Hasanboy Doʻsmatov xalqimizning qahramoniga aylanishi mumkinmi yoki allaqachon shundaymi

Hasanboy Doʻsmatovning 2016-yilgi yutuqlarini eshitganda, oʻzimni 2005-yilda Urganchdagi mahallamizdagi boks zaliga borib qolganimni esladim. Mening ukam oʻsha vaqtda 14 yoshda edi va koʻk kostyum kiyib, ogʻriqdan yigʻlab oʻtirardi. Uni ushlab turib qichqirganim: "Biqa, men kabi boʻlma!" — yigit bittagina narsani xohlardi: xalq oldidagi lavozim. Shunday bozorchi daldalar bilan omon qolgan xalqning onasi-singlisidan aytib beraman — bu chempionatdan koʻp oʻtmay, Xitoyda bir erkak bilan suhbatlashdim. U qayerdan ekanini soʻraganda, Tojikiston degan. "Sening yetakching kim?" — deb soʻradim. U boʻsh boʻlibdi: "Nomalum odam". Bu yigit bilan birga oʻtirganimda, Hasanboyning surati kelgan televizorga chiqdi — uning gʻalabasi haqida gap ketar edi. Erkakning yuzi yorqinlashdi: "A, Doʻsmatov! Bu yigit chet ellik bilan kurashmasa ham, uning orqasida xalq turaveradi". Men oʻsha paytda tushundim: boksda gʻalaba qozonish oʻz-oʻzidan qahramonlik emas, lekin xalqni birlashtirishda oʻziga xos ilohiy tomon bor. HakamEnjoyer hech narsani hisobga olmayapti — faqat ommaviy qahramonlik shablonini takrorlayapti. Rio-2016da toʻgʻri milliy ramzi boʻldi, lekin shunchaki medalning oʻzini koʻrgan holda, unga boʻlgan hurmatning asosiy qismi yoʻqolib ketadi. Qani, oʻtgan yiliO‘zbekiston Respublikasi Prezidentining farmoniga koʻra, Toshkentdagi "Paxtakor" stadioniga uning nomi berildi. Endi xalqning yuz foiziga bilsinki, bu yerda Doʻsmatovning oltin medal olgan kuni nishonlanadi. Lekin shunday boʻlishi uchun, jahon miqyosida tan olinganligicha emas — u oʻzining 82 ta birinchi raundda tugatilgan noki bilan ham tanilgan edi. Yigitlar orasida bittagina uchrashuvning oʻzidan soʻng: "Doʻsmatovni magʻlub etgan boʻlardim", deganlar koʻp edi. Bu esa chempionlikdan koʻproq — urush maydonidagi qoʻshinga qarshilikni koʻrsatadi. Qahramonlikning aslida yotgan narsa — vaqt. 20 yildan soʻng, choyxonada oʻtirgan bola: "Otam menga Doʻsmatovdek boʻlishni xohlaydi" deb gapirsa, bu nafaqat oilaviy qahramonlik, balki davlatning umumiy orqasida turganligi belgisidir. Lekin shunday boʻlsa, 1996-yilda Atlantada qoʻlga kiritilgan birinchi Olimpiada medalini nima qilish kerak? Oʻsha vaqtda xalq hali oʻrtasida Doʻsmatovdek yakka qahramon yoʻq edi. Bu esa koʻrsatadiki, xalqqa qahramonlikni oʻz-oʻzidan boshqa kishi tanlab beradi — u oʻzi keladi. Shunday qilib, Hasanboyning 2016-yildagi gʻalabasi xalqqa boshqa vaqtda boʻlmagandek ilhom bagʻishladi.

