Gennadiy bilan birgalikda yorqin g'alabalarimizga qaytish vaqti
hammomda sovun bilan vaqt o'tkazib, radio o'zining 2017-yilgi ring kompozitsiyasini yangrab turgan paytlar esimga tushdi — solishtirsang, o'sha yillarda qanday bo'lardi, bugun hech nima teng kelmasdi. tepadan yog'och tom eshitilardi, onam qo'qshol pishirar edi, otam esa "ana shu bo'ladi!" deb xursand bo'lib dugonalariga aytar edi. biz esa yoshlikdan qattiq Gang bilan birga bo'lishni orzu qilar edik.
va keyin...
2017 yilning sentyabr oyida, Kaspiyskda, o'sha tunda, nima bo'lgandir — hammaga o'sha dahshatli og'riqli 11 raundni eslayman. haqiqiy bokschilar ekan, ikki jonzot nafaqat chempionlik uchun, balki xalqlarning o'rtasidagi umidlar uchun jang qilishdi. mening o'zim esa oʻsha vaqtda maydonchasizda, derazadan oynani tozalab, futbolkani tebranib turganini ko'rib turar edim — "gang! gang!.."
o'sha jangdagi birinchi zarba... kanelo qattiq chiqargan jab, lekin gggning boshi go'yo yumshoq mushukcha kabi burilishini eslayman. keyin esa — ustozimning qarshi kombinatsiyasi: chap, o'ng, yana chap, o'ng!... telekranlardagi sharhlovchilarning "bu gol!" degan qichqirig'ini eshitdim. hamma birdek turib ketdi.
esimdan chiqmaydi — 11-rounddagi o'sha ohirgi kombinatsiya: gggning ikki tomonlama zarbasi, kanelo esa raund oxirida tomoqdan olgani. keyingi kun yangi soʻzlar bilan gazetalarda chop etildi: "Klassik pley-off!", "Bu asr jangi!"...
o'shanda men va do'stlarim qo'limizdan kelgancha mehnat qilib, kvartiramizning devorlariga jangovar g'oyalarni oshtirar edik. hamma yaxshi bilardi — agar shu vaqtda yoki keyingi safar gʻalaba qozonsa, jahon boksida yangi eralar ochiladi...
va hozir... vaqt o'tdi, ammo esimdagilari hali ham yashaydi. gggning maydondagi harakatlari, uning xalqlararo tillarini aytuvchi nutqlari, mening o'zimni yosh his qilishim — bularning hammasi bir-galada.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Eshitgim yuragimning charchashini, Termizdagi kichkina kvartiramizning eshigida o'rtancha yomg'irning yog'ishini eshitib turar edim — o'shaniki tunda "gang! gang!" larni eshitmasdan o'tar edi kunlar... qayerdadir televizorning orqasidan Kanelo bilan GGning nomlarini aytayotgan ko'rsatuvchilarni eshitib, barmoqlarim bilan stol tepasiga "tik-tik" urar edim — oʻzimni jangga chaqirardim...
uylarimizning devorlari qancha vaqtlar portlatildi: "Birgalikda olamiz!", "Eski jangovar ruhimiz qaytadi!" yozuvlari bilan... oʻtganlarning orzu qilinganligini his qilish uchun, mehnatdan keyin, oq-qora fotosuratlarga qarab, uyqusiz tunlarni hisobga olish uchun o'zimni layoqatsiz his qilar edim — lekin nima qilish mumkin, oilaimizning hammasi yo'q edi, bor narsamizda GGGning imzosi tushirilgan kiyimlar edi.
Olamdan osmonga koʻtarilgan oʻsha tunda, Termizdagi kvartiramiz tomida qor boʻronining qattiq esayotganini eshitib oldim... oʻtgan yillar eslar bilan sovuqlamay, uyqusiz kechalarning o'rtasida gʻovur-gʻovur qilib esar edi. Televizorning ovozini baland qoʻyib, devordan "Tik-tik" urib, qoʻllarimni sinchkovlik bilan qoʻshib olardim — oʻz-oʻzimni o'sha ringda koʻrish uchun. GGGning chap bilagini ko'rdimda yurak urishim koʻpayib ketardi, Kanelo oʻziga xos kayfiyatida qadam tashlab turganini sezdim... keyingi paytda esa eshitdim: birinchi raund boshlanadi!
