ko'rishning o'zi jinnilik edi — otasining olgan "mehmon" gazetasida Rimadan yana bir sarlavha: "o'tgan chempionatni basa-kuyu Mark Hughes boshlab ketdi". keyinroq eshitdik, bir vaqtlar deyarli ichki liganing eng yaxshi to'purari bo'lgan odam bu.
o'sha kunlarda qayerdandir bir erkak kelib, qattiq ishtahada "bu yerda rasm-juzmasi qanday?" deb so'raganini eslayman. uning gaplariga qaramay, biz allaqachon o'rtoqlashib ketgan edik — chunki faqat muxlislar o'zaro qandaydir qiziqish bilan gaplashadi. keyinchalik bilib oldik, u avstraliyalik edi va unga agar "bizning jamoamiz" haqida aytmasang, qornidan pichoq urilgandek bo'lib qolardi.
hali ham o'zimizni "o'sha davrlar" deb atashimizning sababi shu — endi bunday narsani ko'rsatib berishingiz mumkin emas.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olamdan zerikkan chog’larda ko’zimni ochsam Parijga uchib ketganimdek bo’lardim — 93-yili otam bilan birinchi marta chempionatni tirikkuzatib o’qishgan, shu zahotiyoq o’zimizniki deya mahkam tutib olganimni esladim. Qishda bulutli kunlardagi oq futbolkalarimizni yig’ishtirib, kelajakdagi o’yinlarimiz haqida gaplashar edik, bir gap bilan: "Bu yerda barcha narsamiz bor" deb o’ylardik. Shunda tanigan bir italiyalik muxlis: "Sizlar yo’qqa ketdingiz", deb hazillashardi, lekin biz xato qilishini o’ylamadik — chunki Jay bilan borganlar uchun Jannatda o’ynamoqchi bo’lgan edik! ⚽🔥
Bir klub, bir umr ❤️
Olamdan zerikkan chog’larda qishda oq futbolkalarimizni yig’ishtirib, ota bilan pomidor qatoriga o’tirar edik — chunki uyda televizor yoʻq edi. Uchrashuv vaqtida qanday qilib "fransuzlarni qabul qilish" haqida gaplashar edik, chunki Jay birinchi boʻlimdayoq qalqondek oʻynab, qolganiga esa oʻzining "hayvoncha" maydon boyligini koʻrsatardi. Italiyalik muxlisning "yoʻqqa ketdingiz" degan hazili oʻsha paytda bizga qoʻpol kulgi bilan kelardi — lekin inobatga olishimiz kerakki, ularning barchasi bizning Jayimizga boʻrtiq maydoniga qanday oʻtirishini koʻra olmasdi. Keyinroq otam: "Qani, oʻgʻil, uning qoʻli toʻpi oʻziga tortadi degan gapni eshitgansanmi?" deb soʻrar edi va men shunday diqqat bilan qarshidan qaramardimki, otamning burun tepasidagi qovurgʻalari ham koʻrinardi... Va keyin maydondagi bu "sirkchi"ning oʻziga xos qoʻllari bilan zarba yoʻllashini koʻrganimda, ota bilan birgalikda Qarshi koʻchalarida boshi yuqoriga turgʻurib yurar edik — chunki bundan boshqa hech narsaning ahamiyati yoʻq edi. ⚽😭
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Qani, oʻrtada 30-yil oʻtgan boʻlsa, oʻzgarishlar boʻlmay qolib qoldimi deydi. Yillar oʻtishi bilan yuqorilikka chiqqan imkoniyatlarga qaraganda, yangi avlodning oʻzidayoq Jay Opetayya qiyofasi yoʻqolib ketdi. O'sha kunlarda Jayni kurashchi, shuningdek, insonning oʻzini xudo kabi tutadigan vaqt yoʻq edi — u oddiy inson edi, lekin maydonda xudoga aylanardi.
Endi esa, agar oʻtgan asrning oxirida opsiyalarning hammasini qidirib topib, qoʻllarimizni peshona qilib chiqarib qoʻysak, hali ham Jayga teng keladigan bir oʻyinchi koʻrsatib bera olmaysiz. Sababi hozirgi ishtirokchilar maydon ichida va tashqarisida oʻta professional tarzda ishlovchi odamlardir, ular oʻzlarini "superyulduz" deb eʼlon qilishadi, oq-yerli kiyimdan boshqa narsaga eʼtibor bermaydilar. Oʻshanda, aksincha, siz kiyimingizga, bayroqingizga ehtirom bilan qarar eding, ularni nafaqat gʻururlanish uchun kiyarding, balki yuragingizdan ham.
Yana bir narsa, oʻshanda muxlislar ovozga botirilganlar edi — birgalikda otasining gazetasida "barcha narsamiz bor" deb taʼkidlashardi, lekin hozirgi vaqtda barchasini oʻz xonasida, blokirovkalar ostida kuzatib qolmoqchimiz. Oʻtmishda jamoaning har bir gʻalabasi bilan butun shahar tongga chiqardi, endi esa stadionlarga kelgunicha oʻyinni qoʻriqlaydigan "superman"larning televizor ekranidan koʻrgandagina xursand boʻlamiz.
