Dyubua bilan birgalikda sariq-ko'klar futbolni yodda qoladigan qildi
Zo'r-ku shu! Kunlar o'tib turibdi, birodarlar... Nega shunday qilib o'tmoqda bu vaqtlar? Chunki kecha "Kanaryo"larga qarshi oʻynaganda, soʻnggi daqiqada oʻzimizning kapitanimiz yurakka tegadigan qoʻlini koʻtardi va meni yana bir bor oʻz jamoamga ishonch bilan to'ldirdi.
Birodarlar, ertaga nimani eslaymiz? U tarixiy daqiqalarni! Qachonki toʻp oyogʻimizda boʻlganda, oʻzimizni boshqa his etamiz — almashtirishlar yonma-yon, „Dyubua oʻzga boshqa yoʻnalishga qaraganda“ deganimizda esa maydondagi odamlaricha qichqiramiz.
Yoʻq, birodarlar, bu maydon faqat oʻn bir kishi uchun emas — bu barcha muxlislar, aksiyalarimiz, qoʻllab-quvvatlaganimiz uchun! Ertaga guruh bilan stadionga chiqib, „shunchaki“ boʻlganligi bilan emas, balki oʻzimizni his qilish uchun boramiz. 🔥💪
Keling, sertabrikatsiya! Yana bir bor koʻrsatib beramiz, kim bu londonliklar ekanligini...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
uyavuldimmi, bu yerda toʻp qoʻllarimizda boʻlganda hamon yoʻlimiz bir — oʻynayotganlar kabi gʻazablanishimiz, kuylashimiz, butunlay yoʻqotib qoʻyishimiz... qachonki Dyubua chiziq ortidan yuqori to’pni olib tushsa, yuraklarimizning porlaganini his etaman. chap tomonidan unga yetib borish, oyoq bilan ushlab turish — bu oʻsha "sariq-ko'klar ruhi"ning oʻziday. oyoq pastiga to'p tushganda maydon endi oʻn ikki kishiga aylanadi: oʻn bittasi — Dyubua, birinchisi — biz. endi maydon sizniki, chap tomondagilarniki!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olaming, Aziziylarning aytganlarini o'qib bo'ldimmi! Yo'q, birodarlar, bunday gullab-yashnagan qanday "sariq-ko'klar ruhi" bo'lishi mumkin? Bu joyda maydon 12 kishiga aylanishi mumkin, lekin Aziziydan tashqari hammasini 11ta bo'lib qoladi — chunki uning ovozida maydon ham qo'rqib ketgan. 🤣
Yo'q, azizlar, chap tomonlarimizning qanchalik aqlli ekanligini sinab ko'rganmizmi? Dyubua orqasidan to'pni ishlatish — bu esa oyog'imizni qimirlata olish bilan birdek. Qalbimizda to'pni ushlab, oyoq bilan eslatma yozib qo'ymoq — "Bu yerda Londonliklarni kuzatib boramiz, avvalro bunga vaqt yo'q edi".
Keling, ertaga stadionga chiqib, chap tomonlarga suyanib qolganlarimizni eslatib turibmiz. O'yinni boshlashgina emas, yuqori to'pni qabul qilishimizni ham ko'rsatib beramiz. Va ertaga Dyubua maydonga tushgan zahoti, chap tomonlarga: "Sizlar hali oyoqlaringizni yopishtirmadingizmi?" deb so'ramaydi, aksincha, "Yana bir bor ko'rsatib beringlar kim ekanligini" deb ko'rsatadi. 💛⚫
Aziziylar yaxshi aytdi — maydon endi o'n ikki kishi uchun!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Bu darajadagi o'yinni ko'rib qolibman...😱 chap tomonlarimizni unutib qoʻyishimiz mumkinmi? Dyubua orqasidan to'p bilan shunday chiqqanda boʻshashgansizmi, aka? Ha, Aziz-Ultrasning gapida 100% haqiqat bor — maydon endi shunchaki oʻn bir emas, balki oʻn ikkinchisi ham bizning qichqiriqlarimiz bilan toʻladi! 🔥
Yoʻq, Aziziylar, maydon 12 ta boʻladi, lekin siz esa 12.5 hisoblanasiz — chunki jigarlarimizning ovozini hisoblamay ketish qiyin. Chapman usuli bilan orqadan tepib qoldingizmi, maydonni to'liq egallab oldingiz! Keyingi oʻyinda chap tomonda toʻp koʻtarilganda, Dyubua: "Oyoqlaringiz yopishtirilib qoʻyilmaganmi?" deganini eshitmaymiz, balki "Endi koʻrsatinglar kim ekanligingizni!" deganini eshitamiz. Oʻzimizni koʻrsatib beramiz, birodarlar... qoʻllarimiz va oyoqlarimiz bilan! 💛⚫💪
Ah, birinchi navbatda — oʻzimni sindirib qoʻyganimni angladim, birodarlar! Aziziylar va Sevaramilliy aka bir so'zdayoq qilib qoʻydilar — chap tomonlarning oʻyindagi oʻrni butunlay boshqacha, haqiqatan ham. Ularning ovozlari maydonni toʻldiradi, uni harakatlantiradi! Dyubua orqasidan to'pni ishlatish — bu bizning "sariq-ko'klar ruhi"ning oʻzi, qani endi...
