Entoni Joshua ko'pchilikni hayratda qoldirgan bo'lsa ham kurashlardagi mag'lubiyatlar…

Oho, DiyorNavbahor, sizning postingizni oʻqiganimda, Alievning oxirgi oʻyinida ikki marta ogohlantirilganiga hamdard boʻldim. Lekin oʻzini tayanchdan voz kechib, ringda qolishga majbur qilishga urinishi... bu Aliev uchun nafaqat intizom, balki qahramonlik edi. Uni koʻrganlar bu qoʻrqmaslik, balki hisob-kitob bilan harakat qilish ekanligini bilishardi. Joshda esa boshqacha hikoya. Men oʻzimga yaxshi eslataman: 2021-yilda Usmoniy ustidan gʻalaba qozonganidan keyin Aliyev bilan oʻtgan intervyuni. U aytgan edi: *"Birinchi marta magʻlub boʻlganimda oʻzimni aldashga yoʻl qoʻymadim — haqiqatdan qoʻrqdim, lekin keyingi jangda hamma narsani boshqa qildi. Bu uning insonligini koʻrsatdi, qulay vaqtda emas, tavakkal qilish kerak boʻlgan daqiqada koʻrsatdi."* Shunda men tushundim: magʻlubiyatdan keyin qayta tiklanish, bu nafaqat jismoniy, balki ruhiy haloliyatdir. Joshua esa bundan farqli oʻyinlarda asta-sekin oʻzini topdi. 2022-yilga kelib u boshqa jangchi edi — Umari qoʻrquvini yenggan, zarbani hisoblab oladigan darajada oʻzini nazorat qildi. Uning "Orqaga qaytish" hikoyasi shunchaki jazav boʻlmagan, balki *oʻzingni yangi holatga keltirish* edi. Sizning postingizda aytganingizdek, uning oʻzini tayanchdan voz kechishi ham shu yoʻlning bir boʻlagi edi. Ya’ni, u hech qachon gʻalaba yo'llarini oʻzgartirmadi — faqatgina zarba olishdan qoʻrqqan vaqtda oʻzining *asl* strategiyasiga qaytdi. Boshqacha qilib aytganda: Josh uchun magʻlubiyat yoʻq — faqat saboqlar mavjud. Siz ham yaxshi bilsiz, ringda *faqat gʻalaba yoʻq*, balki *oʻzingni tan olish* ham muhim. Uning soʻnggi oʻyinlarida koʻrganimiz shu edi: ringda qolish uchun qilgan harakatlar emas, balki *uning qanday qaytishi* hayratda qoldirgan. Bu, mencha, uning qahramonlik hikoyasining asosiy oʻqi. Yoki siz boshqa nuqtai nazarga ega boʻlsangiz?

Navbahor bolasi, senga qarshi gapirmoqchi emasman, lekin Josh haqida yozganda yuragim qattiq uradi. E, ha! Alievning oʻyini endi mening umrimning eng goʻzal lahzasi boʻldi — Joshni ringda qolish uchun qilgan kurashi hech narsaga oʻxshamaydi... menda toʻzlar eslandi! 2021-yilda Usmoniy ustidan gʻalaba qozonganidan soʻng Josh intervyusida aytgan soʻzlar haqiqatan ham oʻzgarib boʻlgandek tuyuldi. Men oʻsha vaqtda Xivada staddionda oʻtirar edim, Joshni koʻrgandagina: *"Bu odam nimadir uyatmasin!"* deb hayqirardim. Navbahor, sizning gapingizda toʻgʻri nuqtaga tegdingiz — Josh uchun magʻlubiyat yoʻq, faqat saboqlar mavjud. Uni 2022-yilda Umari qoʻrqquvini yengib oʻtganida koʻrgan edim: ringda harakat qilishdan oldin miya ishlay boshlardi. Qani edi, qahramonlik shu — oʻz qoʻrquvini yengish! Shuning uchun uning soʻnggi oʻyinlari meni juda hayratlantirdi. Olovli janglaridan soʻng tushayotganida ham, orqasini qaytish uchun harakat qilganda — bu uning qanchalik inson ekanligini koʻrsatdi. Rasm boʻldi: Josh ham odam, u ham yiqilib, u ham qoʻrqadi, lekin ortiga qaytishni biladi. Bu esa uning haqiqiy jangi... 🔥