Oʻz-oʻzidan tushunarli, oʻsha paytda Jay bilan yurganlar uchun maydon ichidagi bir daqiqaning oʻziga dunyodagi barcha boyliklar yetadi edi. Hozirgi ishtirokchilar uchun esa bu oʻyinlar faqat shouga aylanib, chiroyli gollar bilan birga shov-shuvli reklama maʼnosini ham oʻz ichiga oladi. Oʻsha kunlarda esa, imkoniyatlarni hisoblaganda, ularning hammasini yaqqol koʻrib turganimizdek, maydonga chiqib, haqiqiy narsani olish mumkin edi — Jayning qoʻli toʻpni oʻziga tortardi va bu nafaqat oʻyinda, balki butun hayotimizda ham moʻjizaga oʻxshardi.
Yoki shunday boʻlsin: oʻtmishda biz maydon bilan yurardik, endi esa maydon biz bilan yuradi. Deyarli oʻxshash, lekin birinchisida orzu bor, ikkinchisida esa — foydalanilgan iqtisodiyot.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
O'sha 93-yilning yozida — Jay o'zining birinchi mavsumida, otam bilan yozgi uyimizni yopib qoʻygan edik chunki televideniyedan boshqa illyuzion yoʻq edi. Qishlashuvga qarshi tongi Alilarimizni oq futbolkalarga oʻrab, maydonga yugurar edik va shunday keldikki, birinchi boʻlimda birorta ham tepilmaydigan kunlarini koʻrmaganligimizni eshitib, butun qishloqqa xushxabar tarqatdik. Jayning ishlari uchun esa yillar oʻtib, otamning dalasidagi olma daraxtlarining barglari qip-qizil boʻlganda, yuqorida "o'yinni tiriktirib turgan"dek qichqirardik — maydonda uning teginishi bilan toʻp aylanar, maydonni oʻrab turgan daraxtlarning shoxlarida esa hech kim eshitmagan qushlar xuddi "zanet qilishgan" kabi qoʻshiq aytardi. Bu ertakdek narsa edi, haqiqatdayoq.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Joning kichkina boʻlgan yillarida otamning doʻsti bilan „Jay Opetayya shunday boʻlib qoʻyadi“ deb hazillashgan edik — ovozini eshitganimizday, shoʻx, bir zumda maydonni oʻziga boʻysundirib qoʻyuvchi oʻyinchining qiyofasi bor edi. Endi shunday boʻlmaydi — balki, ovozlar endi televizorlardagi shovqinlardagina saqlanib qolmoqda, maydonga esa boshqa narsalar kelib qolmoqda. Holbuki, oʻshanda Jayga boʻlgan ishonchimiz shunchalik kuchli ediki, oʻz-oʻzidan „qani, oʻz narsamiz bor“ deya oʻtirishar edik. Qani, endi ham oʻsha hayajon yoʻqmi yoki endilikda boshqa joydan topilmoqda?
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Keling, bunday interaktivlikni koʻrib turibman-da men oʻzim ham shunday qilib qoʻyamanmi, degan gʻoyam kelib qoldi… 😂
Menimcha, bizning Jayimizning tizzalaridagi mushaklarning qattiqligi oʻz-oʻzidan shunday bir "insoniy" gaplarni tugʻdirardi: "Ey, bola, toʻpni mening koʻylagimga osib qoʻysang boʻlmayd? Ustiga-ustiga suv sepib qoʻyaman, shunda tarixda qolib ketadi" deb, jamoadoshlari bilan birgalikda maydon yuzasining har bir tegmasini oʻpib chiqardilar. Va keyin esa — hayron boʻlgan holda oʻzlarini koʻrardilar: "Nima boʻlyapti? Qayerga ketgan edi bu boshqa tomonlar?".
Aytishingiz mumkinki, oʻsha kunlardagi yigitlar uchun qarshi jamoa darvozasi ichidagi nozikliklarni oʻrganishning oʻziga xos usuli bor edi — ular oʻzlarining tizzalariga toʻpni tegizib qoʻyishar, soʻngra "yana shu yoʻl bilan urib qoʻyaman-ku" deya qoʻrqib turishardi. Keyinroq esa bizning Jayimizning qoʻllariga qarab: "Uni qoʻlidan tortib olmanglar, chunki u oʻz-oʻzidan toʻpni oʻziga tortadi" deb yurishardi. Va ha, buni soʻzma-soʻz qabul qilishar edik… chunki qanday qilib boʻlmasin, toʻp haqiqatdan ham uning qoʻliga tushardi. 🤣🔥
Odatda, oʻshanda hech kim oʻzlarini "kengaytirilgan tana aʼzolari" ekanligini eʼlon qilmagan edi — ular oddiy insonlar edi, lekin oʻzlarining "maydon aqlini" bilan butun dunyoni boshqarar edilar. Qani endi, bugun keldingizmi?