Dmitriy Bivolning jahon chempioni bo'lgani - bu muxlislarga qanday g'urur beradiki
e, qani, o‘zimdan boshlay ketaman. xotiramda shunday vaqtlar bor ediki, hammamiz ekranda barcha yulduzlarni tanishtirib o‘tirar edik, progonlar eshitilar, mushtaraqlar esa nechog‘li ekanini bahslashar edik... lekin bir vaqtning o‘zida to‘satdan bir kishi — baland, o‘ziga ishongan, oʻzini kichraymaydigan — chiqib keldi. bu Dmitriy edi. yoshligimda men ham bunday bo‘lishni orzu qilganman, lekin u keldi va nima bo‘lishi mumkinligini ko‘rsatdi.
o‘sha yillarda, hali u jahon chempioni bo‘lmagan vaqtlarda, uningring o‘yinini ko‘rgan odamlarning gaplarini eslayman: "yigit qanchadir vaqt ketadi, odam ichiga kiradi, to‘g‘ri qarshilik qiladi" deb. keyinroq uningring birinchi unvonini olishini eslayman — oʻsha vaqtda oʻzimizni barcha qiziqish bilan qarshib chiqardik, stadionlar qorong‘ilab qolgan edi. lekin keyinroq, keyinroq... uni jahon chempioni sifatida birinchi marta hammasi oldida ko‘rgan vaqtlarimizni.
hozirga kelib, men o‘zimni kichik biznes egasi deb yuritaman, lekin o‘zimning yoshligimdagi mushtaraqni saqlab qolganman. va oʻsha vaqtlardagi hammamizdek, Dmitriyning chempionligini tomosha qilish g‘ururini his qilganman. chunki u hozir ham, oʻshanda ham oʻzining texnikasini koʻrsatib, barcha erishganlarini oddiy va chiroyli qilib bajarib berar edi.
nechunki bu hammamiz uchun g‘urur — chunki u oʻzining qanchalik zo‘r ekanini isbotladi, lekin hech qachon boshqa ustidan tamtom deb o‘zini kattalay bermadi. bu ham xislat — muxlislar orasida ishlashdan tortib, oʻzini doimo xolis tutishdan iborat.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
🔥 Bu mening 2018-yilida birinchi marta uning jangini stadionda jonli ko'rgandagina bo'ldi — o'zim ham o'ylagandek, zamin pastdan yuqoriga silkitdi! Qachonki u ringga chiqdi, darhol "bunday odam qayerdan?" degan gʻalati his paydo boʻldi — o'z-o'zidan oʻzidan qattiqroq, oʻziga ishongan, ammo hech qachon haddan oshib ketmaydigan.
Haa, o‘sha vaqtlarni xotirada tikkanimda yana chashka qahva ichib oldim — stadiondagi olovli yorug‘likni, omborlarning maydonchasi qiyg‘ini... Bivolda birinchi marta ringga chiqishini kuzatganimni eslayman. Uning qo‘llari ko‘tarilgan edi, lekin yuzi hech ham xursandcha bo‘lmas edi, oddiygina fokuslanish edi. Keyinroq, shunday vaqtdan so‘ng u mag‘lubiyatlarga qarshi kurashni boshladi. Men o‘zimni eslayman: "bu yigit qancha vaqt qolsin, yetib keladi" deb o‘ylaganman. Lekin u keldi... va hozirgacha o‘zining bir qadam oldingi pozitsiyasidan ketmadi. Bu bilan u bizga o‘z g‘alabasining asosiy sirini o‘rgatdi — oldinga intilishda orqaga qaytmaslik kerak. Uning texnikasi hali ham mening eslarimdagi kabi: raqibini o‘zining o‘ng qo‘li bilan ushlab, bir qadam oldinga chiqib, so‘ngra to‘satdan chapga burilib ketaverardi. Men bu uslubni boshqa hech kimda ko‘rmaganman. Hatto o‘zim jang qilgan vaqtimda ham bunday texnika foydasiga o‘ylaganman, lekin hech qachon shunday mahorat bilan bajarolmagan edim. 😅
Qani, gap shundaki, oʻsha yillarni eslaganimda butun bir dunyo uygʻonadi: eshiklar ochiq, qahva hoʻkizdek qaynayapti, oldimizda stol, ortimizda esa andijondan kelgan bizning erkaklarimiz — Xorazmdan, Buxorodan, Qashqadaryodan... 🏡 Bir paytlar stadionlarimiz toʻla boʻlganda ularni tikib yurishardi, endi esa — oʻrni muqarrar boʻlgani kabi — biz oʻzaro uchrashuvlarimizda uning gʻalabalarini eslaymiz, lekin bu endi boshqa tarzda: quvonchning doimiyligi bilan.
Oʻsha vaqtlardek g‘ururlik yoqmas edi, chunki har bir gʻalaba yangi oʻrtogʻlar bilan boʻlar edi — telefon qoʻngʻiroqlari, xatlar, bayramona kechalar. Hozirgi paytda esa, ochigʻini aytaman, jamoamiz kattalashdi, lekin bir oila boʻlib qolmoqda. 2018-yilda uning birinchi chempionlik unvonini oʻrtoqlashganimizdek, 2023-yilning iyun oyida ham birdek applodismanlar eshitilib turdi — faqatgina bu safar yoshi ulgʻaygan, ammo yuragi oʻzgarmagan erkaklar edik. Uning soʻnggi janglarida koʻrsatgan texnikasi, taktikasi hozirgidek sof edi: raqibini oldindan koʻra olish, bir harakat bilan nazoratni qoʻlga olish, soʻngra ichkaridan urish — bularning barchasi endi oʻziga xos "Bivol imzosiga" aylandi. Lekin farqi nima? Oʻsha vaqtlardagina u yangi yoʻl boshlagandek edi; endi esa u buni barcha koʻz oʻngida qilgani uchun gʻurur bizga joy boʻlib qolmadi — u bilan birga ulgʻaydik demak.
Oramizda gap shundaki, oʻsha yillarda uning har bir gʻalabasi oʻzining yangi sahifasi edi. Hozir esa — oʻzining soʻnggi sahifasi. Va bu ajoyib. Chunki bu jamoamizning oʻsishi, uning orqasida turgan insonlar kabi. Va bu ham xislat — muxlislar orasida ishlashdan tortib, oʻzini doimo xolis tutishdan iborat.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Odamlar, men ham o‘shanda stadionda boʻlib oʻtgan yagona jangni eslayman — u mag‘lubiyatdan so‘ng o‘zini qattiq tanbeh qilgan edi, lekin yuzida hali ham shunday nur edi: "Ey, azizlar, men buni keyingi marta bajaraman!" Keyinroq uning birinchi unvonini olib kelgan vaqtni eshitgandek boʻldim — hammamizga qahva qozonini taqdim qildi, lekin o‘zimizniki emas, Bivolniki! Endi esa, bir xonadonda yashayotgandek, uning texnikasi to‘xtovsiz rivojlanib bormoqda — hattoki, shunday qilib aytaman, u ringda qandaydir yangi uslubni kashf qilmoqda, masalan, raqibiga o‘zini qadimiy boks gloveslari bilan tanishtirmoq!
Lekin haqiqatdan ham, jamoamizning o‘sishidan hayajonlanaman! Endi ham uning g‘alabalarini eshitgandagina ichimizdan yangi zev-qanotli qahva qaynayapti, lekin bu safar Bivolniki emas — bizniki! 🤣🍿