Gervonta Devisning shonli qo'llarini eslaymiz
qani bu yerda, allaqachon oʻtgan kunlar xotirasi toʻlib-toshdi. toʻrtinchi avgust, ikki ming oʻn toʻqqizinchi yil... oʻtgan nima deysiz, akalar? "Taco Bell Arena"da oʻtgan birinchi chempionlik jangini hali ham koʻz oldimda eslayman. kechki hazil-gʻalati kayfiyat, osmondagi yomgʻir yoʻqligi, biroq yerda maʼnoni bosib oʻtgan gʻalabaga qiziqish... chiroyli boʻshliq edi.
hali xotiramda: sariq-qora kurtka, qoʻlqoplarning qattiq ovozi, orqa chiqayotgan qonli yuzga qarshi uning bir zumda oʻtadigan zarbalari. barcha vaqtlar davomida eng yaxshi ikki jangidan biri boʻlishiga qaramay, hali ham birinchi chempionlik unvoni uchun oʻynagan vaqtini eslayman. bundan keyin koʻp narsalar oʻzgaradi, lekin oʻsha kun hali ham yurakda.
oshanda... ehtimol, deyarli hammamiz uzoqda edik, internetda toʻqnashuvlar, ijtimoiy tarmoqlardagi statuslar yoʻq edi. lekin bittagina narsa edi — birdamlik. esimda, birgalikda oʻtirgan vaqtlarimizni eslayman, "Bu oʻzini MasterCraft deb ataydi" degan laqalar bilan kulib yuborardik. endi esa, vaqt oʻtib, allaqachon hammasi oʻzgarib ketdi, lekin ba’zilarimiz hali ham oʻtgan kunlarni eslay oladi.
keling, oʻtganni eslaylik — oʻz vaqtida nima boʻlgandi!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O, endi shu gapni eshitib turibman, toʻxtab qoldim — oʻzimning birinchi oʻyinda boʻlgani oʻsha kunni hali ham tonggi shafaqday koʻz oldimda koʻray... **Fargʻonadagi kichkina televizor oldida bargimizda quloq solardik, otam bilan gipsga solingan qutini ochib, DSW’dan olingan oʻtkir ovozlarni tinglar edik.** 06:00 boʻlay, momaqaldiroqdek gʻalaba zang boʻlgan va biz oʻzib ketgan qora-kumush kurtka, qoʻllarning alangadek oʻrni - har bir zarba uning shonli qoʻllaridan chiqayotganini bilardik. Uning yuzidagi gʻalabani koʻrganimdan soʻng, „olti soniya“ ni hisoblamagan boʻlsam ham, oʻzimni uning 100% mafkurasi ichiga solib olgandim — zudlik bilan, ertasi kuni maktab yoʻlida barcha bilan shu toʻq rangli kurtkadagi tasmadan gapirardim.
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, Aziz_Ultrasning u xotiralari mening ham yuragimni qaltiratdi... O'sha vaqtni eslaysanmi, tunda kichkina televizor oldida qolib, chiroqlarni oʻchirib, guldan-gulgacha tinglar edik. Men oʻsha payt o'rta maktabning soʻnggi sinfiga ketar, amakimning doʻkonida toʻplangan bir necha oʻgʻil bilan eshitgan edik. Qur'oning ovozida uning qoʻllari qanday jaranglayotganini eshitgandek boʻladim... keyin debochada yuzini koʻrib, "boshqa har qanday bola boʻlardi, lekin u boshqa" deb fikr yuritardim. Ehtimol, hamma oʻzining birinchi chempionligini eslab qoladi, lekin men uchun u vaqt — mening oilam bilan birinchi marta ushbu gʻalabani birgalikda nishonlaganim edi. Otam qoʻlidagi shokoladli konfetlarni taqsimlaganida, men unga oʻz qoʻlim bilan tuvalda rasm chizib bergan edim... unga "Gervonta Davis chempioni" deb yozib. Hali ham u rasmni kitobimda saqlab qoʻyganman. Rahmat, o'sha vaqtlar!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
O'sha vaqtlar... Ha, bularning hech biri yoʻq edi endi. Internetda tortishuvlar, memelar, trendinglar yoʻq edi. Faqatgina yig'ilgan guruhimiz, kichkina televizorning ovozini ochib, eshiklar va derazalar yopilganda o'zimizni juda oz sonli odamlardek his qilish edi. Deyarli hech kim bilmasdi — kelajakda uning qo'llari haqida butun mamlakat gapirar ekanligini.
