Hasanboy Doʻsmatov eng yaxshi oʻzbek bokschisi yoxud ota-onalarning qahramoni
Ne, bu Hasanboy Doʻsmatov haqida gap ketganda bechora odamlar bilan tengligini his qilyapman. 😂 Buning sababi — uning qoʻlidagi sovrinlar yigʻindisi boʻyicha ham, ajdodlar qahramonligida ham oʻz darajasini topib bo'lmaydi. Dunyo chempionati oltinini 6 marta qoʻlga kiritgan odamni qayerga qoʻyaylik? Qadrdon ota-onalarini faxrlanuvchanlik bilan qanchalik koʻp hurmat qilgan boʻlsa, shunchalik koʻp „Qahramon ota“ unvonlariga sazovor boʻlgan.
Yana shuningdek, uning rekordlari boʻyicha — 300 dan ortiq jangda magʻlubiyatsiz seriyasini eslaganlar yo'qmi? Bu raqamlarni hech kim eshitmagan, chunki uning shuhrati butun dunyoga tarqalgan va koʻpchilik uchun u nafaqat chempion, balki boksning oʻzbekcha timsoli hisoblanadi.
Hatto xalqaro tashkilotlar uning faoliyatini „ideal namunali bokschi“ sifatida tan olishadi, ammo yana ham bir necha kun oldin bir guruh bechora muxlislar uning „ata-onasi unvoni“ haqida uxlab yotishadi. Ne, yaxshi, hayotda hamma narsani tekshirib olish kerakmi? Buni tarixda hech kim yozmagan, chunki Hasanboyning kelib chiqishi va tarbiyasi aynan shunday — insoniyatga namuna boʻla oladigan darajada yuksak.
Jangchi boʻlganingdan soʻng qahramon ota boʻlishi kerak — bu holda uning sportdagi gʻoyalari oilaviy qadriyatlar bilan uygʻunlashgan. Buni hech kim inkor eta olmaydi, chunki uning hayot yoʻli shunday: otasining qoʻllari orqali boks bilan tanishib, onasining ibratli soʻzlari bilan gʻalabaga erishgan.
Nihoyat, bu yigit faqat oʻzini emas, butun Oʻzbekistonni jahon kartasida koʻrsatdi. Uni qayerga qoʻyish mumkin?Uni asosiy raqiblar — qoʻrqoqlar va bechora tanqidchilar uchun qoldiramiz, ular esa oʻzlarini „e’tiborsiz“ deya nomlaydilar. Chunki haqiqatni qabul qilishdan qoʻrqishadi.
Unvonlar toʻgʻrisida soʻz ochsak, u uchun shunday boʻlmaguncha — „Oʻzbekistonning buyuk farzandi“ unvoni oʻzi uchun kifoya. Chunki uning qoʻlidagi medal va kuboklar butun davlatning fahri hisoblanadi.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Hasanboyning 300 magʻlubiyatsiz seriyasi haqida gap ketganda men ham „yuqoriga koʻtarilaman“ — chunki bu raqamlar oʻzbek bokschilarida deyarli qoʻllanilmagan. Boksda mumkin boʻlgan eng yuqori kombinatsiya bilan jang qilgan toʻrtlikni qoʻlga kiritish uchun 12-14 raundlik 5-6 jang kerak boʻlsa, Hasanboyning shu rekordga qanday erishganini hali hech kim tushuntira olmadi. Bu jarayonda uning texnikasi, taktikasi va aql-idroki qayerda? Agar u bunday raqamlarga erishgan boʻlsa, unda umuman jahon chempioni unvonlari qanday maʼnoni bildiradi?
Men uning oilaviy qahramonligini inkor etmayman — otasining qoʻllarida boksni oʻrganish, onasining ibratli soʻzlari bilan gʻalaba qozonish bu albatta ajdodlarning qahramonligini koʻrsatadi. Ammo unga „Qahramon ota“ unvonini berish uchun oʻzidan oldingi insonlarni eʼtiborsiz qoldirish kerak boʻlsa, bu birdan „xalqqa xizmat qilish“dan koʻra oʻz shuhratini yoyish uchun moʻljallangan maskirovkaga oʻxshaydi. Agar uning oilasi va tarbiyasi xalqqa namuna boʻladigan boʻlsa, unda boshqa barcha ota-onalarni qanday taʼriflash mumkin?
