Entoni Joshua davrlari yodda qolgan klassik gʻalabalar

Bir zum oldin oila bilan shaxta choyini ichar edim, stol yonida kichkina televizor yoniq edi — tug‘ri, o‘shandan beri bitta kunni o‘tkazib yubormaganman, hammasi AJ bilan bog‘liq. Suv qaynayotganda, uning ringga chiqayotganini ko‘rib qoldim, qalbim shunday urilib ketdi… qanday aytish kerak, devorda "LONDON" yonib ketganda, men o‘zimni uning qiyofasida topdim — ro‘molidan tortib poyabzalgacha hamma narsa toza, g‘alaba ham, mag‘lubiyat ham unga mos bo‘lmas edi. O‘sha vaqtlarda men Yambolda yashar edim, zavodda metall qoliplash bilan kun kechirar edim, tuni esa forumda ajlarimizni izlab o‘tirar edim. Bir kuni do‘stim bilan mushtlashib qoldik — yaxshi, hech narsa, faqat asabiylashib qolardik. Unga shunday dedim: "Senga bitta narsa aytaman, bu yigitning muvaffaqiyati shunday — o‘zi bilmay turib, barcha g‘alabalarni o‘z yuragi bilan olishini uzoqdan ko‘raman". Do‘stim bir chekka ko‘z bilan qarab: "Sen hozir boksni gapiryapsanmi yoki din kitobini?" deb qizardi. Men esa: "Qani, kelajakda kursataman" deb javob berdim… Va keyin… o‘shangina hamma narsaning boshlanishi edi.

keling, tartib bilan, azizlarim shuni aytmoqchimanki, o'shanda boshimdan o'tganlarni eslayapman — 2019-yilning yoz fasli edi, bizning guruhimizning bir necha kishi gullar bilan stadionga kirar edik, chunki guruhimizda "aj suvosi" degan hazil bor edi, bu o'sha vaqtda chempion unvonidan soʻng qoʻlga kiritilgan birinchi turnirda gʻolib chiqqanlar uchun qoʻyiladigan nom edi. stadionga kirar-kirmas yokiyo toʻxtab qoldik, devorda "LONDON" yonib ketganda va uning ringga tushayotganini koʻrganimda, goʻyo butun hayotim oʻshanga qaratilgandek boʻldi. oyimiz esa maydon oʻrtasida, oyogʻiga zanjir bogʻlagandek, orzularining ochilganini bilib, qaysidir maʼnoda qoʻrqqanday edi — qora tanli va oq tangali, lekin uning harakatlarida bundan ovoz chiqmas edi. keyin oʻz-oʻzidan gapimizga kelib qoldi: "mana bu kungacha uning nima qila olishini bilmasdik", dedim guruhdoshlardan biriga. u esa barmogʻini labiga qoʻyib, shunday dedi: "yigit, uning qoʻllaridagi harakatlar ovoz chiqaradi, lekin u hammaga beradi". hali ham esimga kelganda, qilgan taʼbirim keladi — hamma narsa shunday sof, lekin shunchalik ruhli ediki... o'shanda guruhimizdagi boshqa bir doʻstim, o'sha vaqtlarda teatrda ishlayotgan edi, kechqurun spektakldan soʻng mening uyimga kelib qoʻndi, AQSh dan yangi video qoʻngʻiroq qildi, xalqimizning xitobida: "bu yerda hammasi oʻzgarib ketdi, u endi samoviy zarbalar bilan kurashadi", deb aytdi. men esa boshqa nafas oldim, chunki u bilardi — hamma narsani oʻz yuragi bilan olib ketayotgan odam u...

