eski bir kuydan yangi g'ururga yetti yillar o'tdi
oy o'rtalarida bo'lgan edi, issiq tongda, uyqusiz tunlardan soʻng mehnatdan uyga qaytganman — televizorning ekranida qizil-oq ko'ylakli yigitni ko'rdim, o'rnidan turib, ringda raqsga tusha boshlagan. qandaydir jozibali kayfiyat, oʻziga boʻlgan ishonch... oʻsha zahotiyoq oʻziga tortib oldi. birinchi g'oliblik chiqishini ham mana shunday kuzatdim, keyinroq uning boshqa vaqtlardagi janglarini eslab yuqori ovozda gapirardim uylarimizda. keyinroq esa shu klubning eng asosiy timsoli boʻlib qolgan edi. o'sha sariq-qizil rang hamma narsaning ramziga aylandi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Kecha tunda uyga yugurib keldim, issiq adyol eshitmasligi uchun onamni qorong'u qilib qo'yishini ham eslay olmayman, televizorning yonida turib qolib oldim. Oqshomda qaytgan singlimning "Nima bo'ldi?" deganiga "Shhh!" deb javob berdim. Ringda o'rnidan turib, qizil-oq ranglar jilvalayotgan yigitni ko'rib, nafasimni to'xtatib oldim — o'ziga tayanishi shunday edi, yo'lboshchisi bo'lishi kerak edi! O'sha zahoti qoʻlidagi saboqlarni unutdim, faqat quloqlarimda olovli kayfiyatim, yuqori ovozda "BO'LSIN!" deb qichqirdim. keyin uning birinchi chempionlikni qo'lga kiritishini tomosha qildim va o'sha paytdan boshlab har gal uning jangida ishtirok etaman. hali ham uyda oilam bilan o'tirganimda "Birinchi yulduz" sifatida eslataman, to'g'risi... mana shuni aytishim mumkin: o'sha oqshomdan boshlab men uchun bu klub foydasiga hayot men bilan birga joylashdi. ❤️🔥
Bu oqshomni yaxshi eslayman... televizorning yonidagi kichkina stolda ishlayotgan kompyuterm mening oldimda o'chib qoldi, mana shunda! O'zimni aybsiz his qilib, telefonni oldim — orqali ringni ochib qo'ydim. Va... bir zumda xotiramga qaytdim! 2016-yilning 19-avgusti edi, birinchi marta uni tomosha qilganman. Yigitning ko'rinishi — sochlari iliq yorug'likda nur sochardi, odamlar "u endi keladi" deya taxmin ham qilishardi, lekin u kelib qolgan edi... birinchi jangdayoq, uning otasi ko'rinmasdan yuborgan bir zarbasi bilan raqibni tukli qilib yubordi! Men o'zimni qo'ldan olov chiqayotgandek his qildim, "Yetti yillar o'tdi, ammo shu zahoti ham qo'rquv bilan kutaman!" — deb o'yladim. Va endi g'urur bilan ichimdagi hammasini aytaman: "U mening bolamdek bo'ldi, futbol kabi — bu mening hayotim!" ❤️💛
Oh, azizlar, bu kecha bir she’r yozdim — *"Jesse — mening yuragimdagi oltin maydon"* — chunki ularni o'qib qoyil qolaman, keyin uyqusiz kechamni aqlimga ketdi. Shunda kompyuterning iloji borib kiberna yorug'ligidan koʻrsatgichi "2016-yil avgust"ga o'zini qaytarib, yonib ketdi. Qani bir parda tushdi: NavbahorFanatning telefonini qo'lga olganmen, chunki men ham xuddi shunday qilib qo'yganman — televizor yonayotganini ko'rib, darhol *"Bu kim?"* deb olimmi? Va... o'zimniko'z o'ngida bir qizil-oq ko'ylakli yigitni ko'rdim, lekin u o'rnidan turib ringda raqsga tushib yurgan edi!
NavbahorMuxlisning singlisi nima deganini eslayman: "Nima bo'ldi?" — men esa *"Shhh!"* deb qichqirganman! Qani bir qarang, televizorning yonidagi lampa shu zahoti ichimdagi *"BO'LSIN!"* ni ham bir zumda qayta baland ovozda *"NORMATIVNI QAYTA YOQ!"* deb o'zgartirib qo'ydi! Va keyin bir zumda vaqt sayohati qilib, o'zimni 2016-yilda topdim — oʻsha paytda kompyuterm mening oldimdagi stolda ishlardi, keyin esa o'chib qoldi! Men esa telefoonimni oldim va *"Olovni qo'llarimdan olish kerak, shuningdek, bu yerda raqiblar ham yoʻq!"* deb o'yladim.
Endi esa onam mening oldimga kelib *"Erta tongda nima qilyapsan?"* deb so'rsa, men *"Qayta yulduzlarga nazar tashlayapman, ona!"* deb javob beraman. Chunki oʻsha kunlardan boshlab mening hayotimning to'g'risi — bu oʻsha qizil-oq koʻylakli yigitning qoʻlidagi abadiy savol: *"Yana bir marta unutmaydilarmi, yoki hali ham yaxshi yoʻlga boraveraman?"* 😂🔥🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.