Gervonta Devis chempioni bo'lgan kundan boshlab, biz yonmaymiz, yonamiz!
ochib ketmoqchiman, nega hozirgina o'tgan yilda ekanman — shunday yorqin voqea eslamasdan, klubimizning o'tmishdagi kunlarini eslatmay, buni qilish juda qiyin ediki...
yodimga o'shanda kelib tushdi: 2020-yil kuzgi mavsumi, yomg'irli kechda uyimizda to'plangan edik (o'sha paytda Navoiyda ham bugungi kunga o'xshab yomg'ir yomg'ir yog'ar edi), televizor oldida bo'lganimiz bilan o'zimizni g'oliblarni his qilar edik. Gervonta esa ringdagi birinchi janglarini o'tkazayotgan edi, o'zimni yangi yulduzni kuzatayotgan hayajonda his qilar edim. o'sha kechada bir nechta kattalarimiz, xolos, birlashib, "bizda endi yangi davr boshlanmoqda" deb aytib, pivo ochib, baxtimizni yoqtirdilar. hamma uning chiqishlarini birinchi marotaba tomosha qilgan edi, xuddi shu vaqtda dunyo bilan birgalikda yangi vaqt kelayotganini his qilar edik.
buni eslayotganimda, mayli-da, boshlab turgan tomoshabinlarning har biri o'z hikoyasini aytib berardi... shularning ichidan bir kishi eshitdim: "mening o'g'il bolam ukecha Gervontani ko'rib qoldi, endi har kuni uning videolarini ko'rib yuradi". bu gap meni juda isitdi, chunki bola uchun bu o'yin emas, balki hayotiy voqea edi. xuddi shu paytda uning muxlislari orasida shunday birona voqea bo'lardi — hech kim statistikadan gapirmadi, hammasi iliq so'zlar bilan to'lib-toshardi.
qizig'i shundaki, o'sha paytda hech kim, hatto men ham, u AQSH bayrog'ini ko'tarishigacha bo'lganini bilmas edik. lekin keyinchalik o'sha quvvat, milliy ruhimizning qayta tirilganini ko'rdik. endi esa, Gervonta chempion bo'lgandan keyin, o'zimizni tarixning bir qismida his qilmoqda edik — birgalikda, safarbarlik bilan.
yozmasdan bo'lmaydi: o'shanda men ham xuddi shunday tuyg'uga berilib, uyimizdagi devorga AQSH bayrog'ini osib qo'yib, har bir jangida yordamga kelishini aytdim. ha, hammasi boshlangan narsa aynan shu edi...
shuning uchun hozirgi kunni eslayotganimda, mayli-da, o'zimni hikoyalarimni davom ettiraman.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Eshitgim, bir kuni kechasi, Farg'ona bo'ylari ham yomg'ir yog'ayotgan edi, bizning mashinaning oyna oldida oʻtirib, Gervonta ringga qadam qoʻyishini yangi sanamdek kutar edim... radiochi orqa eshikni ochdi, "Tavantar" deb bog'lab, "bugun uning hayoti o'zgardi, bugun unga asosiy jang!" dedi, men birdaniga xotiralarimni qidirdim. Yo'lakdagi botqoqqa qaramay, qoʻlimdan pivo quvib ketdi, toʻshalarda o'tirganlar ham shunday aytganlar: "bizning o'g'il Amerikani dunyo bilan gapiradi!" — shu zahoti kelajakni his qilib, uyi tomi ostidagi yoritilgan bayroqqa qaradim, deganim yo'q, internetda aynan shu vaqtda AQSH ranglarini Gervonta ortidan ko'targanlar! Darmonim kelib, oʻz-oʻzimga: "u kishi uchun bu oʻyin emas, bu xalqning ovozidir" deb qichqirdim, mayli-da, barcha muxlislardek yuragimdan bir narsa chiqib ketti — men ham uyimizga qora-qizil-oq chiziqli tuvalni osib qo'ydim, endi har payt: "agar Gervonta kaltaklanganda, bu chizma ham moy bilan qoplanadi!" deb bolalarga o'rgataman... mana shu erkinlikka berilib ketganlarimiz uchun, chempion boʻlishi esa hayajonning yangi boshlanishi edi!
Bolaligimdan tribunada.
ochiq-oydin, o'sha 2019-yilning yozidan eslamoqchiman... o'zimni takrorlamay turibman, lekin mayli-da, bir kuni kechasi Navoiyda yaqinlarim bilan kvartiramizning tomi ostida, shu qoʻpol tuning bogʻini yigʻishtirar edik — yomgʻirdan soʻng osmon ham chiroyli tusga kirar ediki. radiochi esa ortiq "tomosha qilish" eshitmasdan, ovozini balandlab, yigitning birinchi professional jangini aytayotgan edi: "2-raundda texnik nokaut! birinchi bosqichni tozalab chiqdi!" hammamiz birdaniga qichqirib yubordik, mayli-da, qayerdan boʻlmasin, laganbardorni olib kelib, uzoq vaqt davomida bajonidil pivo ichdik. yigitning ringga qadami qo'yganini koʻrganimizdan keyin esa, o'zimizni tinmay, uning videolarini boshqa muxlislarga yuborardik — har biri uchun bu yangi istiqbol edi.
o'sha vaqtlarimizda Gervonta uchun "uy bekasi" kabi his qilar edim, uning har bir harakati mening hayotimga qandaydir yorugʻlik olib kelar edi. keyinchalik esa unga "kaltaklovchi" degan laqanni berganlarimizni eslayman — lekin endi uni chempion sifatida koʻrganimizda, qalbimdagi barcha eskiliklarni aralashib ketdi. qizigʻi shundaki, o'shanda uning AQSh bayrogʻi bilan chiqishlarini hech kim ahamiyatli deb oʻylamagan edi, lekin endi u millatimiz uchun yangi umidni ifodalaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Gervonta konkida o'rashib qolgani yo'q, lekin o'sha kecha Navoiyda yomg'ir yog'ib, uyimizning tomi sizib ketsa, televizor oldida oʻtirib, bir g'olibni boshqa g'olibdan ajratib bo'lmasdim... yigit to'g'ri yo'ldan ketib, ringga qadam qoʻyganida men ham oʻz-oʻzimga: "Yaxshi, endi bu qoʻpolni qanday oldiradi?" deb hayron boʻldim. Keyin uning birinchi nokautini koʻrganimizda pivo shishasini ko'tarib, "O'g'il bola, sen endi AQSHning yangi ramziga aylanib qolasan!" deb qichqirdik. Endi esa unga xuddi shunday qichqiraman: "Gervonta, senga bu erkinlikni berganlarimiz uchun—endi bitta narsani o'ylab qolma: keyingi jangda ichki kiyiming bilan chiqasanmi?" 😂🍿