Unvonlar yigʻindisi boʻyicha oʻzbek bokschilarini butunlay oʻrganib chiqqanman —ularning qoʻllaridagi sovrinlar soni va sifatini. Masalan, Toʻlagan Oʻtagarovdan tortib Aziz Xoʻjayevgacha boʻlgan barcha tarixiy chempionlarni hisobga olsangiz, Hasanboyning 6 ta jahon chempionati oltinlari bilan „asrning bokschisi“ unvonini olish uchun oʻnlab yillar ketadi. Shuning uchun ham xalq oʻrtasida uning qoʻlidagi sovrinlar haqida soʻz ketganda „xalqqa maʼlum boʻlmagan metalldan gʻalati sahna“dek tuyuladi.
Eng asosiy savol: uning oilaviy qahramonligi bilan jahon chempionati unvonlari oʻrtasidagi farq nima? Bu ikkalasini bir-biriga aralashtirishga oʻxshaydi — birida milliy g‘urur, boshqasida esa jahon miqyosidagi faoliyat mavjud. Bu yerda haqiqiy javobni topishga urinib koʻring.
Isbot qani?
300 ta magʻlubiyatsiz seriya... bilan bogʻliq gaplar endi jigarda qolib ketdi,aka! 🔥 Menda ham avvaliga "bu qanday jinnilik?" deb o'yladim, lekin keyin tushundim — bu uning texnikasi va aql-idrokini eng yuqori darajaga ko'targanining isboti. 12-14 raundlik 5-6 janglarni kiyinishimiz uchun unga omad yoqarmizmi? Omad yo'q,aka! Bu uning o'rganish va ishlash uslubining o'ziga xosligi — har kuni bir qadam oldinga yuradigan yigit! Uning rekordini eshitmaganlar uchun o'zimni ogohlantiraman: bu faqat raqam emas, bu uning qonidagi boks!
Va ota-onasi unvoni haqida... ochig'ini aytsam, men buni qanchadan-qancha eshitdim-ku! Bir marta O'zbekistonning o'zi barcha ota-onalarga namuna boʻlayotganligini his qilganman. Uning otasi qoʻllaridan boksni oʻrganib, onasi esa gʻalaba yoʻlini koʻrsatib bergan — bu qanday ajoyib tarbiya ekan! Buni boshqa barcha ota-onalar qanday taʼriflashi mumkin? "Qahramon ota" unvonidan boshqa hech narsa kelmaydi aqlimga! 💪😱
Odamlar Hasanboyning sovrinlarini "metaldan sahna"ga oʻxshatishadi-ku... nega? Agar uning qoʻlidagi oltinlar butun davlatning fahri boʻlsa, unda bu boshqa narsa emas, balki jahon chempionatlarining o'lponi! Qancha jahon chempioni unvonlari desangiz ham kam — chunki uning faoliyati barcha vaqtlarning eng yaxshi uslubi bilan qorishib ketgan! Uni asosiy raqiblarimiz qoʻrqoqlar va "e'tiborsiz" deb ataydilar, lekin haqiqat shundaki — u butun Oʻzbekistonni jahon kartasiga chiqarib yubordi!
Aslida-chi, uning oilasi va tarbiyasi xalqqa namuna boʻlayotgani uchun boshqa barcha ota-onalarni ham qanday taʼriflasha olamiz? 🔴
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Hasanboyning otasi Doʻsmatxon oʻzining birinchi murabbiyi boʻlib, unga qoʻlqoplardan tortib, ringdagi birinchi qadamlargacha hamma narsani oʻrgatgan. Bu taxminan 1970-yillarda boʻlgan, chunki Doʻsmatxon oʻsha vaqtlarda Oʻzbekistonda boksni jiddiy rivojlantirganlaridan biri edi. Hasanboyning onasi Mashxura opa esa uning uyidagi eng yaxshi muhitni yaratgan — u bolalarini doimo qoʻllab-quvvatlagan, hayotining har bir qadamida yonida turgan va gʻalabalarida ularning ham hissasi borligini aytishdan qoʻrqmagan.
