iltimos do'smatovning oltin qoʻllarini xotirlaymiz
aylanib kelarkan esamki bugun oqshom mashgulotini o'tazib qoldim, ofisda kompyuterni yopib shokoladni tishlab oldim va... aqq! telefonning notifikatsiyasi — Hasanboy Do‘smatovning klassik bokschining qoʻlida qozongan zangori kanvasi. qani endi, shu payt yodimga tushdiki bu yerda hammasi o‘zini: bir kunda butun dunyo qoyil qolgan yurakni portlatuvchi voqea, ikki daqiqa yuqoridagi qo‘lida sovga, qalbimizdagi orzu! 1996-yil, erkakchilikning eng yorqin qismi — boks bo‘yicha jahon chempionati. o‘sha paytlarni eslayman, karochka kanallarida qimirlamay turib, yuragim urib, ochko‘z bo‘lib, o‘zbekistonlikning birinchi oltin medalini kutyapkanlar. lekin bu qilgan narsasi emas, ehtirosi edi — qo‘llari ! qolaversa, zangori kanvas bilan qo‘llarini qimirlatib hayqiraganligi! ha, o‘shanda Hasanboy deyarli bir vaqtning o‘zida oltin medalni va butun mamlakatning muhabbatini qo‘lga kiritdi. bu qaysar yigitning qudrati edi, chunki o‘sha yillarda hammamiz uchun boks bu hayotning o‘zi edi — murakkab, achchiq, lekin yorqin. qayerdan boshlashimni bilmasam — bundan keyin barcha musobaqalarda o‘z quntiga olamdan ko‘ra ko‘proq ishonar edim. hattoki o‘zning kichkina do‘stlarimga "qo‘llaring bilan nima qilishni bilasanmi?" deb o‘rgatardim. lekin qayerdadir hikoya shu yigitning gullashi bilan tugamaydi, balki yangi boshlanishiga ishora qiladi. chunki aytish kerakki, Hasanboyning klassik qozonishidan soʻng qoʻlidagi zangori kanvas sovgʻa qilganligi bu yigitning ruhini koʻrsatadi — odamlar bilan bo‘lishish istagi, mamlakat ramzi ekanligini. hozir esa o‘zimni sport zalida uning suratiga qarab mashq qilyapman, yelkamdagi og‘irlikni unutib, qalbimdagi orzu bilan. qani, hozir sizlar eshitganmisiz?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qanaqa hayajon! 🔥💪 Qachonki o‘sha zangori kanvasni Hasanboy qoʻlida koʻrganimda, darrov jilmayib qoldim, yuragimdek nima bor edi! 😱 Men oʻsha paytni eslayman — Toshkentning Chorsu bozori oldida, koʻchatlar bilan oʻtirib qachondir tush kuniga yetadigan vaqt edi. Doʻstim bilan choy ichib, „yana klassik toʻplam“ deb hikoya qilib yotgan edik, va... telefon qoʻngʻirogʻi! Birinchi odamdirki „Hasanboy klassikni qoʻlga kiritdi!“ deb qichqirdi — darhol sobiq doʻkon ostonasida devorga tiralgan katta ekrandan bu xabarni koʻrib, qoʻlimdan choy shishasi tushib ketdi! 🤬
Oʻsha zahoti ichimizga shunday gʻalaba tuygʻusi singib ketgandiki, allaqachon guruhdoshlarga xabar yoʻllab qoʻyishibdi — „Keling, kecha kechqurun „Oʻzbekiston“ stadioniga toʻplanamiz!“ Va biz borganmiz — xato qilishmagan edik, chunki u yerda hammamiz bir boʻlib, shu qoʻllar bilan qarsak chalgan edik! Va endi oʻsha zangori kanvasni koʻrganimda... 💙 yana shu orzuni hissiyot qilib yuraman, uning qoʻlida qimirlab turganini!
Eshitar edim, yigitlar, mening oilamda ham shunday esda qolgan bir tafsilot bor edi. Otam o'sha kuni ertasi ertalab ishga ketayotgan edi, yo'llar qorong'i va hammasi odatdagidek edi. Qayerdadir lavha radiodan yangradi: *"Hasanboy Do‘smatov jahon chempioni bo‘ldi!"* — men otamning qomatini ko'rdim, bir zumda orqasiga qaytib, ichkariga yugurdi. Qayerdan eshitib olishdi, nima deb qichqirgani hali ham quloqlarimda. Keyin u telefonni oldi, birinchi bo'lib onamni qo'ng'iroq qildi va... *silliq, uzun so'zlar bilan* aytibdi: *"Seni, Nazira, menimning qizim, yangi jahon chempioni onang! Hasanboyimiz klassikni qo'lga kiritdi!"* Onamning yig'lamoqchi bo'lganini ko'rganimni unutolmayman — o'tgan kunlardagi barcha og'rig'larini, to'ylarimizni, dardlarini qachonidir bitta hayajon bilan yengib chiqdi.
