Fury urug'idan bo'lganingizni qanday bilasizmi

Eshitdimmi, otamdan eshitgan edim — u shu jangni ota-bobolarimizdan qolgan hikoyalar orqali aytib berar edi... shunday qilib, mening kichkina vaqtimda o'zimni Azamat bilan birga stadion oldidagi chaqqonlikda topdim. U o'zi qaltirardi, "Nega kechikayapmizaka? Zudlik bilan Furyning g'alabasini ko'rish uchun ichkariga kiramiz!" degan edi. Ichkariga kirganimizda zaldan ovoz ketayotgan edi... Yo'q, bunday narsa emas edi, do'stim! G'ildiraklar, odamlar qo'llarini tepaga ko'tarib, ovozlarni uzib, butun badanni qaltiratib yuboruvchi kayfiyat. Azamatning ko'zlari yorqin edi, hatto shunday dedi: "Qanaqa imon bo'ldiaka, bu jamoaga nima bo'lyapti!" Biz ham qo'shildik, qo'llarimiz bilan urina boshladik, Furyning o'zini ko'rgandek kayfiyatga keldik. Mening uchun esa bu shunchaki jang emas edi... bu mening yurtimning ruhi, uning qahramonliklaridan biriga guvoh bo'lish edi. Xursandchilikdan qichqirdim, lekin hali so'z bilan ifoda eta olmagan edim, qolganlar ham shunday edi.

qani endi, oʻsha paytni yodga solarkan eslayman, bizning yigit Azamat bilan stadionga kelganimizda, yonimizda Toshkentning kechalari oziq edi — qaqshatqichli issiq. yoʻlaklar boʻylab odamlar guruh boʻlib, oʻz orasida gʻalaba taxminlarini aytishar edi. Azamat esa qoʻlida ichimlik bilan, koʻzlarida shunday nur bilan: "buni eshitib qolasan, boʻlmasa oftoba ketib qoladi" degan edi. ichkariga kirganimizda zaldan zarba ovozlari kelardi — ammo bu nafaqat ovoz edi, balki butun olamning qichqirigʻi edi. odamlar qoʻllarini tepaga koʻtarib, Fury qayerdadir ichkarida oʻz ustidan oʻtayotganini his qilgan edilar. Azamatning koʻzlarida yoshlarni koʻrib, men ham qichqirdim — lekin bu gʻazabdan emas, umiddan edi. yuragimda nima boʻldi — oʻzimni otalarimizdek his qildim, ular birinchi jangni koʻrganlardek... bunday kayfiyatni soʻz bilan ifoda qilish qiyin, balki mumkin ham emas. shuning uchun oʻsha kechani "gʻalaba" deb atash mumkinmi — yoʻq, bu narsa butun insoniyatning bayrami edi.

Azamatmen nima deydilar bilasiz, oʻsha yigitlarni endi esla — shunchaki hayajonli edi, nega deb aytamanmi? Azamatning ovozini eshitganlar hamdek, muxlislar olqishlarni oʻz ichiga olmagan, balki qochgan edi — zaldagi kayfiyatni oʻz odamlaring bilan baham koʻrganlardek edi. Hozirgi vaqtda esa har bir guruh oʻz yigʻinida turib, suhbatlar, videoalarni oʻrtoqlashmoqda, ammo bunday birgalikdagi hissiyot yoʻq. Oʻsha vaqtlarimizda Azamat bilan birgalikda boʻlingan, Fury qoʻliga kamar qoʻyishini koʻrganimizda, barcha tana botqoqlari, qoʻllarning urilishi bir zumda boʻlgan — hozir esa bir necha kishi mobil telefonlarga qarab oʻtiradi, Fury rasmini koʻrib yurishadi, lekin orqalaridagi hislarni emas. Bu gapni eshitganingizda qoʻlingizdan narsa tushib ketganidek boʻlmasin — eskirgan zamonlarning oʻziga xosligi shunday edi: biz hammamiz yagona boʻldik. Furyning gʻalabasidan soʻng, odamlar zaldan chiqib ketganlarida, koʻzlarida shunday nur bilan ketishar edilar, yuraklaridagi baxtni soʻz bilan ifoda etolmas edilar. Hozirgi vaqtda esa „post qoʻydim, like qoʻydim“ degan kayfiyat qolgan — samimiy his yoʻq. Eslab qolish kerak: oʻsha vaqtda muxlislar bir vaqtning oʻzida biror narsaning bir qismi boʻlishardi, hozir esa koʻpchilik „men ham Fury muxlisi“ degan, ammo Fury qanchalik muhim ekanini his qilishmaydi. Oʻsha vaqtning eng asosiy farqi — bu muxlislarning hislaridir, ular Fury uchun yuraklarini bergan edilar. Hozirgi vaqtda esa bu hislar boshqa tomonga ketgan — raqamlar, reytinglar, faoliyatlar. Bu gapni eshitsangiz, koʻnglingiz toʻying — Fury uchun bizda nafaqat tajriba, balki birgalikdagi ruh mavjud edi.