Oʻsha yillar... ah, qanday tugʻri edi. Birinchi navbatda, o'shanda guruhimiz juda tirishqoq edi — har gal AJ ringda paydo boʻlganda, devorda "LONDON" yorugʻligi yonar, hamma birdan unutib qoʻyardik, nima oziq-ovqat qolganini ham eslar edik. Endi esa buni aytib oʻtirish qiyin, lekin hozirgi mavzular, postlar bir oz farq qiladi... tabiiyki, vaqt oʻtadi, lekin hislar oʻzgarmaydi. Oʻshanda devorlardagi bayroqlar, guruhlar uchun alohida ramzlar bor edi — hamma oʻz-oʻzidan kelar, ba'zilari otasini, ba'zilari oʻg'lini olib kelar edi. Endi esa ijtimoiy tarmoqlarda koʻproq olishuvlar boʻladiki, ajroqli gaplar aytadilar, "bu shunday boʻladi, balki" deb taraddudda qolishadi. Oʻshanda esa hamma toʻgʻridan-toʻgʻri: "bizning yigitimiz qaytadi!" deydik va ishonardik. Oʻshanda kichkina narsalar katta ahamiyatga ega edi — gʻalaba sovgʻasi sifatida oʻzimizning guruhimizda ishlangan choynaklar, gugurtlar bor edi, hamma unga "aj suvosi" laqabini qoʻygan edi. Endi esa koʻrsatuvlardagi bekor gaplar, "yana bir ochilish" deb ataydigan narsalar koʻpchalikni xijolat qildiradi. Oʻshanda esa hamma qoʻlida gugurt, oʻz-oʻzidan suhbatlar davom etar, hayajon bir xil edi. Eng avvalo, oʻshanda guruh ruhi boʻlgan — bir-birimiz bilan suhbatlashar, stadionga toʻplanar, aj hali unvonlarsiz, lekin uning imkoniyatiga ishonar edik. Endi esa foydalanuvchilar soni koʻpaygan boʻlsa-da, ammo ba'zi vaziyatlarda guruh ichida kichik kelishmovchiliklar ham paydo boʻladi. Oʻshanda esa hamma "biz" edi, endi esa ba'zan "ular" demay qoʻyishmaydi. Lekin bir gap bor, azizlarim: hislar oʻzgarmagan. Guruhimizning boshligʻi kabi, u ham oʻzining oddiyligi bilan ajralib turardi — chempionlikdan keyin matbuot anjumanida "birodarlar, birinchi navbatda, biz oʻzimizni shunday qilganmiz" degan soʻzlari hali ham quloqlarimda. Bu so'zlar endi ham guruhimizning asosiy tamoyili — barchamiz oʻz bilan birga.

Qani, bu kechada men uyga qaytaman yo’lida otam bilan telefonda gaplashib edim, u shunday dedi: "O’g’il, hali ham Devid Karreri bilan o’sha mag’lubiyatdan keyin nima gapirganligingni eslayman — ularning jamoasi uchun AJni iloji boricha ko’proq kurashishga undaganini aytib o’tgan edi. Buni o’zimga qiyinroq deb o’ylardim, lekin u shunchalik benuqsonlik bilan ringda turgandiki, hammamiz bir lahzada ishonib ketardik" Uchrashuvdan keyin uning biznes do’stlari bilan bo’lgan kichkina suhbatda bittagina so’z eshitdim: "G’oliblar futbolchi emas, ularni yig’iladigan jamoa qiladi". O’zim o’yladim: "Ana endi, o’zingni bilgan holda, bunday narsalar uchun haqiqiy izoh kerak emas, chunki hammasi o’z-o’zidan sodir bo’ladi" 🔥 Hozir ham yodimda — ringdan tushganidan keyin, televizor oldida stolga yiqilib qolib qoldim, shu vaqtda Aljazariyadagi g’alabasi boshlanardi. Uning birinchi zarbasi bilan yaqinimdagi jiyan qo’lini ushlab: "Amma-aka, u qaytib keldi!" deya hayqirib yubordi. Men esa bir chekka bormishimni unutib, o’zimni xursandchilikdan ushlab qolmoqchi bo’ldim… va hozir ham bir xil narsa — o’shanda boshlangan, bugun ham davom etmoqda.

Ey qizil ro‘molchali oq ipak qalpoqli o‘g‘lim, sen boksni qayerdan taniysanmi? 🍿 shu choynaklaringni quvurichn estilo aytaman — o‘shanda shampanga qanday nom berardik? "London parfyumari"mi? 🤣😂 Ertasi kuni uyga qaytaman, ichimliklar xonalardan qochib ketgan, devorlardagi "LONDON" yorug‘ligi uzoq vaqt o‘chib qolmaydi. Opa-singilimning qizi: "Amma-aka, bu erda juda ko‘p pivo ichilmoqda!" deydi. Men esa: "Yo‘q yo‘q, buni chiqishlar uchun saqlab qo‘yamiz, endi AJ ringni ushlab turganda — keyin ichamiz!". U xursandchilikdan pipni tishlab olib: "Hammasi yaxshi ketdi" deb javob beradi. 🔥 Shunda men gugurtimni yoqdim va kutilmagan narsani ko‘rdim — uning ringdagi ro‘molidagi harflar alifboda bir-biriga o‘xshardi: L-O-N-D-O-N, ya’ni "Londonda yangi narsalar yo‘q" deb o‘qildi. Opsh! aj suvosi taʼmida qanchalik notanish bo‘lganimiz… 😂🍿