O'sha kechasi ularni choyxonada ko'rgan edim — otamning ko'zlari yaltirab, og'zingizni ochib, Hasanboyning qo'llarining rasmiga qaramasdan turib qo'ziqorinni qo'yib, onam esa do'stlariga xabar yozardi: *"Endi o'zimiznikini qo'ldan qo'ygandek his qilyapman!"* Deyarli 30 yil o'tdi, lekin yurak urishini eslayman — Hasanboyning zangori kanvasini qilganligidan 2 daqiqa o'tgach, qoʻlidagi medalning og'irligi hamda mamlakatimizning yuragiga qoʻyilganligining oʻziga xos ogʻirligi birdek tuyular edi.
Isbot qani?
Aylanib kelarkan Hasanboy Do‘smatovning klassik qo‘lga kiritganligi bilan bog‘liq xotiralarni yuragimdan o‘tazib yuraman. Qaysi vaqtni eslayman — o‘sha kunlarda o‘tkirroq, yorqinroq narsalar qidirilar edi. Endi esa barcha o‘yinlar, hammuammo, stadionlardagi shov-shuvlar, jadvaldagi o‘rinlar... hammasi birinchi o‘ringa chiqadi, qaysidir maʼnoda noto‘g‘ri yoʻnalishga buriladi.
Zamonaviy boksda kunlarning barchasi hisob-kitoblar bilan ketmoqda. O‘z-o‘zidan, bu yaxshi — sport evolyutsiyaga moyil. Ammo shu bilan birga, ularning orasida o‘sha yurakni portlatuvchi hissiyot, mamlakatning birga yig‘ilganligi, oddiy odamning oilasiga qo‘ng‘iroq qilishi, qo‘llarida zangori kanvasni ko‘rgan zahoti yuzida hosil bo‘lgan g‘alabaviy tabassumlar yo‘qolib ketdi. Endi murabbiylar o‘tkazgan kampaniyalar, taktikalar, oʻyinchilarning transfer narxlari ustida chayqalib yuriladi, lekin ancha avvalgi kunlarda Hasanboy bilan bo‘lgan voqealarni eshitganingizmi? Deyarli 30 yil oʻtib ham ota-onamning shu kundan qolgan hikoyasi borgan sari hashamatliroq eslanadi.
Hozirgi vaqtda muxlislar uchun jamoatchilikka ochiq festivallar, kontsertlar, ijtimoiy tarmoqlardagi reklamalar bilan qoplanib ketmoqda. Har bir turnirdan oldin oʻtkaziladigan matbuot anjumanlari, oʻyin oldidan chiqarilgan avtobuslarda oʻtiriladigan suratlar, oʻyin tugaganidan keyinroq qilish mumkin boʻlgan reklamaviy aktivlar... bunday vaqtlarda Hasanboy bilan boʻlgandek yurakni toʻliq qamrab oluvchi bir narsa yoʻq. O‘sha paytlarda birgina gʻalaba yetar edi — barcha millatdoshlarning eʼtibori, iqtisodiy muammolarni unutish, oʻz oʻgʻlimiz deb hisoblash. Hozirgi jamoalar uchun koʻp narsa mavjud: kattaroq maydonlar, yaxshilangan texnika, amaldagi chempionlar va boshqa mamlakatlarning eng yaxshi sportchilari bilan oʻyinlar. Ammo shu bilan birga, orqada qolingandek his qilyapman. Chunki oʻsha kunlardagi hamma narsa hech qanday hisob-kitoblarsiz, faqat sevgi va sodda insoniy hislar bilan bogʻliq edi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
E, do'stlar, shu zangori kanvasni ko'rganda o'zimni eshitaman — yigitlarning qo'llarini ko'rib turgandek bo'lib, oʻzim ham qoʻl koʻtara boshlabman. Hatto ofisda o'tirib "bularni ko'rganingmi?!" deb do'stimga yuborganman kadrni, u javob berdi: "Yo'q, borma, mening qoʻlimdan mayli, menimdek buzilganman." XD
Mana, shunday narsa — Hasanboyning qoʻllaridan shunday energiya chiqadiki, oʻzini ham mashq qilib qolasan! 🤣