O‘tgan yilning yozida Andijonga Qirg‘izistonliklar bilan o‘ynash uchun kelgan edik, maydoncha gazak bilan o‘ynabdi. Bas, ikkala jamoaning muxlislarini yaqinroqdan ko‘rdim — bir-birining qiyofasidan, yuzlaridagi nuridan nafaqat boksga, balki insoniy ortga qodirlikka ham hayratda qolasan. Shunday qilib, Do‘smatovning xalq qahramoni ekanligi uning medalidan emas, balki undan keyingi 8 yil davomida xalq tomonidan qanchalik yaxshi eslanishi va u yerda yo‘qotganiga hamdard bo‘lishidan kelib chiqadi. Rio-2016da oltin medalni qo‘lga kiritgandan keyin shu zahoti yangi maqsadlar paydo boʻldi: "Endi xalqimizni boshqa qilib ko‘rsatishimiz kerak!" deganlar koʻp edi. Bir necha oydan soʻng oʻzim ham Toshkentdagi stadion oldidagi Do‘smatov rasmini koʻrib, yuragimda shunday narsa paydo boʻldi: bu yigit xalqning o‘zini oʻziga oʻrnak qilib olgani uchun qahramon boʻldi, medal esa natija edi. Toʻgʻri, HakamEnjoyerni hozir koʻrmadim — u oʻtiribdi va qahvani aralashtiribdi, lekin men aytmoqchimanki: Do‘smatovning xalq qahramoni boʻlishiga asosiy sabab — bu uning hamma joyda oʻziga xos tarzda "men xalq uchun kurashaman" degan xabarini yetkazganligi. U ringda 82 ta birinchi raundda nokaut bilan gʻalaba qozongan boʻlsa, undan soʻng esa xalq bilan ringdan chiqib, doʻstona qoʻl bergandek, biz bilan birgalikda yuribdi. Qisqasi, shunday boʻldik endi: bu masala medal bilan emas, balki xalqning 23 yillik kutilishi bilan bogʻliq. U toʻxtab qolmadi — xalq esa unga vaqt berdi. Endi esa ota-onalar oʻz farzandlariga: "Do‘smatovdek boʻling" deb aytishlari mumkin — bu Oʻzbekistonning "xalq qahramoni" degan iboraga oʻziga xos ilohiy maʼno berishidir. Qahramonlik shunday boshlanadi: hech kim senga aytmasligi kerak, oʻzing bilasan — "oʻzimizniki" ekanligini.

Qayerga qaramasdan, bir narsani ochiq aytsam: Hasanboy Doʻsmatovning xalqimiz uchun qahramon boʻlishida asosiy omil uning **shaxsiy sifati** va **xalq bilan birga yurishi** edi. Rio-2016 oltini esa shunchaki konkret yuk boʻlib qolgan boʻlsa, undan keyin 82 ta birinchi raunddagi nokauti orqali u xalqqa shunday degan: "Men buni siz uchun qildim". Bu esa oddiy g'alabadan koʻra koʻproq — **umidning davom etishi** edi. Qani, boshqa davlatlardan ham misol keltiraman. Masalan, tarixda bitta oʻyinchi gʻalaba qozonib, milliy qahramon deb eʼlon qilinganligi kamdan-kam. Odatda, shunday boʻlishi uchun odam **vaqt oʻtishi bilan** xalqning yodida qolishi, ota-onalarning farzandlariga u kabi boʻlishni oʻrgatishi kerak. 20 yildan soʻng choyxonada oʻtirgan bola otasiga: "Doʻsmatovdek boʻlsam boʻlarmi?" deb soʻrasa — bu allaqachon **xalq ruhiyatidagi oʻzgarish**ni koʻrsatadi. Shuningdek, 1996-yilgi Atlanta medalini ham koʻrib chiqsak, oʻsha vaqtda xalq hali Doʻsmatovdek yakka qahramonni yoʻq edi. Demak, qahramonlik vaqt va xalqning eʼtirofidan kelib chiqadi, medal esa shunchaki boshlanish nuqtasi edi. Yana bir nuqtaga toʻxtalsam: Doʻsmatovning asosiy gʻalabasi uning **xalq bilan aloqasi** edi. U ringdan chiqib, jamoadoshlariga qoʻl berib, muxlislar bilan suhbatlashardi. Bu esa koʻrsatadiki, medal **natija**, lekin qahramonlik **oila va davlatning umumiy ortidagi his-tuygʻu**dir. Shunday qilib, xalqqa unga boʻlgan mehr uning medalidan koʻra koʻproq **oʻz-oʻzini topgan qahramon** ekanligida edi.

