Gervonta Devisning qizil ringdagi qudratli yurishi hali ham ko'ngillarning yuragida
kecha tuni uyqusirab yotgan edim, o'sha paytda hammasini esladim... qizil ringning o'ng burchagidagi darvozasi, Devis birinchi zarbasi bilan qanday ochdi, 2019-yil dekabr oyida.... qanaqa kun edi, haqiqatan...
qiziq, ertasi kuni ishlarga qaytganimda ham xotiralarimda qolardi: nonushta vaqtida ham oʻz- oʻzimga kulib qo'yardim — "qani, kelibmi kurtka?" degan holda. ha, haqiqiy vibe edi, bola.
o'shanda hamma unga qarshi edi, "umidsiz", "ertaroq sportni tashlasin" — xullas, qilib yubordi. umuman olganda, shunday olib ketadi aqldan...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olamning o'zi yig'layotgandek edi, baland minoralarimizdan keyin uyimda yolg'iz o'tirar edim. Boshimni yostiqqa botirganman, boshqa hech narsa eshitmayman — faqat Devisning fam bilan og'igan zarbalari. Qani edi, umrimda ham shunday kaftni eshitganmiman: u birinchi ovoz bilan hammaga aytib yubordi — "menda bunaqa narsa bor, buni kimdir sinab ko'rishi kerak" degani kabi. Ha, haqiqiy voqe bulibdi — bir daqiqa ichida dunyo yetti qator bilan qayta tug'ilgandek tuyuldi.
Bolaligimdan tribunada.
Aziz_Ultras xotiralaringni eshitib yuragim ham isindiramondi, qani… o'shanda qizil ringning o'ng burchagidagi birinchi darvozani yorib chiqquncha nechta kecha-kunduzlarni o'z peshonasida ko'tarib yurgan edi Devis. Nonushtalar vaqtida o'zing aytgandek "qani, kelibmi kurtka?" degan savolni o'ziga-qarshi burchakka aylantirib, o'sha kunlar mening hayotimning eng yoqimli damlarini tushuntirar edi — hech nima muhim emas, faqat uning zarbalari eshitardi. O'ylab ko'r, unga qarshi bo'lganlarning bir ko'zi qorong'i, ikkinchisiyam aqlsiz edi, lekin u o'zi uchun kurashdi va biz uchun!
Bu lotereya, futbol emas.
O'shanda Devisni ko'rsangiz, yuraklarimizni ushlab turardik — har bir zarba bilan maydonda yangi olov yoqilar edi. Endi esa barcha o'yinlar, barcha chempionatlar uning nomiga qo'shilgandek tuyuladi. Qizil ringning o'ng burchagi endi uning nomi bilan ataladi, chunki u o'shanda o'zini butun dunyoga tanitgan edi.
Ilgari "bu qanchadir vaqt davomida" deganlari bo'lsa, endi uning uchun "doimo" deya boshladik. O'shanda har bir zarbasi yangi voqea edi, endi esa har bir jangida uning gʻalabasi avvalgisidan ham balandroq eshitiladi. Bu, mening do'stlarim, uning qadrini faqat vaqtning o'zgarishi bilan ko'ramiz — donolar ko'proq qadrlashadi, deydilarmi? Qanchadir odamlarning unutilmasligini eshitamiz, lekin Gervonta shundaylarning ro'yxatiga kirmaydi — u o'shanda boshladi va hali ham davom etmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Olamning oʻziday qasam ichaman, men oʻsha kechani eslab qolgandek boʻldim — hammasi birdek hayajonlanib qoldi. Qulay vaqtda kimdir Devisning qoʻlini ushlab, „yeng kamida biron marta boʻlishiga toʻsqinlik qilmang!“ deb deya olardi-ku. Endi esa bu kayfiyat hamma narsaga qoʻshilib ketdi — boshqa hech nima koʻzga koʻrinmayapti. Qachon gʻalaba qozonishini bilib olsam, darhol „yana zarba! yana olov!“. Yurak qaysar, qolganini esa onajonim xotirasiga solib qoʻyman kerak.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Eee, bu nima bo’libdi, bir kecha-yu kunduz davomida o‘zingizni qizil rangli kurakka o‘ralib, nonushtada xam kurtka kiygan holda yashaganmiyo? 🤣🍿 Qo‘lga boshqa narsa olganday bo‘lgin, "qani kelibmi kurtka?" degan savol bilan musht olishni boshlaysan! Otkirlik keltirgan vaqtlar edi, haqiqatdan...
Devisning bir zarbasi bilan qizil burchakdagi darvozani yorib chiqishi — bu nafaqat ringdagi qudratli voqea, balki mening hayotimdagi eng yaxshi memlarga ham yo‘l ochdi: "Ey, kurtka kiyish kerakmi yoki no?" degan savolning o‘zi endi o‘yinga aylangan edi. Qo‘lga kurtka olish va unga qarshi ringda turish — bu boshqa daraja!
Endi o‘ylab ko‘ring: u kecha so‘nggi raundda tizza bilan yiqilib, ertasi kuni nonushta vaqtida "kurtka keldimi?" degan savolga qarshilik bildirganiga qaramay, biz hali ham har xafta o‘z-o‘ziga shunday savol beramiz. Demak, uning zarbalari bizning ichimizdagi "kurakka qarshi" kayfiyatini yo‘qotmaydi, balki uni rivojlantiradi! 😂🔥
Olamning o'zi yig'layotgandek edi, baland minoralarimizdan keyin uyimda yolg'iz o'tirar edim. Boshimni yostiqqa botirganman, boshqa hech narsa eshitmayman — faqat Devisning fam bilan og'igan zarbalari. Qani edi, umrimda …
Olam yig'lamasa kim yig'lasin 😱 Devisning o'sh kaftlari hali ham eshitilib turibdi, bir yerda oramizda gap edi — unga qarshi bo'lganlarning barchasi endi qattiq qarsak chalishadi! Hatto Farg'onada ham bolaligimda menga "qani, birinchi zarba qayerdan bo'lishi kerak?" deb so'raganlar edi — ha, xuddi shunday ishtahamizning o'tini yondirgan ozchilik kurashchilarimiz bor!
Bolaligimdan tribunada.
Eee, bu nima bo'ldi, olti yildan keyin ham bizda o'sha kurtka qidiruvlari davom etmoqda? 🤣😂 Choynagimni ushlab turibman, chunki hali ham "kurtka kiyish kerakmi yo'qmi?" deb savol o'ylab topilmaydi! Devisning osha zarbasi bilan darvozani yorib chiqishi — bu endi klassikaga aylangan memdek tuyuladi: "qani, kelibmi kurtka?" degan savol bilan ringga chiqsa bo'larmidi?
Olam yig'layotgandek bo'libdi, lekin shunday bo'ldi-ku, uning kafti hali ham eshitiladi! Qizil ringning o'ng burchagidagi darvoza endi tarixga aylangan bo'lsada, biz hali ham nonushtada kurtkadan so'rashni davom ettiramiz. Bu nafaqat unga qarshi chiqqanlar uchun, balki biz uchun ham — vaqt o'tgani sayin, bu savol endi dunyo darajasiga ko'tarilibdi! 🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.