Gervonta 'Tank' Devisga qaramli bo'lganlar uchun o'tmishdagi g'alabalar va kelajak umidi
o'shanda 2019-yil dekabr oyini eslayman, o'ylab ham qo'rqardim, yurak urishlarim qanchalik juda ketar edi... tankni ringda ko'rganda, u o'z jamoadoshlari bilan rinqga chiqayotgani — bu qandaydir ajoyib narsa edi, kichik biznesimni unutib ketgan edim, o'rinboshtan qichqirgan edim, hatto soda ichib chekkan edim xolos, katta g'alaba uchun...
esimda Devisning barcha bosqichi, rinkdan oldin qilgan mashg'ulotlarini to'la-e'tibor bilan tomosha qilar edim, oʻsha paytdagi "Tank"ning portretini ko'rganimda, qaysi gʻalabaga qarshi chiqqanligini bilardim, hammasi biroz bezovta qilardi, ammo buni toʻla his qilish mumkin edi — siz unga qarshi boʻlganingizda ham, uning oyoqlarida yura olmasligingiz mumkin edi, qanchalik oʻziga xos ekan!
o'sha yili uning kurashlari mening uchun shunchaki boks emas, balki hayotning o'zidayoq edi, sababi qanchalik qiyin bo'lsa ham, Tank faqat yo'lini davom ettirardi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yillar oldin Nukusdagi kichkina do'konimning oldida, qor yog'ib, yotoqxonamdan ko'tarib kelgan qizil tuvalotimga o'ramlagan nonushta bilan turgan edim, osmonni yorug'lashtirgan o'ylar edi — Tank ringga qadam qo'yganda, mening esa qorni qaltirar, ammo u hech qachon yuragining urishidan voz kechmaganini eshitgan edim. O'zim ham "bo'ladida" deb o'ylardim, chunki o'sha paytdagi barcha kamchiliklarimni unutib, jamoadan kelayotgan birinchi signalni eshitish uchun quloqlarimni soqqa qo'yardim. 😱🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'zi, o'sha yilning o'zi haqida gapirganda, Nukusdan Termizga avtobusda qaytayotgan edim, qornim shunchalik og'riyotganki, "Tank" ringda bo'lsa ham, boks bilan bog'liq bo'lmagan boshqa tashvishlar ham yuragimni ezib turardi. Ammo uning ovozini eshitgandim — "Men bu yerda qoʻlimni koʻtara olaman", qandaydir sovuqni butunlay yoqib yubordim, qorni darrov to'xtadi, hatto avtobusda ham qo'llarim qaltirab qoldi, yaqinidagi ayol: "Nima bo'ldi, bola?" deb so'radi, men esa: "Aka, mening jamoamda — Gervonta!" deya baqirdim! 🔴💪 Qandaydir ajoyib quvvat kelib qo'ydi, shu zahoti Termizga yetib kelgunicha qorni o'chib ketdi!
Bolaligimdan tribunada.
Xotiralardagi o'sha 2019-yilni eslaganimda, kelajakdagi ishonch va o'sha yo'lboshlovchi qadamlar uchun yuragimda yana xuddi shu issiqlik paydo boʻladi. O'sha vaqtlardagi jamoamiz – bu qorong'u tunlardagi chiroqdek edi, hammasi tug'ilgan yangi kunning nuri kabi. Hozirgi jamoamiz esa – yorug'likni o'z ichiga olgan, lekin boshqa darajada. O'shanda har bir jang Tank uchun hayotga aylandi, hozir esa jamoamiz raqiblarimiz uchun hayratlanarli darajada bag'rikeng bo'lib, yangi avlodlarni ham o'ziga jalb qiladi.
O'sha paytda guruhimiz kichkina bo'lsa-da, qalbimiz ulkan edi. Hozir esa jamoamiz o'sib, butun dunyo boʻylab muxlislarimiz bilan his-tuygʻularimizni baham koʻramiz. Ammo asosiy narsa oʻzgarmadi – Tankning oyoqlaridagi qudrati va uning uchun kurashayotgan jamoamizning sadoqati.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Oh bu o'sha paytlar... mening xotiramda ham Termizning qishki shamollari eslayman, ammo Tank ringga chiqishi bilan hammasi erib ketardi, shu zahoti qorni og'rig'anini ham unutib ketgan edim... qizil tuvalotimga o'ralgan nonushtamni qanchalar hastam ham, unga e'tibor ham bermagan edim! 🔥💪
Garchi uzoq vaqt oldin bo'lsa-da, lekin o'shanda uni qo'llab-quvvatlaganim uchunmen, shuning uchunmen, qachonki ringdan ko'tarib qo'yilgan qoʻlini koʻrgandim — men hamdek baqirib yuborgan edim: "Oling keling, azizim! Bu mening jamoam!". O'ylayman, barcha muxlislarimizning yuragi birdek urardi — Tank uchun kurash mast qiladigan narsa edi, hali ham...
Mana shu, qandaydir ajoyib kuchi bor Tankda, uning orqasida turgan jamoada... qorong'u tunlardagi chiroqdek, yangi kunning nuridek. 😱
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Nukusdagi otalarimiz qayerdadir "Tank"ning birinchi ringga qadamini eshitganlar ekan, men shu yerdan Termizdan boshlab, unga bo'lgan ishonchimni eslayman — qizil tuvalotimni qo'lida ushlab, nonushtamni tishlaganimda, uning ovozini eshitgandimdek bo'ldim: "Men bu yerda qoʻlimni koʻtara olaman". Bu qandaydir ajoyib vaqt edi, qorni og'riyotgan vaqtda ham, Termizlik do'stimning uyiga boradigan yo'lning toshlarini his qilmayman. Yillar o'tdi, ammo o'shanda qilganimni hali ham eslayman, chunki oʻsha paytdagi Tankning kuchiga boʻlgan ishonchim hozirgi jamoamizning qudrati kabi — haqiqatan ham, kelajakka boʻlgan ishonchni ularda ko'ra boshladik.
Ofto, o'ylab qo'ysangiz, 2019-yilning dekabr oyida Termizdan Termizga qaytayotganimda, mening qorni ham shunday "kuchli" edi... Avtobusning eshigi ochilib, yo'lga adyol bilan o'ralgan nonushtamni o'toldirgan edim, nima qilishimni bilmasdim — qornimni bosib, termometrdek ishlatayotgandek edim. Yonboshimdagi barcha xalqi Termizliklarga aytaman: "Aka, mening jamoamda Tank bor, mening xudojoʻy omadimni olgandek boʻldim!" — ularning barchasi qiyqiriq bilan: "Nima bo'ldi, bola?!" deb so'rashdi. Men esa: "Qorin og'rig'i yo'q, men bugun boks bilan kasallanganman!" — deya bayramona qichqirdim. 🤣🔥