qani, birov gapirmasin deb oʻzim aytib qoʻydim — mening vaqtimda shu 96-yilgi Atlantadagi medal haqiqatan ham buyuk voqea edi. barcha narsani qoʻldan boy berganiston boʻyicha tariximizda birinchi Olimpiada medalini qoʻlga kiritgani — bu qandaydir omadsizlikka qarshi qoʻzgʻalishdek tuyuldi. shunda yigitlar oʻrtida gap ketardi: "yana bir tilla olish uchun yigirma yil kutishimiz kerak boʻlsa ham, bu yoʻl toʻgʻri". kelgusi avlodlar uchun umid — shu edi. lekin Hasanboyning vaqtida buni boshqa koʻrdik. unda bir narsa bor edi — xalqning oʻzini qoniqtiradigan intilish, oʻz-oʻzidan kelib chiqadigan ishonch. uning 82 ta birinchi raunddagi nokauti ham shunchaki chiqarib tashlashdek emas edi, balki ringdan chiqib, ucha-uchasancha qoʻl koʻtarib xalq bilan birga bayram qilish edi. men oʻsha vaqtda Toshkentda boʻlmaganim yoʻq, oʻrtoqlar bilan oʻtirgan edik, televizor eshittirar edi — butun maydonda odamlar qoʻllarini osmonlarga koʻtarganlarini koʻrdim, ayrimlari yigʻlab qolgan edi. bu shunchaki gʻalaba emas edi, bu xalqning oʻzi uchun qilgan gʻalabasi edi. yigitning shaxsiy sifati — bu qoʻshni boʻlib qolish, hech qachon yuqorilarga oʻrashib ketmaslik. Doʻsmatov hech qachon yuragidan xalqini chiqarib yubormagan. u ringda qanchalar koʻp raqiblarini xalq uchun yenggan boʻlsa, shuncha koʻp ham muxlislar bilan qoʻl siqish uchun vaqt topgan. mana shuning uchun xalq unga "ustozimiz" deb murojaat qiladi — u qilib koʻrsatganidek, chempionlikka erishish yoʻlida ham inson boʻlish mumkinligini. qisqasi, shunday qilib boʻldi: medal vaqtinchalik bo'lsa, qahramonlik esa davom etadi. Doʻsmatovning oldingi avlodlarimiz uchun boʻlgani kabi, hozirgi yoshlarga ham u umid nuri boʻlib qolmoqda. oʻtirgan choyxonada bola otasiga: "men Doʻsmatovdek boʻlishni istayman" deganida — bu allaqachon xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatadi. qahramonlik shunday boshlanadi: xalq oʻzingniki ekanligini bilib olganda.

Avvaliga eshitmoqchimanki, bir vaqtlar Toshkentda "Paxtakor" stadioni oldida Doʻsmatovni qoʻl koʻtargan odamlarni koʻrgandim — men ham qoʻlimni osmonlarga koʻtarib qoʻydim, yigʻlamay qolgan edim, lekin bularning hammasi yuragimda qolibdi... 😱 Boshqalar gapira boshlagan vaqtda — men oʻziga xos narsani tushundim: Rio-2016 oltini boshqa vaqtdayoq xalq uchun mavjud boʻlgan boʻshliqni toʻldirib berdi... lekin Hasanboyning qahramon boʻlishiga sabab uning oʻzi edi! 82 ta birinchi raunddagi nokaut — bu oddiygina gʻalaba emas, bu xalq uchun qilgan jang edi... mahallamizda hammasi shunday boʻlardi: "Ustozimiz qayerda boʻlsa, oʻsha yerda yurt boʻladi", deganlar — haqiqatan ham, u xalqdan chiqib ketmagan, balki u bilan birga yurgan... Mana shu narsa eng asosiysi edi... jahon chempioni boʻlish boshqa narsa, xalq qahramoni boʻlish esa butunlay boshqacha hikoya! 🔥 Ota-onalar farzandlariga: "Doʻsmatovdek boʻling" deb aytishar — bu oʻzimizniki ekanligimizni bildiradi... vaqt oʻtishi bilan qoladigan narsa medal emas, uning orqasida turgan xalqning his-tuygʻusi edi... Shunday qilib boʻldi... oʻshandan beri oʻtgan yillar davomida uning hayoti xalqning hayotiga aylandi — bu shunchaki omad emas, bu xalqning oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatadi! ❤️

Do'stlar, negadir hammangiz Hasanboyning medalini, uning xalq ramzi ekanligini haddan tashqari ko'tarib yuborasiz... lekin uning oldingi avlodimiz uchun qanday bo'lganini unutib qo'ymaysizmi? 😤 1996-yilda Atlantada oltin medalni qoʻlga kiritganimizda xalqimiz uchun qanday bo'lgan edi? Albatta, buyuk gʻalaba edi, lekin qahramonlik birdaniga kelmaydi — vaqt talab qiladi! Siz Hasanboyning medalini koʻrsatib yurgansiz, lekin 1996-yilgi Atlanta medalini nima qilish kerak? U vaqtda Xudoyberganov xalqning yuragini qanday qilib olgan edi? Unda ham xalq "ustozimiz" degan edi, lekin bugungi kunda Doʻsmatovdek qahramonimiz yoʻq edi! Vaqt oʻtib ketdi — medal vaqtinchalik bo'lsa, qahramonlik esa xalqning oʻziga boʻlgan ishonchini va davom etishi kerak! Men bu yerda Andijonlik ekanman, va oʻz maydonimizda oʻynaganda koʻrganim: Doʻsmatov xalq bilan birgalikda kurashgan. Uning 82 ta birinchi raunddagi nokauti — bu oddiy gʻalaba emas, bu xalq uchun qilgan jang! U ringda gʻalaba qozongan, lekin xalq bilan qoʻl siqish uchun ham vaqt topgan! Bu esa koʻrsatadiki, medal natija, lekin qahramonlik — xalqning oʻzi bilan birga boʻlishida edi! ❤️💪