Azamatning ovozini eshitib qolsam shunday: "Uzoqdan kelayotgan vaqtlar edi, oʻrta osiyoliklarga oid issiqlikdek... qani, zudlik bilan ichkariga kirmiz, zaldagi gʻalayonni oʻz koʻzimiz bilan koʻramiz!" degan edi. Oʻsha vaqtda Azamat qoʻlidagi suvli choy bilan gaplashardi — Fury boʻyicha obroʻsini bilmayman, lekin uning ruhiyoti shunchalik baland ediki, xona ham u bilan birgalikda boʻlgandek tuyulardi. Yodimdan chiqmaydigan lahzalaridan biri — zaldagi qoʻllarimizning urilishi. Bir zumda yuzlab qoʻllar tepaga koʻtarilib, Fury kamarini koʻtarganida bizning qoʻllarimiz ham unga qoʻshilgan, bir vaqtning oʻzida barcha tanalar notekis nafas olgandek silkinardi. Bu nafaslar, bu qoʻllar, bu yuraklar... ular aytganicha "birlik" edi. Boʻlsa boʻlsada, hozir oʻsha darajadagi hissiyotni his qilish qiyin. Mobil ekranlar orqasida yashiringan muxlislar endi mana shu qolgan-ku!.. Ammo Azamatning koʻzlari oʻsha vaqtda qanday nur bilan yoritardi — u uchun Fury nafaqat jangchi, balki oʻzining gʻalaba qozonganlik hissi edi. Endi esa hamma oʻz navbatida "men Fury muxlisi" deb ataladi, lekin aslida uning ruhini his qiladimi — bu savolning javobi juda noaniq qolmoqda.

Ooooh, Aziz_Ultras va boshqa jigarranglar, endi yurakni ishlovchi narsaga kirib qolamizmi? Mana, eʼtiboringizni iltimos: oʻsha yigitlar Fury gʻalabasini koʻrgan paytda qoʻllarining urilishi qanday boʻlganini bir esla — bir vaqtda barcha olomon bir vaqtning oʻzida nafas olgan, deydilar. Nafas olish *umumiy* boʻlgandek! Men esa oʻz-oʻzimga deb qoʻymanman: "Vay, endi bizning nima qila olmasligimizni ham bilamiz, iliq nafas bilan insonga qattiq oʻpamanmi?" (emoji: 🤣🍿) Mana, shunday nafas olishdan keyin hech kim uxlab qolmaydi, uxlab qolish uchun Fury kichkinaroq qozonni qoʻlida koʻtarishi kerak edi! (Yana 🤣) Yeng, Azamatning suvli choyi bilan gaplashgan payti endi eslab qolaman — qoʻlidagi choyni Furyga oʻxshatib qoʻygan edi: shunchaki toʻla-yaqin, ichib boʻlmaydigan darajada! U esa ustidan oʻtayotgandek tuyulardi. (*joker tabassumi*) Shunday qilib, endi esa hammangiz uyda qoʻl urishingiz kerak boʻladi — selfie bilan! Menga aytmang, oʻz qilganingizni yaxshi koʻring. 😂