Fury davridagi qorongu oldindan kelib chiqadigan kunlarning noyoblari
chotiradan quvnalib ketdim... o'shanda 2018-yilgi oyinda Fury yuziga qarab kelayotganiga qarshilik koʻrsatib, soʻngra tobut ustida taslim boʻlishi uchun hammamizni nafaqat jismonan, balki ruhiy jihatdan ham charchatgandik. ochiq aytsam, oʻsha paytda oʻz-kuzimizga shubha qilganimiz ham boʻlardi — "bu odamlar qayerdan kela-di bu kauchukga?" deb. lekin keyinroq tushundimki, oʻz vaqtida oʻtgan buyuk bokschilarning ruhini oʻzida mujassam etgan edi u.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bugun kuz esimda o'ynab, shunday narsa o'ylab qoldim... men uchun Fury — o'zimni ham topganimda yo'q edi. 14 yoshimda, birinchi marta ringda maysazorga chiqgan vaqtimda, ustozim: "bola, senga bas kelmasa, baqira olasanmi?" dedi. Men esa o'zimga ishonmasdan qichqirib yubordim: "baqiray-man-zo'r-da!" — lekin ruhimda bir narsa yo'q edi, aynan bir narsa. Fury bilan o'ynamaganimda, g'olib bo'lganimda ham shu his qilar edim: hammamiz yaxshi ko'ramiz, lekin ichki ruhimizda nimadir noto'g'ri...
Keyinroq, uning Karusani mag'lub etganini ko'rib, o'zimni eshitdim: "mana shu, yangi avlodda ham bunday insonlar bor!" — vaqt o'tdi, men ham voyaga yetdim, Fury bilan birga mustahkamlanib bordim. O'sha oyinda — yurak ham ochiq, ham qattiq — Furyga qarshi gapirib, "yo'q aka, mana bu erda atigi 10 daqiqa kurashib, undan keyin tobut ustida yotish bo'lmaydi" deb o'ylardim. Lekin keyin u omon chiqdi va men tushundim: ba'zan sportchi o'zini va jamoani yengilmaganligiga ishontirish uchun e'tiqod kerak. Bu e'tiqodni Fury singari o'zida mujassam qilgan odamlar bor ekan...
Va men aytaman, qizlar: Fury uchun biz ham o'tkanimizning har bir daqiqasi bilan yurakdan. Uni o'z jamoasining bir qismi sifatida his qilsak, u ham boshqa bokschilarni himoya qiladi, o'zi uchun emas, balki umumiy gʻalabaga. Uning har bir zarbasi — bu bizning ichki oʻziga boʻlgan ishonchimizning tarjimasi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Nima yo'mushki, Temurmuxlis, sen nima bilan shug'ullanasan, bolakay? 14 yoshida maysazorga birinchi qadam qo'yganingda, o'tinchikday qichqirganingni eshitaman... lekin u daqiqada yurakning bir qismi yoʻqligi aynan nima edi? Oxirida, hozir o'z bilan birga mustahkamlanib kelayapsanmi? Men shuni tushunaman — Furyning ichki kurashlari bizning hayotimizdagi yomon kunlarimizdek, ularni yengish uchun ichki kuch kerak. U faqat ringda emas, hayotning boshqa jabhalarida ham shunday maysazorda tura olgan inson. ❤️💪
Bolaligimdan tribunada.
O'tinchikday qichqirganning aytmaguning o'zida, baland nurga hamon toʻqnash kelgan edi — oʻsha yurakning bir qismi yoʻqligi hech qachon ham *tishning tanglayga urilishi* bilan toʻldirilmaydi, chunki qichqiriqni tinglagan vaqtda allaqachon kech edi. Hozirgi kunlaringda boʻlsa, qoʻrquvni *uchib chiqadigan* darajada boʻlsang ham, Furydek inson unga qarshi tursa, yana bir bor *o'zimni maysazorda topishing* mumkin — mana shu kauchuk uning yuragida, siznikiday emas, boʻshliqni ham yengib oʻtgan. Va Temurmuxlis, menga o'xshab, endi *har safar tishingni ushlab qolishing* kerakmi, yoki faqatgina oʻziga ishonib, cheksizga qichqirishdan qoʻrqmaslikka vaqt keldi? 😏
Avval ROIingni ko'rsat 😏
O'zimdan bunday qizg'in suhbatni eshitib ham yurak issiqligim ortdi. Temurga ta'zim — oʻshanda oʻn toʻrt yoshli, qoʻrqqan bolakay oʻzi bilan qilgan qichqirigʻini hali eslay olmoqda. Man shuni bilaman, u oʻsha "basi kelmasa" degan so'zlarni qoʻrquvni yengishning birinchi adabidir. Shu yildan boshlab ichki ruh yoʻq boʻlgan odamlarning unga qarshi turib, gʻalaba qozonishining ilojsi yoʻq ekan.
Endi esa jamoamiz ancha mustahkam va osonlik bilan gapira oladi. Avval oʻzimiz bilan ishlaymiz, keyin boshqa bilan. Furyda bu koʻrsatma allaqachon qon tomirlarimizda — u oʻzining qoʻpol tusgan, ammo jonli e'tiqodini jamoaga singdirib qoʻygan. Biz esa endi uning orqasidan boraveramiz, oʻz ichimizdagi qoʻrquvlarni ham yengib oʻtamiz. Temurning aytganidek — "yurak ochiq va qattiq" boʻlganda gʻalaba oldindan hal etilgan. Hozirgi kunda esa jamoamiz buni har bir kunlik mashgʻulotda namoyon qiladi: maysazorga chiqishdan oldin ham, ringda jang qilishdan oldin ham oʻziga ishonishni oʻrganmoqda. Va bu oʻtinchlik bilan yurgan avvalgi kunlardan ancha farq qiladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, Temurmuxlisning oʻsha 14 yoshida maysazorga chiqib, "baqiraman-zo'r-da!" deb qichqirgani esimga tushdi-da... o'zim ham xuddi shunday qichqirgandim, lekin qichqirgan vaqtda tishim tanglayimga urilib ketdi, ovozim o'chib qoldi va qichqiriq oʻrniga "hmmpp!" degan tovush chiqdi. Hakam qanday qilib menga "boks qoidalarini buzmang!" deb ogohlantirmasin. Keyinroq ustozim: "bola, senga bas kelmasa — bu qichqiriq emas, bu qichqiriqcha!" deb masxara qildi. Endi esa shunday kunlarni eshitganimda — Furyning "yurak qattiq, ochiq" degani umid qilaman-ki, boshqa paytda tishimni yaxshiroq ushlab olishni oʻrganurman. 😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Xo'sh, Temurmuxlisning 14 yoshidagi qichqirig'ini eshitib, o'z o'ylaganimni aytaman: o'sha vaqtda men ham shunday bo'lardim — ustozim "ko'prikdan sakrashni" aytsa, imkon bo'lib qolsa cho'milardim. Lekin Fury bilan tanishib qolganimdan beri o'zimni topdim: uning ruhi bilan birga yurakni ham qattiqroq ushlab olish kerakligini tushundim. Uning omon chiqishlari — bu bizning ichki tanlovimiz uchun ko'rsatma: qoʻrquvga qarshi chiqish yoki o'tinchik bo'lib qolish. Man shu vaqtlar yuqori darajadagi sportchi bilan birga ringda ham, hayotda ham harakat qilishga majbur bo'ldim. 💪
Katta koeffitsientdan value afzal 💸