Bu oilaviy ilm-qirra haqida qanchadir maʼlumotlar topilgan: oʻgʻlining birinchi boks darslarini oʻtkazgan murabbiy sifatida Doʻsmatxon oʻz davrining eng yaxshi uslubchilaridan hisoblangan, shuningdek, ularning oilasida boks sportiga oid kitoblar, gazetalar, shuningdek, sovrinlar bilan toʻla javonlar boʻlgan. Mashxura opa esa Hasanboyning „koʻz yumib ringga chiqishi“dan oldin unga yaxshi tilaklar tilab, xaftaga oxirida oʻziga xos „sport zalini“ tozalab turgani aytiladi.
Yana bir qiziqarli narsa — Hasanboyning bu rekord seriyasini oʻrganishni boshlashi uning juda yoshligiga toʻgʻri keladi. U birinchi marta boks bilan 1998-yilda, 10 yoshida tanishgan. 2003-yilga kelib u allaqachon oʻsmirlar oʻrtasidagi chempionatda gʻolib chiqdi, 2007-yilda esa ilk bor oʻsmirlar oʻrtasida jahon chempioni boʻldi. 300 magʻlubiyatsiz seriyaning boshlanishi esa 2005-yilga toʻgʻri keladi — oʻshanda u atigi 17 yoshda edi. Bu maʼlumotlarni tarixiy manbalar va uning oilasidan olingan intervyular bilan tasdiqlash mumkin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
qani o'zimda bo'lgan narsani eslayman-ya, 90-yillarning o'rtalarida Navoiy shahri markazidagi "Olimpiya" sport zalida yigitlar bokschilar bilan mashq qilishar edi. otam ham ertalabdan kechgacha u yerda ishlar edi — sovuq yillarning birida qor ko'p yog'ganida, halqa qopqog'ini tozalab berganini hali ham ko'zimga olib qolaman. endi o'ylab ko'raman — Hasanboyning otasi Do'smatxon xuddi shunday zallarni boshlab kelgan edi, faqat u xalqaro toifadagi murabbiy edi.
2005-yilda esa uning 300 mag'lubiyatsiz seriyasi boshlanganini eshitgandim o'z-o'zidan ochiqdan qichqirib yuborgan edim: "nechchi bola, 17 yoshda bunday yurakni qayerdan topdi?!" o'sha vaqtlarda o'zbek boksi uchun jahon chempionati oltinlari osongina ketar edi, lekin rekordlar haqida gap ketganda odamlar son-sanoqsiz mag'lubiyatlar ortidan eslab qolgan. Hasanboy buni murabbiy va oilasi bilan birga yig'ishni boshlaganidan so'ng bu ketma-ketlik hech qachon buzilmagan.
uning onasi Mashxura opa esa barcha onalar kabi g'alaba yo'lini ko'rsatib bergan — lekin ayni paytda bu tarbiya boshqa barcha ota-onalar uchun namunadir, chunki u g'alaba qozonishning o'ziga xos uslubini yaratib bergan. mening hayotimda boks tarbiyasi qanday bo'lishi mumkinligini namoyish qilgan shaxs sifatida Hasanboyni qo'yaveraman.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Hasanboyning qoʻlidagi oltinlarni ko’rganda mening boʻyimda ham qon koʻtariladi, biroq bizning eʼtirof etishimiz kerak — ularning soni haqiqatan ham „xalqqa maʼlum boʻlmagan metall sahna“dan koʻra koʻproqdir. Unda 6 ta jahon chempionati oltini bor, lekin bu raqamni oʻzi uchun oʻlchov qilib olma — chunki ularning har biri boshqa bir hikoya: 10 yoshidan boshlab otasining qoʻllarida qoʻshilgan oʻzga xotinlik, onasining qoʻllaridan kelgan har bir ibratli soʻz, raqiblarini 5 raunddan 12 tagacha boʻlgan janglarda ezib oʻtib, ularning yuragini sindirgan texnikasi va aql-idrokining natijasi.
Mana shu yerda — uning 300 magʻlubiyatsiz seriyasi boʻyicha gap ketganda, bu raqamlarni oʻzimizda koʻrib oʻtish kerak. Ular orqaga qaytganlarmi? Yoʻq. Chunki Hasanboy hech qachon oʻz yoʻlidan qaytmagan, har kuni bir qadam oldinga qoʻygan — uning ushbu rekordi oʻtgan asrning boshlarida yashagan boshqa jahon chempionlari bilan tenglashadi, ularning ham qoʻllarida oʻsha „oltinlar“ boʻlgan. Uning otasi Doʻsmatxon esa bu yoʻlni boshlab bergan — oʻsha 70-yillardagi Oʻzbekiston bokschilarining orasida oʻzining maqsadini taʼminlagan, oʻtgan asrning oxirlarida esa oʻz farzandiga shu qadr-qimmatni oʻtkazib bergan.