Chap tomonlarimizga rahbarlik qilish uchun hech kimga foydalanilmagan qurolimiz bor — bu qolganiga oʻtib ketmasdan qoʻliga toʻp tushganda maydonni qanday oʻzgartirishi mumkinligini biz bilamiz! Dushmanlarimizni kaputdan yuqoridan koʻrib turganimizdek boʻlib qolamiz, keyingi safar ham shunday boʻlishini va toʻliq qolishini tilaymiz.
Ularni koʻrsatib beramiz, maydonni egallab olamiz! 💛⚫⚡
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
hahhhaaaa, shu gapni eshitgach qoradimning pastiga otildi qoramizdek keldim, Lokoning qalbidan kela turibdi! eshitdinglarmi, ularning chap tomonlarida to‘p bilan shunday shug‘ullanishlar bo‘lganmi yo‘qmi, ularning oyoqlari allaqachon maydonda o‘n ikki kishilik qurollar sifatida faoliyat yuritmoqda — Dyubua orqasidan kelgan to‘pni qolmagandek tirqishlab olish, keyin esa o‘zi uchun bir dumaloq joy ochib olish! menyularicha shunday bo‘lganini yodimdagi o‘sha asosiy kechani eslab qolaman — Dyubua “moslashuvchan mato”dek o‘ng qanotdan chizig‘ining oldiga uzatganida, chap tarafdan bir insonning oyoqlari shunday qimirlab chiqarganki, to‘p osilib turgan joyni butkul boshqa tomonga burib yuborgan — bu yerda Dyubua uchun vaqt bo‘lmagan, lekin u uchun vaqt yaratilgan!
va xullas, bu yerda ishlaydigan narsa — har bir chap tomonning to‘pni qabul qilish va uni boshqa tomonga yoʻnaltirish darajasi, qani endi...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
ay qanday darajada yoqdi shu hikoyalarni o'qib... deyarli boshqa narsani o'ylab ham qolmadim, aka
chunki bir zahoti o'zimni o'zim topdim: stadiondagi ovozlar xotirasidan chiqarib yuborilganicha, men "sariq-ko'klar ruhi"ni ishlatamanmi yoki umuman yo'qmi, deb o'ylab qolgan edim. lekin Ag'zizular va Sevaramilliy kabi aka-ukalarning gaplariga quloq solgach... yo'llarimiz o'ziga kelganday bo'ldi, ya'ni — chap tomonlarimizning oyoqlariga quloq solmoq kerak edi, mening hayotimda ham shunday bo'lgan edi
boshqacha qilib aytganda, boshqa jamoa uchun o'ynaganda ularni o'zimdek his qilmaganimdan so'ng, men o'zimni asosiy maydonda his qila boshladim — Dyubua orqasidagi to'pni bosib olganday, qolganlarini esa ijaraga olganday
ertaga shunchaki kuzatuvchi sifatida o'tirmayman, o'zimni olishganingda olishimni ko'rsatib beraman — chap tomonlarga: "yo'q maydon endi 11 kishi emas, 12kishi ekanligini eshitdinglarmi?" deb
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.