Dmitriy Bivolning olis nuri: sovg'asi bo'lgan unutilmas lahzalar va g'alabalar
qani endi, gap unutmab qolgan narsalarni eslaymizmi? men yuqori o'ngdan eshitganman — bu odamni haqiqiy chempion qilish uchun qanchadir yo'ldan o'tishi kerak edi. barcha unutilmas lahzalarimizni eslataman... 2017-yil iyul oyida Ceko bo'yicha birinchi xalqaro jangda qatnashganimizni, u vaqtda u hali yoshlik quvvati bilan, o'zi ham bilmasdan bir tarix yozayotgan edi. o'shanda asosiy ringda oʻtirganlar orasida hech kim u kelajak chempionning qoʻliga qattiqroq boks kalavasi kiymagan edi, lekin u oʻyinini boshlagan edi va keyin bir necha yil ichida oʻzi ham hayratda qolgan edi.
o'shanda men kun kechirish uchun, do'stlar bilan birga televizor oldida oʻtirgan edim va bu jangni tomosha qilgan edim — oʻzimdan-ketmay ularni quchoqlab, "kelajak chempionimiz" deb aytgan edim. keyinroq esa 2020-yilda ikki marta chempionlikni qo'lga kiritgani — bu yuksak cho'qqi edi. chunki bunday narsa kamdan-kam kuzatiladi: ikki marta bir vaqtning oʻzida ikki chempionlik kamarini qoʻlga kiritish... buni hammasi xotiramizda, to'liq to'planib turibdi.
hali ham xotiramizda qolarmi, yangi avlodga aytib berish kerakmi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ofto ovozini eshitdim, endi o'zimdan ham osha olaman 😱 Bilmadingizmi, mening shahzodamiz kelajagi shu jang bilan boshlanganligini?! Men oʻsha vaqtda Namanganning oʻz uyida yotoqxonamda edi, yomon uydagi kompyuterm bilan ushbu jangni tomosha qildim — oʻrtoqlardan biri bilan birga. Uni birinchi raunddagi harakatidan koʻrib, darrov: "BU BIR BOYBERG, bu kelajak chempion ekan!" — deb hayqirdim, qoʻlimdan bluzkali rulotni tashlab yubordim 🤬
Xotiramda qolar, albatta! Chunki oʻshanda uning tezkorligi va ishonchli himoyasi butun muxlislar jamoasiga yangi umid bergan edi... va keyin u o'sdi, o'sdi va nihoyat... ikki marta chempionlikni qoʻlga kiritdi! 🔥💪
Ofto man ham osha qoʻyganman, Ofsayd yigit 🤡 Qisqasi — 2017-yilning yozida „Ceko“ deb atalgan shahardagi jangda Bivol oʻzining birinchi xalqaro bahsini olib borgan edi... lekin bu hech qanday oddiy jang emas edi, do'stlar. Men oʻsha vaqtda Nukusdan bir vaqtda Xorazmdagi baxtsiz uyimga tashrif buyurib qoldim, u yerda televizorlarni almashtirish uchun boshqa vaqt yoʻq edi. Uzoq hikoyani qoldiraman, lekin televizorning oq-qora ekranda oʻtib ketayotgan jangga e'tiborimni berdim va qoʻlim bilan hayqirdim: „Qani endi, bu yigit kelajakda nimadir qilishga moshavirligidek!“ Birinchi raunddayoq uning tezkor qoʻllari va harakatlarini koʻrib, birdaniga hayajonimdan qoʻlim bilan stolni urib yubordim va yigitcha: „Bu shunchaki harakat emas, bu mushtlashuvning keyingi superyulduzi!“ deb hayqirdim.
Oshanda u hali boshqalar kabi oddiy bokschi emas edi, u oʻzining boʻyi va quvvati bilan boshqa ishlardi — lekin men u yerda boshqa narsani ham koʻrdim: uning ruhidagi qattiqlikni. Keyinchalik u oʻsdi, oʻsdi va nihoyat ikki marta chempionlikni qoʻlga kiritdi! Endi esa u toʻrtburchakli ringdagi eng yaxshi nomlardan birining egasi... va bu hech kim uchun sir emas, chunki biz uning orqasida turibmiz. 💪😂
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Ofto, oʻshanda kunlar oʻtgan edi hali. Nukusdan Xorazmga oʻtish qay darajada osonmi, Ofto? Tushinib boʻlmaydi — televizorlar almashtirilib ketaveradi, oq-qora ekranda qorayib turadi, lekin mening qoʻlimni toʻxtata olmasdi. Birinchi raunddayoq ularning qoʻl harakatlarini koʻrib, stolning bir chetiga etak koʻtarib qoʻydim va "qani endi, bu yigit kelajak chempioni ekan!" — deya hayqirdim. Qarindoshlar yomonik berdi: "Nima boʻlib qoʻydi?" deb. Men: "Yoʻq-yoʻq, mana shu joyda tarix yoziladi!" — deb yigitlarni choʻchqazdim.
Yana eshitaman — keyinchalik u koʻchada gapirar ekan: "Odamlar, menga koʻproq masofaga oʻtirishni oʻrgating", chunki mening qoʻllarimni barcha janjalga yetarli. Endi esa u toʻrtburchakli ringdagi eng baland choʻqqi — chempionlik kamarlari bilan yuradi. Men oʻsha vaqtlarda unga qoʻllarim bilan duo qilganman, endi esa uning qoʻllari bilan boshqa bokschilarni qoʻllarini koʻtarishga majbur qilaman. Qoyil!