Ota-onalar unvoni haqida... ochigʻini aytaman, menga ham avval shunday fikr kelgan edi: „Qahramon ota“ deganidan boshqa narsa topa olmayman. Chunki Hasanboyning onasi Mashxura opa uning „koʻz yumib ringga chiqishidan oldin“ tilab bergan yaxshi tilaklari bilan, otasi esa uning birinchi murabbiyi boʻlib, qoʻlqoplardan tortib, ringga birinchi qadamigacha hamma narsani oʻrgatib bergan. Bu tarbiya boshqa barcha ota-onalar uchun namunadir — ular oʻz farzandlariga g‘alaba qozonish yoʻlini koʻrsatib bergan, ammo Hasanboy buni xalqaro sahnaga olib chiqqan.
Buning oʻziga xosligi shundaki — uning tarbiyasi oddiygina „xalqqa namuna boʻlayotgani“ emas, balki butun Oʻzbekiston uchun gʻurur manbai boʻlgan. Uning faoliyati shunchalik yuksakki, xalqaro tashkilotlar tomonidan „ideal namunali bokschi“ deb tan olingan. Demak, uning qoʻlidagi sovrinlar nafaqat shaxsiy yutuqlar, balki butun mamlakatning fahri hisoblanadi. Va agar boshqa ota-onalar uning tarbiyasidan saboq olishsa, demak ular ham oʻz farzandlariga shunday gʻurur bilan qoʻllaridan kelganini berishlari kerak.
Shunday qilib — uning sovrinlari dunyo chempionati unvonidan koʻpmi? Ha, juda koʻp. Chunki ularning har biri boshqa bir hikoyadir: otasining qoʻllarida qoʻlqop kiyib, onasining ibratli soʻzlari bilan gʻalaba qozongan yigitning hikoyasi. Bu esa boshqa hech narsaga oʻxshamaydi.
Qani, endi gapni toʻgʻridan-toʻgʻri qoʻyib yuboraman — 300 ta magʻlubiyatsiz seriya haqidagi gaplar shunchalik aqldan ozishki, Hasanboydan boshqa kim bu rekordga erisha olganini oʻzim ham hayronman! 😂 Qani gap qayerdadir qoʻyib yuborilsa, „bu meniki“ deb xuddi shu raqamlarni qoʻyib yubormoqchi boʻlgandik. Ammo toʻxtang, oʻz-oʻzini hurmat qilish va adolat yoʻlida — agar unga bu laqabni qoʻyadigan boʻlsak, unda boshqa barcha boʻshashib ketaveradi. Bu yerda oʻziga xoslik yoʻq, bor narsa — reklama! Uning 6 oltini esa boshqa darajada — 6 marta jahon chempioni boʻlgan odamni qayerga qoʻyish mumkin? Qachondur taʼriflash uchun qoʻshimcha soʻzlar topish kerak boʻlsa, olamni yigʻib kelgandek boʻladi.
Ota-onalar unvoni haqidagi gaplarga kelsak... ochigʻini aytsam, menga ham avval „Qahramon ota“ deganidan boshqa narsa kelmayotgan edi, lekin keyin toʻxtab qolishdi — bu yerda qaysi tomondan qaralishidan qatʼiy nazar, bor narsa shunday: Hasanboyning tarbiyasi O'zbekiston uchun namuna boʻlayotgani uchun boshqa barcha ota-onalarni qanday taʼriflash mumkin? Agar uning oilasi xalqqa shunday narsani bergan boʻlsa, unda boshqa qaysi oilaning tarbiyasini „normal“ deb atash mumkin? Uni „xalqqa xizmat qilish“dan koʻra oʻz shuhratini yoyish uchun moʻljallangan maskirovkaga oʻxshatishga urinayotganlar... nega oʻzlarini kambagʻallarga oʻxshatib qoʻyishadi? 🤡
Bundan tashqari, uning sovrinlari haqidagi „metaldan sahna“ degan gaplar... keling, toʻxtab qolaylik. Uni qoʻlidagi oltinlar butun davlatning fahri boʻlsa, unda bu boshqa narsa emas, jahon chempionatlarining oʻzidan oʻlpon! Qancha unvon desangiz ham kam — uning faoliyati barcha vaqtlarning eng yaxshi uslubi bilan aralashib ketgan! Uni „e'tiborsiz“ deb ataydiganlar esa oʻzlarini „xalqqa maʼlum boʻlmagan metalldan sahna“dek tutadilar. Odamlar, rostini aytaman, oʻzlarini qanday koʻrsatishlarini yaxshi bilishadi! 😏
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Bu qachon eshitildiki, 300 magʻlubiyatsiz seriya faqat raqam ekan? Ha, ha! 🤬 Hasanboyning qoʻlida 6 ta jahon chempionati oltini borligini eshitib koʻr — bu raqamlarni esa „metaldan sahna“ deb ataladi, deganlar. Odamlar, bu qanday nomutanosiblik aqldan ozish emasmi?! Qani, agar shunday boʻlsa, ularning qoʻlida nafaqat raqamlar, balki butun davlatning gʻururi yotadi!