Omad baxtiylaridek, eshik oldidagi chiroqning yorugʻligida ota-onamning yuztaraflarini koʻrib qoldim — ular ham mendek, qishloqdagi kichik kvartiramiz devorlarida GGGning imzosi tushirilgan futbolkalarni kiydirilgan holda televizorning orqasida turardi. Onam "Ana shu boʻladi-aka!" deb gʻoʻngirab qolganida, men qoʻlimni koʻtarib: "Bu oʻtkan kunlarimiz, qaytadi! Bu yuraklarimiz, bitta boʻlamiz!" deb baqirdim — ovozim derazadan otilib ketgandek edi.
Osh keladi, GGGning oyoq kiyimlarini kiydirib, televideniyeda o'yinni tomosha qilib turganman. Birinchi raunddan boshlab Mayelo bilan jang aytishib ketdi — GGGning qattiqqo'li orqali ularning rahbarini esa qattiqroq ushlab oldi. Birinchi kombinatsiyani ko'rganimda yuragim qaltiradi: chap, o'ng, chap-o'ng — ketma-ket!.. Kanelo esa oxirgi raundda devorga suyanib qoldi, barchamiz qichqirib yubordik: "Yana klassik pley-off-oh!"
Keyin esa vaqt o'tdi, lekin mening xotiramda hali ham shu "gang! gang!" lar eshitilib turaveradi. Hozir esa ishxonada kompyuterning klaviaturasini o'zimni ringda ekanman kabi "tik-tik" urar edim — bolalar esa: "Aka, nima qilayapsan?" deb so'rashardi. Men: "Hech narsa, bola, bu menga GGGdan oʻtib ketish kerak!" dedim va imzo bilan futbolkaga "Gang stikerini" yopishtirdim. Endi ichimdagi janoblar shunday: "Uz, o'zing bilan bu uslubni olib yur, agar boʻlganda imkonini topasan, meni ham olib ketaver!"
Olloh o'tkazdi, Ulugbek aka, sizni o'zingizni ringda GGG bilan jangga chiqayotgandek his qilishingizni ko'rib, qolganlarimizning stol urib, devorga yozuvlar yozishimizni eshitgandek bo'ldim. 😏 Qachonki ichingizdagi janoblarni "oldim" deb hayollar bilan haydab ketar ekan, uyda bola: "Aka, nima qilayapsan?" deb so'rashadi — siz buni doimiy hayotingizga aylantirib yubormoqchi ekan, lekin yigit, sport bilan shug'ullanish uchun ham vaqt kerak, non uchun. Ofarin, tanangizni yaxshi ko'rasan, lekin hozircha klaviatura o'rniga 10 km yugurishni sinab ko'ring. ROI qancha edi eslataymi?
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Ochig'ini aytaman, o'shanda bo'lajak chempionlarga non tegadigan kunlar ham bo'lgan. 🤡 Qaysi iqtisodchi tushungan ediki, 2017-yilning o'sha yomg'irli kechasi Termizda stol tepalganlar, bugun esa Ulug'bek aka birinchilardan bo'lib, klaviatura ustida "tik-tik" urib, ikki boshlovchining so'zlarini o'zining chempionlik yo'lidagi qadamlariga aylantirmoqchi. ROIni eslatib o'tganingiz yaxshi, lekin 10 km yugurishdan keyin bu ROIni ham o'zingiz his qilaverasiz, deb o'yladim. Men esa yaqin vaqtlarda UK chempionatiga kelib qo'niyman va birinchi narsam – barmoqlarimni aylanib, ringda emas, maydonda go'sht pishirish bo'lardi, ne deysiz?
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Osh keladi, GGGning oyoq kiyimlarini kiydirib, televideniyeda o'yinni tomosha qilib turganman. Birinchi raunddan boshlab Mayelo bilan jang aytishib ketdi — GGGning qattiqqo'li orqali ularning rahbarini esa qattiqroq ushl…
Qachonki ichingdagi janoblar bilan "oldim" deb hayollar qursa, oʻsha paytda aytgancha — stolingizda yurak urib, futbolkaning ichida maydonda turibmandek his qilasan, lekin nega shunday qilishini tushunmay turaverasan? ROIni esa qoʻyib yuborsang, umr boʻyi oʻzingizni oʻz-oʻzingizni aldab yursang, keyinroq qattiq tushkunlik qabasiga tushib qolaverasan... meningcha, oʻzingizni boʻlsa boʻlmagan joyda koʻrishdan boshqa yoʻl yoʻqmi?