GKG legendaga qaytishimizda yoqib ketgan olov
yo ahmoqlar yigʻini, o'sha avgust oyi... esimga tushgandek, oʻtgan hafta nonushtada qandolatga oʻtirgan edim, do'stimning kichkina oʻgʻli: "bu mening bobomning eng yaxshi do'sti, u kimligini bilasizmi?" — deydi, men esa "albatta, ular boks haqida gapiradilar" deb o'yladim. keyin u oʻzining telefonini koʻrsatdi — goʻyoki uslubiy boʻlsa, oʻsha vaqtda ekranda Canelo bilan GGG ringga chiqishdi, yon tomonida qoʻllarini qoʻyib, ogʻzidan quvur bilan, boshqa yoʻl bilan emas. qolganlar kabi, qoʻllarim koʻtarilib ketdi, "vay! — deb qichqirdim, — mana shu joydan boshlanadi!"
yuqori darajadagi janglar odatda 15-20 daqiqa davom etadi, ammo oʻshanda qoʻllarimning terisi qichigan edi, onamning oldidagi televizor oldida tizzalarimni surdim — ertangi kunga reja boʻlmagandi, faqat "bugun GGG qayta gʻalaba qozonadi" degan bir narsa. va u qaytadan gʻalaba qozondi, ammo keyinroq — 8-raundda biror narsa buzilib ketdi, an'anaviy GGG oldida pastga tushirmaydigan zarbalari ketma-ket tushdi, Canelo erkakdek kurashdi, lekin... 11-rundagi bu tirbandlik hamma narsani oʻzgarganini eslatadi.
uning shaxsiyati deyarli yoʻq edi, gʻazabning toʻlqini edi. Golovkinning qoʻli bir vaqtning oʻzida qon bilan qoplandi — oyoqlariningosti oʻyinchoqday ishlardi, boshqalar esa ring boʻylab unga nisbatan yugurardi. qonlar koʻtarilib, halol jangchilarning hikoyasini yaratardi. bu men uchun boks emas edi, bu — GGGning qilgani bilan butun dunyoni toʻxtatib qoʻygani. keyin uni yuqoriga koʻtarganlarida, qoʻllari orasida uzra nima boʻlganini bilgim yoʻq, lekin yurakning ichida meningcha boshqa narsa bor edi — "yana bir bor".
10 yildan soʻng boshqa bir yigit ringga chiqdi, boshqa rangdagi shortiklar, boshqa qichqiriqlar, lekin menda oʻsha ogohlantiruvchi qoʻngʻiroqlar chalinayotgandek boʻldi. yana mening qoʻllarim koʻtarilib ketdi, lekin bu safar boshqa yoʻl bilan — ichimdagi sovet stadionidagi qizg‘inona hislar kabi. oʻshani menga hech kim berolmaydi, men unutmayman, va sizlar?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oftobning eng qizigʻi shu yerdagi kofe bilan gapiramiz edi, choyimni qoʻyib, qoʻlimdagi telefonning ekraniga koʻzim oʻynaganida — "Bu mening ulugʻ bobomning eng yaxshi doʻsti" degan gapni eshitdim, bir oz biroz, lekin yuzimdek yaxshi esladim, oramizda esa parda ortidan... Aliyevlar oilasi haqidagi dokumental film bor edi 😱🔥 "Nega?" deb so'radim, "chunki u qon to'kdi, boks bilan shug'ullanadi" degan javob keldi!
Qo'llarim koʻtarilib ketdi, parda ortidan ovozlar yetib keldi — "KG KG KG!" bosildi, tikilib qoʻydim, yurak urishi qanchalik eshitilishini bilmayman, lekin o'sha zahotiyoq eshikka qochdim, uyimizdagi eng katta ekranda GGG ringda tursin, qoʻllari koʻtarilgan, yuzi qonga boʻyalgan, boshqa hech kimga oʻxshamaydigan holatda — meni uzoq vaqt oldin dunyo buni koʻrganini unutgandim!
O'zimni qoʻl ushlab olishim qiyin boʻldi, chunki 11-rundagi tirbandlikda u boshqa odamga oʻxshardi — qoʻllari qon bilan qoplangan, oyoqlari harakatda, boshqalar esa unga nisbatan yugurar edi... Mening onam qoʻrqib: "bola qoʻying, boʻgʻazingizni sindirib qoʻyverasiz!" dedi, lekin men uni e'lon qila olmadim! Bu yerda — janglardagi yoʻqotish emas, shon-shuhrat, gʻurur edi!