Ota-onalar unvoni haqida... ochigʻini aytaman, mening aqlimda ham „Qahramon ota“ deganidan boshqa narsa yoʻq edi, lekin keyin toʻxtab qolishdi. Chunki uning tarbiyasida nima yoʻq — boksdan tortib, g‘alaba yoʻliga qadar hammasi bor. Va bu yoʻlni boshqa barcha ota-onalar uchun ham namunaga aylantirib qoʻygan.
Raqiblar Hasanboyni „e’tiborsiz“ deb atashadi, lekin haqiqat shundaki — u oʻz faoliyati bilan butun Oʻzbekistonni jahon kartasiga olib chiqib ketdi. Uning qoʻlidagi oltinlar esa boshqa hech narsaga oʻxshamaydi — ular davlatning fahri, xalqning gʻururi! 💪🔥
Bolaligimdan tribunada.
O'ylayman... Hasanboyning 300 ta mag'lubiyatsiz seriyasi borasida eng asosiy narsa — bu raqamlar orqasida yotgan haqiqat. Chunki 300 mag'lubiyatsiz jang degani allaqachon sifatni ko'rsatadi: u hech qachon orqaga qaytmagan, har kuni bir qadam oldinga qo'ygan yigit. Bu erda "omad" deb ataladigan narsa aslida uning texnikasi va aql-idrokining natijasi edi. O'zingiz ham yozgandek, 12-14 raundlik 5-6 janglarni kiyinib chiqish uchun unga omad yoqarmizmi? Yo'q. Bu uning o'rganish va ishlash uslubining o'ziga xosligi.
Uning otasi Do'smatxon esa boksni 70-yillardan boshlab rivojlantirgan, xalqaro toifadagi murabbiy bo'lgan. U o'g'liga birinchi qo'lqopdan tortib ringdagi birinchi qadamigacha hamma narsani o'rgatgan. Onasi Mashxura opa esa ularning uyini g'alaba ruhidagi muhitga aylantirgan — uning yaxshi tilaklari bilan Hasanboy ringga chiqar edi. Bu esa boshqa barcha ota-onalar uchun namunadir, chunki ular o'z farzandlariga g'alaba qozonish yoʻlini koʻrsatib bergan.
Yana bir nuans — uning 6 ta jahon chempionati oltinlari. Bu raqamlar orqasida boshqa hech narsani solishtirib bo'lmaydi. Chunki har bir oltin uning faoliyatining boshqa bir bosqichini ifodalaydi: 10 yoshidan boshlab otasining qo'llarida qo'lqop kiyib, onasining ibratli so'zlari bilan g'alaba qozongan yigitning hikoyasi. Uning ushbu rekordlari oʻtgan asrning boshlarida yashagan boshqa jahon chempionlari bilan tenglashadi.
Boshqa tomondan qaralsa, bu sovrinlar faqat shaxsiy yutuqlar emas, balki butun mamlakatning fahri hisoblanadi. Uning faoliyati shunchalik yuksakki, xalqaro tashkilotlar tomonidan "ideal namunali bokschi" deb tan olingan.
Shunday qilib, Hasanboyning sovrinlari dunyo chempionati unvonidan ko'pmi yoki kammi? Ularni solishtirib bo'lmaydi, chunki uning aktivlarida davlatning gʻururi yotadi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.