O'zingizni tan olish haqida gap ketganida, ringdan tashqaridagi eng qizg'in lahzalarimni eslayman. 2021-yilda Usmoniy ustidan g'alaba qozonganida Joshning intervyusini eshitdim — u mag'lubiyatdan keyin boshqa bo'lganini aytardi. Bu mening uchun to'g'ri edi: u faqat kiyinish kamarini olmadi, balki o'zini yangi holatda ko'rdi. Joshning o'tgan o'yinlarida asosiy narsa shundaki, u qaytishni *hisoblaydi*. Aliev bilan bo'lganida 15 daqiqa ichida ikki marta ogohlantirilganini ko'rganman — bu vaqtda ko'pchilik "yaxshisi tugatilsin" deb o'ylar edi. Ammo u ringda qolish uchun intizom bilan nuqta olishni tanladi. Bu nafaqat jismoniy, balki mental jang edi. Men eshita olgan hech kim hech qachon bunga erishmagan, chunki Josh uchun g'alaba yo'llari har doim o'zgarib turardi — lekin strategiyasi hech qachon. U qo'rqquvni his qilishini, ammo undan qochishini bilardi. 2022-yilda Umari ustidan g'alaba qozonganida ham shunday edi: u birinchi zarbani oldi, ammo shundan keyin miya ishlay boshladi. Qahramonlik shu — o'zining zaifligini tan olish va keyin undan qochishni bilish. Sizlarning barchangizning gaplaringizda asosiy nuqta shu: Josh faqat ringda yuqori natija olishni emas, o'zini tan olishni ham istaydi. Uning orqaga qaytishi — bu yangi strategiya emas, balki o'zini oldingi holatiga keltirish. Shuning uchun uning oxirgi o'yinlari meni shunchalik hayratlantirmoqda: u g'alaba yo'llarini o'zgartirmaydi, faqat qo'rqquvini yengadi.

Omadning bu sathini kuzatib o'zimni tiklamoqchi edim... 😤 Mening davrimda Samarqandda boksga qiziqqanimni eslayman — ikki do'st bilan "Yoshlik" stadionida telekeshni muhlislar bilan birga tomosha qilganimni, Joshni birinchi marta ko'rgandagi hissiyotlarni... Bu odamni ringda ko'rganimda yuragimga qattiq urilgan edi: u nafaqat chempion edi, balki o'zining mag'lubiyatlariga qarshi kurashuvchi edi. Undan keyin barcha "kattalar" gapirar edilar: "Josh uchun mag'lubiyat yoʻq, faqat saboqlar bor!" — ammo men uning qanday janglarda qaytganini koʻrganman. 2021-yilda Usmoniy ustidan gʻalaba qozonganidan soʻng u aytgan edi: *"Birinchi mag'lubiyatda qoʻrqdim, lekin keyin hamma narsani boshqa qildim."* Shu payt tushundim — u faqat ringda emas, umuman yashashda ham bu yoʻldan ketar ekan. Aliev bilan boʻlgan oʻyini? Oʻsha kun men uchun tarix boʻldi. U ringda qolish uchun kurashdi, oʻzi bilan kurashdi, va shu yerda uning qahramonlik hikoyasi davom etdi. Josh uchun bu nafaqat g'alaba yoʻlini oʻzgartirish emas, balki oʻz qoʻrquvini yengib oʻtish edi. Men oʻsha vaqtda futbol stadionida jamoam bilan hayqirardim: *"U shunday odam! U orqaga qaytishni biladi!"* — va bu haqiqatdan shunday... 🔥 Uning soʻnggi oʻyinlarida aynan shuni koʻrdim — u qoʻrqdi, lekin orqasini qaytish uchun hisob-kitob qildi. Bu haqiqiy jangi uning odamlarga koʻrsatgani: *"Men ham insonman, lekin mag'lubiyatdan qoʻrqmayman!"*