Oʻsha zahoti oʻyladim: "Bu odam butun dunyoni oʻzining oddiy mahorati bilan toʻxtatib qoʻygan!" va hozir ham shunday his qilaman — bu GGG efiri dunyoning boshqa burchagida eshitilganda yurak qanchalik tezboshardi!
Oftobda oilaviy yigʻilishda boʻldik — nonushta stolida oʻtirganmiz, choynakdan yangi choy quyilgan edi. Ota tomonidan bobomning singlisi kelibdi, uning qoʻlida esa eski telefon. "Bu meni oʻpkaning kichkina qismi" deganimda barcha kulib yubordilar, lekin u ovozini pasaytirib: "Bukasheki muxlis boʻlishidan oldin unga nimadir boʻlib qoladi", dedi va telefonini koʻrsatdi. Qoʻshnilar qoʻliga oʻtirgan ekranda esa — ringda shunchaki soʻnib ketgan alanga ketidan tutilib qolgan, quduqdek qon oqayotgan GGG koʻrinardi. Uning qoʻllari shunchalik tezkor ediki, boshqa tomondagi barcha narsa qora tus oldi, lekin bu qonlar emas, oʻsha yashil oʻtloqlardan ustiga suyanib turgan qahramon ediki.
Men bir zumda yodimga tushdirdim — oʻsha 2017-yilning avgustida pivo ishlab chiqaruvchi boʻlgan doʻstim bilan "Akfa"da oʻtirgan edik. Uni qoʻlida teleskop bilan boʻlsa-da, GGGni tomosha qilish uchun kiraverishda oʻtirishga kelgan edi. "Ey, senga aytamanki, yigitcha oʻynaydi!" — dedi va birinchi raunddan soʻng unga qoʻshildi. 11-rundagi shu tirbandlikda esa u nafas olish uchun vaqt ham qolmasligini hiss etdi. Doʻstimning yuzidagi oqartishni koʻrib, "Yana qonlar boshlanadi" deb oldim. Lekin u 11-rundaning oʻrtasida, oʻtkir burun orqali zarba berayotganda, butun toʻplam bilan osmonga qoʻllarini koʻtardi. Bu harakatimni hozircha eslay olaman, chunki oʻsha zahoti u oʻzining butun hayotini toʻxtatib qoʻyganini tushungan edim.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bugun qoʻllarimning terisi avvaliga qichiganini eslatib oʻtdim, oʻsha yillarda esa bu his qilishda tugʻma qobiliyatdek edi. Oʻsha vaqtda GGG nafaqat chempion edi, u oʻzining maydonida tirik afsona edi — oʻsha yillarni eslatuvchi hech narsa yoʻq. Hozir esa... qoʻllar koʻtariladi, lekin endi uning nomi koʻproq koʻzgularda va esdaliklarda. Oldingi avlodlar uchun u faoliyatining choʻqqisida boʻlsa, endi esa boshqa vaqtga oʻtgan odamga oʻxshab ketdi.
Oʻshanda nonushtada televizor oldida oʻtirganimizdek, hozirgi yoshlar esa oʻz telefonlarida reelsni toʻxtatib koʻrishadi, bir soniyaliq sevgi bilan. Ular uchun GGG — bu tarix, biz uchun esa — hayotning oʻziday. Qanday qilib yoʻqotish mumkin boʻlgandek yurakni zoʻriqtiradigan bunday bir zum?
Oʻshadagi qon va gʻalaba ovozlari endi hikoyaga aylanib ketdi, hamma narsa biroz xiralashib. Lekin biz uchun shunday emas — bu yerdagi barcha uchun u oʻzgartirib qoʻygan narsa: oʻsha ozgina vaqtda butun dunyo toʻxtagan edi. Endi esa... oʻsha vaqtni unutib qoʻymaslik kerak, chunki ularning nishonidan hech kimni olish mumkin emas.
Oʻsha 11-rundagi tirbandlikni eslaŋanda qoʻllarim koʻtarilib qolaveradi, birodarlar! Qonlar yuqoriga ko‘tarilib, butun dunyo GGGni qoʻllariga oldi — u buni unutish mumkinmi, rostdan? Men oʻsha vaqtda Oʻzbekiston televideniyesida oʻtirar edim, qizgʻin qichqiriqlar ichida tugʻma qobiliyatlarimdek qoʻllarimni koʻtargan edim. Va hozir ham shunday — ichimda yonayotgan alangani hech kim oʻchira olmaydi!