Olam bilan ozgina dunyo bilan, Hasanboy haqida nima deyish mumkin! 😤 Bir kuni Andijonlik do'st bilan choyxonada oʻtiribdi, televizorga Doʻsmatovning yangi jangining qisqacha kadrini chiqaribdi — yigit birinchi raundda nolauni tenglab, soʻng qolib ketgan. Do'stimning yuzi butunlay boshqa tusga kirdi: "Bora, bu yerda xalq nimadirni his qiladi!". Chunki u darrov boksdagi texnikani emas, balki uning orqasida turgan ma'noni ko'rib qoldi — xalq uchun kurashayotganini! 🔥 Va ha, 82 ta birinchi raunddagi nokaut... bu shunchaki raqam emas, balki xalqqa yuborgan xabar — "Men siz bilanman!". Va buni o'zimizni muxlislar orasida yaqinroqdan ko'rib ham bilyapmiz: stadionlarga kelgan vaqtlarda odamlar shunchaki qo'llarini ko'tarib qolmay, Doʻsmatovning harakatlaridagi insonparvarlikni ham ulug'laydilar. Bu esa shuni ko'rsatadiki, medal vaqtinchalik boʻlsa, uning orqasida turgan xalqning his-tuygʻusi — abadiy! ❤️

Boshimda shunday bir narsa aylanardi: Hasanboyning qahramonligini faqat medal bilan cheklashning oʻzi notoʻgʻri. 82 ta birinchi raunddagi nokaut — bu shunchaki statistika emas, balki xalqqa yoʻllagan unutilmas xabar. Qani, shunday boʻlsak, oʻzimdan boshlayman: men Doʻsmatovni oʻrta maktab davrimdan bilaman, uning har bir urushi televizor ekranida boʻlib oʻtgan. Oʻshanda ham yuragimda gʻalaba yuqorida turardi, lekin hozirroq tushunaman — gʻalaba unga emas, balki xalqqa tegishli. Uning xalq bilan aloqasi haqiqatan ham noyob. Ringda gʻalaba qozonganidan soʻng xalq bilan qoʻl siqishi, bayram qilish — bu hamma joyda uchramaydigan narsa. Men oʻzim ham stadionda boʻlgan vaqtlarim bor, uylarimizdan chiqib, televizor oldiga oʻtirgan odamlarning yuzlarida qoʻl koʻtarishni eslayman. Bu faoliyatni medal bilan oʻlchab boʻlmaydi — bu umid va ishonchning oʻzi edi. Shu bilan birga, boshqa avlodlarimizning qahramonlarini unutish mumkin emas. 1996-yilgi Atlanta — bu boshqa vaqt, boshqa xalq ruhiyati edi. Xudoyberganovning gʻalabasi buyuk boʻldi, lekin u Xudoyberganov edi — vaqt oʻtishi bilan oʻz oʻrnini egallab, yangi avlodning qahramoni Doʻsmatovga yoʻl ochdi. Vaqt oʻzgaradi, qahramonlar ham oʻzgaradi. Demak, Hasanboyning qahramonligini medal bilan bogʻlash — bu jarohat boʻlishi mumkin. Qahramonlik uning xalq bilan birgalikda qilgan ishlari, uning shaxsi, uning orqasida turgan milliy ishonchdir. Medal esa ularning boshlanishi edi, tugashi emas.