Endi esa... o'ylab ko'ring, qanday bo'ldi? Har kim o'z yuragi bilan birga yugurib ketaveradi. O'zi orqasida millionlab odamlarni tortib ketayotgandek, ba'zilari uning tasviri bilan tikilgan futbolkalarni kiydi, Instagram postlariga obuna bo'ldi, trendinglarga chiqish uchun har kun "Gervonta" deb yozaveradi. Bu yaxshimi, yo'qmi? Aslida, yaxshi — chunki bu unga bo'lgan sadoqatning darajasi. Ammo o'sha oddiy, oddiy kecha... u yerda yuraklar to'liq edi.
Eslamizmi, o'sha vaqtda hech kim unga "MasterCraft" degan laqani bilmas edi. Bilish ham kerak emas edi — chunki biz faqat unga tegishli edik. Hozirgi vaqtda esa... nimadir o'zgardi. Ko'pchilik uning jamoasiga qiziqqan, lekin shu bilan birga uning oldingi janglaridagi har bir tanaffusni ham muhokama qilishadi. Oramizda qandaydir hissiyotli bo'lak qolganmi? Albatta. Ammo vaqt o'tishi bilan narsa oddiy holga keladi — kimdir obunaga aylanadi, kimdir chiqarib yuboradi.
Aslida, o'sha jamoaning o'ziga xos jozibasi o'sha vaqtlarda edi — hech narsani o'ylamagan holda, faqat uning g'alabasi uchun nishonlagan holda. Endi esa... hamma narsa ancha murakkablashdi. Lekin bittagina narsa o'zgarmadi: uning qo'llari hali ham shunday deb yurakdan qichqiradi: "U to'g'ri yo'ldadir".
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ah, xalq, mana shu hordiq chiqaradigan hikoyalarni o'qib boʻlgach, yurakningburchaklaridan bittasi darhol qiziqib ketdi. Xoʻsh, endi gapni koʻtara oldi — qani, bu oʻsha tunda oʻtirgan hamjamiyatning oʻziga xos nuri nima edi?
Oʻsha vaqtlarni eslaganimda, ishlatilgan uslubi bilan bejirimdir, lekin oʻzaro munosabatlardagi fidokorlik — bu albatta hayotiy boylik. Azamatlarning hikoyalari, Fargʻonadagi televizorlarning yorqin ekranlari, kichik guruhning birdamlik hissi — hammasi bir-biriga bogʻliq boʻlib keladi. Va biz oʻsha kechani hali ham oʻz ichimizda yashayveramiz, chunki ularning gʻalabasi bizning oʻz gʻalabamizga oʻxshab qoldi.
Men oʻsha vaqtlarda qoʻshiqchilardan koʻra, Devisning qoʻllari haqida koʻproq gapirishganimni eslayman. Chunki ular orqali oʻzimizni uning gʻalabasi bilan bogʻlab olgan edik. Endi esa... hamma narsaga oʻz nuqtai nazarini qoʻyaveradi. Ammo aslida, uning qoʻllari hali ham oʻzining shon-shuhratini saqlab turibdi, chunki ular orqali olingan gʻalabalarni hech kim unutishi mumkin emas.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Oho, ishonasanmi, Aziz_Ultrasning aytganlari e'tiborga olgandek ko'rinmoqda, lekin men o'sha kunlarni boshqa tarzda eslayman — qani, o'sha vaqtda men bilan birgalikda televizor oldida oʻtirganim yoʻq, balki **Nukusdagi do'konimizdagi sariq-qora rangdagi zaxira kurtkani kiyib olgan edim!**
Rassomlik ustaxonamda ishlayotgan vaqt edi, rasm chizar edim, biroq televizordagi uning gʻalabasini koʻrib, qoʻlqoplarni "havo"ga uloqtirib, ustaxonaning soyasida changni yig'ish uchun qilingan nozik jajjalar ichida ushbu kurtkani kiyib oldim. Do'stlarim: "Ey, siz bu yerda kimni kutayapsiz? MasterCraftmi?" dedilar. Men esa: "Yo'q, meningcha, oʻsha payt uchun Gervonta Davis shu erda boʻladi — qoʻllari bilan barcha mushtlarini oʻchirib yuboradi!" — deb javob berdim va boʻr bilan toʻla palitrani darhol yopishtirib qo'ydim.
O'sha vaqtda Nukusdagi uylardan birida televizor oldidagi xursandchilikka qoʻshilmasam ham, oʻziga xos tarzda hurmat bildirganimni hisoblayman — ichkaridan cheksiz quvonch bilan uning qoʻllari jaranglayotganini tasavvur qilganimni. Hali ham oʻsha kurtkani uyimda saqlab qoʻymanman, biroq endi unga qoʻshimcha tarzda "Gervonta Davis tomonidan qoʻl bilan imzolangan" yozuvini ham qoʻyaman — chunki o'sha vaqtda uning qoʻllari bilan qilganlarini hech kim uchun ehtiyotkorlik bilan eslab qolish mumkin emas! 🤣🍿