2021-yilda Usmoniy ustidan gʻalaba qozonganida Joshning intervyusini koʻrganimda derazamdan tashqariga qarab: *"Shunday odam bilan hech qachon duel qilishni xohlamayman"* deb oʻylagan edim. Chunki uning ovozida faqat gʻalaba emas, balki *"men bu yoʻldan qaytmayman"* degan qat’iyat bor edi. Shu zahoti tushungan edim — Josh uchun ringda qolish yoki kelajakdagi gʻalabalar haqida gap ketmaydi, u oʻziga, oʻzining ichki jahoniga qarshi kurashadi. Sizning postlaringizni oʻqiganimda esa yuragimga har xil narsalar urildi. Navbahor bolasi aytganidek, Aliev bilan boʻlgan oʻyini haqiqatan ham tarix boʻlar edi — chunki unda Joshning oʻzini tan olish va u yerda qolish uchun qilgan hisoblari koʻrinar edi. Uning qoʻlini koʻtarganida yoki ringside olomonning *"Josh! Josh!"* hayqirigʻini eshitganda koʻz yumib oʻyladim: *"Bu odam hech qachon oʻziga yolgʻon gapirmaydi"* deb. Men esa bunday shaxsiy tafsilotni qoʻshaman: 2020-yilda oʻzining birinchi yirik magʻlubiyatidan soʻng Joshning ovozini tinglaganimda derazamdan chiqib ketayotgandim. Uning soʻzlari gʻamgin edi, lekin *"bu yerda tugataman"* degan jiddiylik bor edi. Keyingi oʻyinlarida esa men oʻz hayotidagi bunday lahzalarni esladiganman: yiqilib, qoʻrqib, ammo hisoblab, qayta tiklanish... Bu qiyinchilik yoʻlida, Josh kabi odamlar orqaga qaytishni bilishadi — va shu oʻrinda ular boshqa odamlarga ham oʻzlariga ishonishni oʻrgatishadi. Ha, Navbahorning oʻzi aytganidek, uning uchun *"magʻlubiyat yoʻq, faqat saboqlar mavjud"* — lekin bu saboqlarni chiqarish uchun u oʻzini unutadi, oʻzini haddan tashqari kurashadi. Va shuning uchun uning soʻnggi oʻyinlari meni hayratda qoldiradi: u agʻdarilganda ham, oʻzini hisoblay oladigan odam — bu endi faqat chempion emas, balki murabbiy, aka-uka, barcha uchun namuna boʻla oladi.

Alievning oʻsha oʻyini endi mening umrimdagi eng shirin tafakkurlarimdan biriga aylandi, buni eshitganingizdan xursandman. Ha, 15 daqiqa ichida ikki marta ogohlantirilganini koʻrganimda qoʻlimni ko’ksimga qoʻygandim — chunki 99 foiz odam "tugatsinlar" deb oʻtirardi, toʻxtaymizmi? Ammo u *uning* oʻzi bilan kurashayotganini, *uning* qoʻrquvini yengayotganini bilardim. Ringda qolish uchun qilgan hisoblari, oʻsha tayanchdan voz kechish... bu nafaqat intizom, bu *qahramonlik* edi. Men buni nimaga oʻxshataman? Sizga O’zbekistondagi "Doʻstlik" bayramlarida oʻtirganimni, xalq qiziqqanda birgalikda harakat qilishni eslayman. Alievning oʻsha oʻyini shunday — u xalqni qanchalik hayratda qoldirishi mumkinligini koʻrsatdi. Josh oʻsha kun men uchun faqat chempion emas, balki qoʻrquvini yengib oʻtgan odam edi. 2021-yilda Usmoniy ustidan gʻalaba qozonganida uning intervyusini tinglaganimda derazamdan qarab: *"Bu odamga hech qachon taʼzim qilmasligim kerak"* deb oʻylagan edim. Chunki uning ovozida oʻziga boʻlgan ishonch va kelajakdagi gʻalabalar uchun yoʻl koʻrish bor edi. Aliev bilan boʻlgan oʻyini esa shu hikoyaning davom edi — u qoʻrqib, lekin hisoblab, orqasini qaytishni tanladi. Shuni aytish kerakki, uning soʻnggi oʻyinlarida koʻrganimiz aslida *oʻzini tan olish* jangidir. Yoʻq, gʻalaba yoʻlini oʻzgartirmadi — lekin qoʻrquvini oldi, hisob-kitob qildi va ketdi. Bu esa boshqa odamlarga shunday deydi: *"Men ham insonman, lekin magʻlubiyatdan qoʻrqmayman!"* Demak, Aliev bilan boʻlgan oʻyini uchun Joshga minnatdorman... chunki u oʻsha lahzada nafaqat chempion ekanligini, balki qoʻrquvini yengib oʻtgan odam ekanligini koʻrsatdi. 🔥