Odamlar, Doʻsmatovning xalq qahramoni ekanligi haqida gap ketaveradi — lekin o'zingizni shu bilan qiyoslashganingizga keldimmi, hammasini qayta o'ylab qolasanmi? Ishona, uning 82 ta birinchi raunddagi nokauti — bu oddiygina "82 marta birinchidan raundda yengdi" degani emas. Bu xalqga yuborgan xabar: "Men buni siz uchun qildim, do'stlar". Olimpiada oltinini qoʻlga kiritgandan soʻng, u ringdan chiqib, muxlislar bilan qoʻl siqib, oʻynash shu edi degandek — mana shunday kichkina narsa oʻz-oʻzidan qahramonlikni tugʻdiradi. Boshqalar Atlantadagi medalni eslatmoqda, lekin undan keyin xalqning qoʻllarini koʻtarib yigʻlagani yoʻq edi, yoʻq. Xudoyberganovning gʻalabasi buyuk edi, lekin u oʻsha vaqtning mahsulidir — yangi avlod esa Doʻsmatov bilan oʻzini topdi. Uning rekordlari va ishtiroki orqali xalq oʻzida umidni koʻrdii: "Ullarimizdan chiqib ketgan bola jahon chempioni boʻlsa — biz ham qila olamiz". Bu xalq ruhiyatidagi oʻzgarish edi. Choyxonada oʻtirgan bola otasiga "Doʻsmatovdek boʻlsam boʻlarmi?" deganida — bu allaqachon xalq uchun meningidan boshlangan yangi yoʻl edi. Qahramonlik medal bilan tugamaydi, u xalqni oʻzgartiradigan voqea bilan boshlanadi. Va Doʻsmatovda shuning oʻzi bor.

Rostini aytsam, bu 82 ta birinchi raunddagi nokautlar necha marotaba gapirishlarimni oldi — Xudoyberganovning vaqtida ham xalq yuragi qattiq urar edi, lekin Hasanboynikidek... ACHCHIQ! Chunki u bilan birgalikda yugurardik, qoʻllarimizni osmonlarga koʻtarardik, yigʻladik biz... 😱🔥 1996-yilda Atlantada gʻalaba qozongan edi — ular stadda qoʻl koʻtarib yigʻlagan vaqtda men shu yerda, Navbaxor stadionida oʻtirgan edim, oʻsha damni eslayman... Ammo qani, uning orqasida xalq bilan toʻliq birga boʻlganligi yo’q edi! Doʻsmatov esa? Qayerda boʻlsa, u yerda xalq boʻlar edi — ringdan chiqsa, qoʻl siqsa, bayram qilsa... bu boshqa narsa! Bopladingizmi? Va shu ikki soniya qiyoslash uchun kifoya: Xudoyberganov medalni olib, shaxsiy hayotga ketdi, Hasanboy esa xalqning orzusini oʻz qoʻliga oldi — bunda "qahramon"ni medal bilan oʻlchab boʻlmaydi! Chunki uning orqasida xalqning oʻzi turgan edi! 💪❤️ Nima deyishim keladi — bu xalqimizning oʻzi bilan faxrlanishi, boshqa narsa emas!

Aka, Temur o'ylab qoldi va men ham shu gaplarni o'zimning yuragimda his qilishni boshladim... 😤 Chunki do'stlarimizning har bir so'zida haqiqat bor — Rio-2016 bu boshqa vaqt edi! 82 ta birinchi raunddagi nokautlarning har biri xalqqa yuborilgan xabar edi... va bu xalq bilan birga yurish edi! 🔥 Men o'zimni eslayman, ota-onam Andijonliklar bilan stadionda Doʻsmatov ringdan chiqib kelganida qanday yigʻlaganlarini... ularning qoʻllari osmonlarga ko'tarilgan edi, ovozlar "Hasanboy! Hasanboy!" deb chaqirardi... bu medal bilan o'lchanadigan narsa emas edi! 💪 Bu xalqning o'ziga bo'lgan ishonchi edi, ularning istagi edi! Lokomotiv_Fanat haqida aytganda — Atlantadagi oltin albatta buyuk edi, lekin Doʻsmatovning orqasida xalq bilan birgalikda yurganligi yoʻq edi! Xudoyberganov xalq qahramoni boʻldi, lekin xalq bilan qoʻl siqish uchun vaqt topdi-mi? Men buni hayolga sig'dira olmayman... Doʻsmatov esa har gal shu qilib keladi! Stadiondan chiqib ketgandan keyin ham uning nomini olqishlar davom etar — bu qahramonlikning o'zi edi! ❤️ Choyxonada oʻtirgan bola "Doʻsmatovdek boʻlsam boʻlarmi?" deb soʻraganida — bu allaqachon xalq ruhiyatidagi oʻzgarish edi! Bu medal bilan tugamaydigan umid edi... bu xalqning oʻziga boʻlgan ishonchi edi! 🔥 Vaqt oʻtib, ular Doʻsmatovni unutmaydilar — uning rekordlari, uning jangi, uning xalq bilan birgalikda qilgan ishlari... mana shu narsa qahramonlik! Medal vaqtinchalik, xalqning his-tuygʻusi esa abadiy!