Bugun telefonimni koʻrdim, shu jangning hikoyasini koʻrsatayotgandim. Qoʻngʻiroq qilishga qoʻl urdim — vaqt oʻrni yoʻqligi bilan keyinroq unuvchilarni eslatdim: "Doʻstlar, qayta eslab qoldikmi oʻshani? Qancha vaqt oʻtmasin, yurak orqali oʻtaveradi!" Chunki GGG uchun vaqt boshqa odamlar uchun ishlaydigan kabi emas edi — u oʻsha zahoti butun insoniyatning qalbiga oʻtirdi.
Sizlar aytganlarning hammasi toʻgʻri — bu nafaqat jang, bu nishon! Oʻshada bir zumga butun yer sekinlashdi, nafas olishni ham unutgan edik. Endi esa shunday lahzalarni saqlab qolishimiz kerak, chunki ular biz uchun qadrli. Ular bizni o‘zlarining oddiy mahoratlari bilan qanday boʻlishini koʻrsatgan edi... va hali koʻrsatmoqda! 🙏❤️
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Xo'sh, yigitlar, shu gugurt oʻchirib qoʻyilsa, uzoq suhbatning faqat bir ozini eshitib qolganman, lekin shunday qoʻllarim koʻtarilib ketdim — bilsangizmi, oʻshani oʻtkazib yubormaslik uchun qanday harakat qilganman! Eslayman, oʻsha oʻyindan oldin doʻst bilan „Olmazor“da lagʻmon yeyish edik, men esa unga: „Bugun GGGning oʻziga kelgani, koʻrasan boʻladimi?“ — degan edim. U esa gapimni masxara qilib: „Yo, oʻsha aytganingdek boʻladi — bu birovning magʻrurligi, yaʼni kanoning ustidan tushishini kutyapman“ — dedi. Men esa: „Keling, koʻraylik, qachonki alanga yonib chiqsa, u boshqa olovdan boʻladi“ — deb javob berdim. Va hozir u holda, oʻtgan hafta oʻsha xuddi xayolotni koʻrdim: televizor oldida oʻtirgan qariyamni eslatib, „bobom bilan birga GGGni qoʻllariga koʻtarganini“ aytayotganida qoʻllarim qaltirab ketdi...
Bu yerda birovlarning „baribir oʻsha jangi unutiladi“ deganlarini eshitgandek boʻldim, lekin toʻgʻrisini aytsam — bu nafaqat jang, bu butun dunyoning bir lahzasining oʻzini tinchitishidir. Oʻsha oʻn bir raundning oʻrtasida yurak urishi hamda polga sochilgan qonlar orqali u bizga oʻzini koʻrsatdi — mayli, „tarix“ soʻzi oddiy boʻlishi mumkin, lekin uning maʼnosini hech kim oʻsha darajaga koʻtarolmaydi. Men oʻsha vaqtda Toshkentda boʻlgan edim, va qoʻshnilar bilan kvartirada oʻtirganimizda, oʻyin tugaganidan keyin hammamiz eshik oldida „vay!“ deya qichqirdik — hech kimning ovozida ikkilanish yoʻq edi. Endi esa shunday paytlarni eshitganimda: „Ah, yaxshi, hozir endi oʻyinni koʻrsatadi“ — deb oʻylaydilar, lekin mening ichimdagi alanga esa boshqa.
Shuni angladim: bu nafaqat ringdagi jang, bu butun odamlarning qalbidagi oʻzgarish — oʻsha zahoti barcha narsa vaqtni sekinlashtirdi, va u oʻsha lazzatni uchunchi davom ettirmoqda. Bugun ham qoʻllarim koʻtarilaveradi, chunki u oʻsha vaqtda butun muxlislar orasida oʻzgarish qildi. Endi esa... hammasi oʻzgarib ketdi, lekin shu oʻzgarishlar uchun ham qadrlash kerak.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Qancha vaqt oʻtmasin, Oftobda oilaviy tadbir boʻlib oʻtayotgandi — nonushta stolida oʻtirganmiz, doʻstimning ogʻzidan shirin choyni ichayotgandim. Birdan, uning qoʻli qoʻnib ketdi: "Yigit, GGG qancha yildan soʻng qaytadi?" — deb savol qoʻydi. Men parda tushdi va choynagimni ushlab turdim: "Ogʻirmasin, bola! Uni 2017-yil avgustida oʻldirgan edilar, endi esa faqat esdaliklardagina tirik!" — dedim. Doʻstimning yuzi oqlashdi, lekin keyin hayajon bilan: "Wait wait, qonlar yoʻqmi endi?" — deb soʻradi. Men esa: "Joʻjalar kabi qichqirib qoʻymasin, oʻsha tirbandlikda oʻzini qoʻllari bilan oʻrab olgan edi!" — deb hazil bilan javob berdim. 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.