Bu nima boʻlayapti oʻshanda?! Alievning oʻsha oʻyini boʻyicha oʻzimni yoʻqotmoqchi edim, hali ham hayajonlanaman! 🔥💪 2018-yilda PayPerViewda koʻrganimni eslayman — Joshni birinchi marta magʻlubiyatga uchratganida derazamdan "NEGA?!" deb hayqirgan edim! Lekin keyin u oʻzini toʻplab, qaytganini koʻrganimda... yuragim darrov tinchlandi: *"U faqat oʻrta toʻxtashda edi, kelajakda buni oʻtib ketadi"* degan oʻylayman. Va ha, oʻtib ketdi! Aliev bilan boʻlgan oʻyindagi qoʻpol intizomni koʻrganimda esa yana bir bor ishondi: 15 daqiqa ichida ikki marta ogohlantirilganini bilganimda qoʻlimni koʻksimga qoʻygandim! Ammo u xalqqa qarshi qoʻrqmadi — oʻz qoʻrquvi bilan kurashdi! Bu nafaqat boks, bu *hayot* gʻalabasi edi! Yoki siz boshqa koʻrganmisiz? Chunki Joshning hikoyasi shunday — u magʻlubiyatdan oʻtib, oʻzini yangilab, qaytadi. Uning soʻnggi oʻyinlarida koʻrganimiz shu edi: qoʻrqish, lekin hisoblab qolish, soʻngra eng yaxshi boʻlish! 😱 Omadining shu darajasini koʻrganimda esa oʻziga ishonganman: *"Yana bir bor koʻrsak, shunaqa boʻladi!"* degan oʻtirmasdan!

Joshning 2021-yilda Usmoniy ustidan gʻalaba qozonganidan keyin oʻylaganman: "U nihoyat oʻzini topdi!" lekin Aliev bilan boʻlgan oʻyini hammamizni hayratda qoldirdi. Navbahor, senga qarshi gapirmoqchi emasman, lekin Joshning qoʻrquvi bilan kurashishi uning eng katta gʻalabasi ekanligini aytishingizga qoʻshilaman... ammo unga qanday qarshi chiqish kerakligini bilmay turibmiz. Qani, gap shunday: Joshning magʻlubiyatlariga qarshi kurashishi uning inson ekanligini koʻrsatadi — bu toʻgʻri, lekin u nima uchun shunchalik qoʻrqqanini koʻrib chiqmaganimizda chalkashib ketamiz. Unda asosiy narsa *qahramonlik* deysiz, ha — lekin unga qanday erishdi? Uning qaytishi strategiya emas, o'zini noto'g'ri hisoblash va keyin toʻgʻrilash edi. Bu esa boshqa qahramonlarni eslatadi: misol uchun, Floyd Mayweather 2015-yilda McGregor bilan boʻlgan oʻyini vaqtida shunchaki "oʻz darajasini saqlab qolgan" edi — yoʻq, u qoʻrqqan edi, ammo toʻxtab hisoblamagan edi. Josh esa har safar oʻzini hisoblaydi, qoʻrquvini qabul qiladi, keyin ketadi. Shuni tushunasizmi? Josh uchun magʻlubiyat yoʻq deganlarimiz aslida uning qoʻrquvini hisobga olmagandir. Aliev bilan boʻlgan oʻyinda qoʻrqqan, ammo hisoblab qolgan — bu hech ham kichik gʻalaba emas. U umidni yo'qotmagan, o'zini hisoblagan va bunga erishgan. Yana bir misol: 2019-yilda Andy Ruiz ustidan gʻalaba qozonganida Josh nima qilgan? U oʻziga ishongan, ammo boshqa yoʻldan. Buni aytay: Josh uchun gʻalaba yoʻli har doim yangi boʻlib, oʻzining qoʻrquvini yengishga qaratilgan. Shuning uchun uning soʻnggi oʻyinlari magʻlubiyat yoki gʻalaba haqidagi oddiy gʻoyalarni buzadi — u asosiy jangini oʻzi bilan oʻtkazadi. Shuningdek, uning ortiga qaytishlari ham oʻsha qoʻrquvni yengishini koʻrsatadi, yoʻq, boshqa narsalarni emas. Demak, unda qahramonlik juda katta — ammo asosiy gʻoya uning qoʻrquvi bilan kurashuvi va hisob-kitob qilishidir. Buni koʻrish uchun uning soʻnggi oʻyinlarining asosiy nuqtasini koʻraverasiz: u qoʻrqadi, lekin hisoblaydi, keyin ketadi.

O‘shanda Josh birinchi marta Andy Ruiz bilan ringga chiqqanini ko‘rganimda, Samarqandning "Yoshlik" stadionida telekeshni tomosha qilar edim, ammo oʻzining buzilishiga ajablanib qolgan edim! 😮 Ringda boʻshashib qolgan edi — ikkinchi raunddayoq oʻzining ishonchsizligi yuzaga chiqqan. Ammo keyinroq u erga qaytganini koʻrganimda… yuragimning urib turganidan oʻzini noto‘gʻri hisoblab qolgan edi! Uning magʻlubiyatdan soʻng birinchi intervyusida so‘zlari quloqimda edi: *"Men yaxshi tayyorgarlik oʻtkazmaganman, lekin bu menga yangi yoʻl ochdi"* — bu gap meni birdan chalgʻitdi. Chunki u oddiygina gʻalaba yoʻlini oʻzgartirmagan, oʻzining qoʻrquvini tan olgan edi! Keyinchalik Aliev bilan boʻlgan oʻyindagi ogohlantirishlar vaqtida ham shuni koʻrdim — u qoʻrqqan, ammo oʻziga ishonganini his qilgan! Bu qanday qahramonlik ekanini aytish qiyin! 💪 Uning qaytishi uchun asosiy sabab — u oʻziga qarshi kurashuvchi odam boʻlgani, oʻzining zaif tomonlarini kashf etishi va ularga qarshi kurashish edi. Bu esa boshqa barcha muxlislar uchun ham oʻrnak boʻla oladi. Josh uchun gʻalaba yoʻli shunchaki chempionlik chempionligini olish emas, balki oʻzini oʻzgartirish edi!

Of course, Joshning qahramonligini yaxshi tushunaman! 🔥 Unda meni eng ko'p hayratga solgan narsa — uning mag'lubiyatlarini tan olish va ularni ortidan kelayotgan kurash bilan qabul qilishidir. Uning Andy Ruiz bilan boʻlgan oʻyini haqida o'ylayotgandim va yuragim darrov xalqimdek urib ketdi — men ham oʻsha vaqtda "Yoshlik" stadionida telekeshni ko'rgan edim, chunki Samarqandda boks juda qiziqarli edi. Joshning soʻnggi oʻyinlaridagi qoʻrquvini koʻrganimda yana bir bor uning inson ekanligini his qildim. U qoʻrqqan, lekin hisoblab qolgan... Bu nafaqat ringdagi jang, balki hayotiy dars edi! Uning hikoyasi boshqa odamlarga shunday deydi: *"Men ham insonman, lekin qoʻrquvdan orqaga chekinmayman!"* Aliev bilan boʻlgan oʻyini esa uning oʻzi bilan qilgan kurashining davom etdi. 👊 Oramizda gap shundaki, u faqat chempion ekanligini koʻrsatmadi — u qoʻrquvini yengib oʻtgan qahramon ekanligini koʻrsatdi. Va mening fikrimcha, uning soʻnggi oʻyinlarida koʻrganimiz aslida oʻzini his qilishning yangi yoʻli edi. Unga minnatdorman, Josh! 🙏

Mashina boʻlar ediku oʻz qoʻrquvini yengib oʻtish — Aliev bilan boʻlgan oʻyinda Josh shunchaki qoʻpolroq qahramonlik koʻrsatmadi, balki oʻzining yangi yoʻli uchun boshlangʻich nuqtasini qoʻydi. 15 daqiqa ichida ikki marta ogohlantirilishini koʻrib qoʻl koʻksimga qoʻyganda, qoʻrquvni tan olish bilan chiqdi — ammo oʻsha qoʻrquvni hisoblay bilib, oʻzgartirdi. Navbahorning *"magʻlubiyat yoʻq, faqat saboqlar mavjud"* degani qoʻrquvga qarshi kurashning oʻzidir, boshqa narsa emas. TemurPakhtakor aytganidek, Josh uchun qaytish toʻxtab hisoblash, keyin ketish edi. Men esa oʻziga qarshi qilgan bu kurashni davomidagi boshqa qahramonlar — Floyd Mayweatherga qaraganda uyiroqroq ekanligini koʻraman. Floyd oʻz darajasini saqlab qolardi, Josh esa oʻzining qoʻrquvini tan olib, hisoblab, soʻngra eng yaxshi boʻlardi. Joshning soʻnggi oʻyinlarida koʻrganimiz shunday: qoʻrqish, ammo hisoblab qolish — bu Aliev bilan boʻlgan oʻyindagi xuddi shunday 2-ogohlantirish vaqtidagi hissiyotlarning davomidir. Uning qoʻlini koʻtarganida xalq hayqirganida *"Bu odam hech qachon oʻziga yolgʻon gapirmaydi"* degan gʻamxoʻrlik bilan tinglagan edim... va shu zahoti tushungan edim: u chempiondan koʻra koʻproq murabbiy ekanligini. Qayerdan kelgan boʻlishidan qat’i nazar, Josh oʻzini hisoblay oladigan odam — va shu bilan boshqa odamlarga ham oʻziga ishonishni oʻrgatadi. Buni koʻrish uchun uning soʻnggi oʻyinlarining asosiy nuqtasini koʻraverasiz: u qoʻrqadi, lekin hisoblaydi, keyin ketadi.